Na wstępie wyrażę satysfakcję, że w ogóle to czytacie. Nie zaliczam tego do felietonu, raczej do zbioru wolnych przemyśleń, które rodzą się w mej głowie. Artykuł ten dotyczyć będzie naszego Prezesa (mych odczuć do tejże postaci) oraz sytuacji klubu. Przejdźmy zatem do konkretów.

Ja, będąc kibicem stosunkowo młodej generacji odbieram Silvio jako przede wszystkim zakompleksionego, zadufanego celebrytę. W szokowaniu ludzi niczym nie różni się od Lady Gagi. Nota bene, obydwoje prezentują w tym żenujący poziom. Nie pamiętam Go z wcześniejszych lat, ale korzystając z różnych źródeł odnoszę wrażenie, iż był zdecydowanie innym człowiekiem. Niestety wiek starczy daje o sobie znać i oznaki rozumowania zanikają. Obecnie klub jest mu potrzebny tylko do podkreślania, że jest najbardziej utytułowanym prezesem. Zgoda, gdyby nie Jego postać Milan nie odniósłby tylu sukcesów. Jednak liczy się przede wszystkim teraźniejszość i przyszłość. Manchester United, Real Madryt – te kluby posiadają również szeroką galerię trofeów. Do ich poziomu brakuje nam kilku klas. Mecze z ich rezerwami mogą być dla nas wymagające! Nieustannie się rozwijają i co sezon mierzą w najwyższe cele. Jeżeli włodarze Milanu utrzymają tendencję rozwoju, która od 2007 roku stoi w miejscu, to wkrótce ACM będzie pieśnią przeszłości (niektórzy uważają, że ten moment już nastąpił). Możliwe, że Silvio wie coś, czego my nie wiemy. Może wierzy w apokalipsę w 2012 roku i oszczędza na klubie, jednocześnie zaspakajając swe potrzeby imprezując ;)?

Berlusconi z polityki zaczerpnął to, co najgorsze, mianowicie oszukiwanie własnej społeczności… Flagowym przykładem mogą być niedawne słowa o ‘Panu X’ lub „nagrodach” za zdobyte trofea. Wygląda jak kiełbasa przedwyborcza, prawda? Tuż po udanej kampanii 2010/2011 powszechny był spory entuzjazm. W końcu, po paru latach zastoju wydawało się, że sprawy pójdą w dobrą stronę i Milan odbuduje swą mocarstwową pozycję w Europie. Spora grupa osób (w tym Ja) oczekiwała na Mister X. W końcu odszedł Mistrz, to zapewne przyjdzie mistrz. Za Andreę Pirlo dostaliśmy dwóch znakomitych piłkarzy. Szkoda tylko, że znakomici jeśli chodzi o ławkę rezerwowych. Nie należę do typów ludzi, którzy wciąż pragną więcej i są ciągle niezadowoleni, ale z pewnością nie na to liczyliśmy. Zarząd odcina się od porównywania Pirlo do Norcerino lub Aqiulaniego podając przy tym różne wymówki. Prawda jest oczywista: przyznaliby się po prostu do własnego błędu i faktu, że znów oszukali ogromną grupę fanów. W współczesnym futbolu to formacja pomocy jest najważniejsza, a my polegamy tam głównie na 35-letnim Seedorfie, który zagra dobrze raz na pięć meczy, oraz Jego rodakiem liczącym 34 wiosny. Czas leci nieubłaganie, a my już teraz widzimy oznaki zmęczenia w drużynie (tak ku woli przypomnienia jesteśmy dopiero po piątek kolejce). Jeżeli chodzi o morale zespołu, to ugrzęźliśmy na dnie (bierze się to właśnie z przestarzałej kadry).

Najbardziej niezrozumiałą dla mnie rzeczą i liczę tu na oświecenie z Waszej strony jest sprawa transferów: Czemu zarząd zasłania się nadchodzącym finansowym fair play? Uważam, że z transferami jest jak z odsetkami. Jeżeli będzie się odkładać zapłatę, analogicznie kwota wzrośnie… Za próżnowanie przyjdzie zapłacić surową cenę, i to właśnie wtedy, gdy zapewne finansowe fair play nastąpi i nasz dobroczyńca będzie skrępowany przez nowe przepisy. Wtedy gadka typu: „kocham ten klub całym sercem, ale niestety nic nie mogę zrobić” będzie na porządku dziennym. Chyba racjonalne jest to, by właśnie teraz wydać trochę pieniędzy, by potem mieć lżej! Berlusconi świadomie pozwala dogorywać naszemu ukochanemu Milanowi. Czy istnieje jakiekolwiek światełko w tunelu? Odpowiedź brzmi: Tak! Wyróżniam dwie drogi i scenariusze, które mogą się wydarzyć.

Stopniowe sprzedawanie akcji klubu przy zachowaniu tytułu honorowego prezesa (takie ma już ego). Dla mnie ta droga byłaby najlepsza. Berlusconi miałby wpływ na losy klubu, jednak nie decydujący. Zapewne kwestia nowego udziałowca byłaby solidnie przemyślana. Jako następcę typowałbym postać dobrze nam znaną: Rezarta Taciego, który z pewnością chciałby zapisać się pozytywnie w kartach historii AC Milan.

Silvio Berlusconi wciąż prowadzi klub. Jesteśmy konkurencyjni w Serie A, w Lidze Mistrzów starcza nam sił na 1/8 bądź 1/4. Czerwono – czarny klub z Mediolanu wciąż jest dobrze rozpoznawalny, jednakże nie kreuje trendów piłkarskich, czyli krótko mówiąc sytuacja taka, jaką mamy obecnie. Jednak, Silvio dochodząc sędziwego wieku oddaje klub, któremuś z potomków (najprawdopodobniej Barbarze Berlusconi). Dla mnie oznaczałby to porażkę. Dobrze wiemy, iż żadne z Jego dzieci nie odziedziczyło pasji do klubu. Nastąpi stopniowy regres AC Milan.

Jeżeli ktoś te wypociny przeczytał w całości to gratuluje. Jest to mój pierwszy taki artykuł. Możliwe, że ostatni, więc niech część zniesmaczonych użytkowników ma świadomość, że więcej tego chyba nie będzie. Liczę na komentarze z Waszej strony. Co obecnie sądzicie na temat Silvio Berlusconiego? Jaką widzicie przyszłość klubu? Czy coś w najbliższych latach zmieni się na lepsze? Pozdrawiam Serdecznie.

AUTOR: MetalMachine