Futbol to taki niewdzięczny sport, w którym niestety nic nie trwa wiecznie, nic nie dane jest powtórnie, nie ma drugiej szansy. Zapewne wszyscy chcielibyśmy powrócić do czasów, gdy piłka nożna była sportem bardziej konkurencyjnym, zaskakującym i nieprzewidywalnym, gdzie wizytówką tej pięknej dyscypliny nie był Real i Barcelona, Messi i Cristiano Ronaldo. Zasady, jakie z biegiem czasu zostały wykreowane przez aktualnie dominujące zespoły co raz szybciej się zmieniają, stawiając poprzeczkę wyżej i wyżej. Czy aby na pewno na tym polega jego piękno?

Obecnie wydaje się, że nic nie jest w stanie przebić się przez gruby mur, który przez ostatnie lata skrupulatnie budowała wokół siebie Barcelona. Poza gamą rozmaitych, posiadających ponadprzeciętne umiejętności zawodników, całą otoczkę będącą istotną częścią tej drużyny kreują przede wszystkim ludzie medialni, tacy jak dziennikarze sportowi czy też komentatorzy, usiłując rozpowszechnić opinię mówiącą o tym, iż Blaugrany nie da się pokonać. Faworyzowanie tego klubu, bo wielu z pewnością taki właśnie zabieg stosuje, negatywnie wpływa nie tylko na atmosferę panującą między kibicami innych zespołów, lecz także przekreśla szanse wszystkich potencjalnych przeciwników hiszpańskich mistrzów, skazuje ich na porażkę jeszcze przed pierwszym gwizdkiem sędziego.

To zjawisko nie wywołuje pozytywnych nastrojów w piłkarskim świecie i odbija się na nim echem. Niszczy jego piękno i atrakcyjność, przez co tym samym staje się on przewidywalny. Postawmy sprawę jasno, kto chcę przed meczem usłyszeć: "Klub X jest dobry, jednak to Barcelona jest zdecydowanym faworytem". Szczególnie, jeśli postawimy się na miejscu fana tegoż właśnie klubu X. W piłce chodzi właśnie o nieustanną walkę, wiarę w zwycięstwo od pierwszej do ostatniej minuty, zaskakiwanie. Niestety, ktoś zaczął o tych jakże niezmiernie ważnych aspektach zapominać.

Nikt nie ujmuje Barcelonie wielkości. Po mimo mojej całej niechęci do nich, potrafię spojrzeć obiektywnie na wszystko, czego w ostatnim czasie dokonali i oddać im to, na co zasługują. Mają w swoim zanadrzu spory dobytek wszelkiego rodzaju trofeów, mogą się poszczycić wspaniałymi wynikami i każdy z nas zapewne umie na swój sposób to docenić. Nikt też nie twierdzi, że zabrania się zachwytu nad ich grą, wymyślnymi taktykami i sposobami, w jaki wygrywają każde spotkania, to już kwestia gustu. Istnieje jednak coś takiego jak u m i a r. To słowo, które we współczesnej piłce co raz częściej jest niestety zapominane, na wszelkich płaszczyznach, począwszy od tego, co dzieje się na murawie, a skończywszy na kieszeniach ludzi, których konta już od dawna posiadają tyle cyfr, ile każdy z nas mógł ujrzeć jedynie na matematyce. Należy jednak pamiętać, że umiar jest kluczem do sukcesu, a jego widoczny brak sprawia, że ja, jako pasjonatka piłki nożnej, gdy w telewizji mam możliwość obejrzenia meczu z udziałem Barcelony, przełączam się na inny kanał omijając szerokim łukiem ten, na którym jest emitowany, ponieważ bardziej interesujące wydają mi się ekscesy w świcie politycznym, przynajmniej tam odnajdę cień rywalizacji. Słuchanie przez bite dziewięćdziesiąt minut o "wspaniałej Barcelonie" wychodzi mi już bokiem.

Przykładów tych dość dziwnych w moim mniemaniu sytuacji dotykających problem, jaki poruszyłam jest wiele. Do tej pory patrzyłam na to wszystko obojętnie uznając, że taka jest kolej rzeczy, a myśli kłębiące się gdzieś w mojej głowie nie są istotne. Ostatnimi czasy jednak, również przez wgląd na przeszłość, poruszył mnie pewien fakt dający iskrę, która rozjuszyła wielki płomień zdenerwowania tlący się we mnie. Wielu z was pamięta pewnie brazylijskiego mistrza, maestra w wykonywaniu rzutów wolnych i przepięknej urody bramek, swym kunsztem i umiejętnościami dorównujący naszemu Pirlo, ikonę Olympique Lyon, czołowego piłkarza światowych boisk, Juninho Pernambucano. Mimo iż nie gra w święcącym największe triumfy klubie, a jego kariera nieco zwolniła, ciągle znajduje się w genialnej formie, czego dowodem jest masa filmików pokazujących, jak wiele europejski futbol stracił wraz z odejściem Juninho. Bramki, jakie zdobywa mimo przeszło trzydziestu sześciu lat zapierają dech w piersiach każdego fana, są po prostu niesamowite. Tymczasem w mediach, czy to w telewizji czy też gazetach nikt nie wspomniał o jego wyczynach nawet słowem. Jestem w stanie zrozumieć to, że Vasco da Gama to inna liga, zespół, który nie interesuję nikogo z nas. Jednak Pernambucano to ktoś taki, o kim powinniśmy pamiętać, bowiem drugiego takiego los prędko nie postawi nam na tych jakże zawiłych, futbolowych ścieżkach. Czyż to nie paradoksalna i kuriozalna sytuacja, iż wszyscy huczeli o niestrzelonym karnym Messiego w trakcie ligowego meczu z Sevillą, podczas gdy cuda, jakie wyprawia z piłką Brazylijczyk pozostają bez większego rozgłosu. Dokonując tego porównania pragnę wam pokazać, jak wiele przyjemności płynących z piłki przechodzi nam koło nosa, kiedy jesteśmy za bardzo zaślepieni tym, co obecnie znajduje się na "topie".

Wiele spotkań pokazało, że Barcelona nie jest tak, jak niektórzy twierdzą idealna. Ma w swych szeregach piłkarzy, którzy swym zachowaniem przypominają raczej świetnych aktorów rodem z Hollywood, a nie ludzi mających swym zachowaniem inspirować, pokazywać, że niemożliwe nie istnieje. Ćwierćfinał  Champions League z Interem, niekończąca się saga pt. "Gran Derbi", czy mecz z Arsenalem to momenty dające do zrozumienia ślepo zapatrzonym w Blaugranę kibicom, że ich wizerunek jest mocno przesadzony. To samo tyczy się Złotej Piłki, nagrody dla NAJLEPSZEGO PIŁKARZA ROKU. Czy ktoś potrafiłby logicznie wytłumaczyć, za co otrzymał ją w roku 2010 Leo Messi, podczas gdy Sneijder, zwycięzca Ligi Mistrzów, czołowy zawodnik naszych rywali zza miedzy, jeden z najlepszych piłkarzy reprezentacji Holandii, srebrny medalista Mistrzostw Świata na mundialu nie został doceniony. Czymże zasłużył sobie Argentyńczyk na tę nagrodę.? Osobiście nie potrafię wymienić choćby jednego powodu, dla którego to właśnie on zwyciężył. Ciągła walka z Realem, wynoszenie meczy pomiędzy tymi dwoma klubami do rangi najważniejszego wydarzenia sprowadza się do wywoływania u niektórych fali obrzydzenia. Jak długo można było słuchać co kilka tygodni wzajemnych oskarżeń przyjaciół z jednej reprezentacji?

Prawdą jest, iż wiele klubów miało swoje przysłowiowe pięć minut, okres, podczas którego trwania znajdowali się znacznie wyżej w hierarchii piłkarskiej. Jednym czas glorii i chwały dany był na długo, innym wręcz przeciwnie. Nie możemy zapomnieć o dziedzictwie i spuściźnie pozostawionej przez poprzednie pokolenia, nie możemy zapominać o złotej erze Ajaxu, Galaktycznego Realu czy Milanu Ancelottiego. Nie możemy zapomnieć o Bergkampie, Maldinim, Roberto Carlosie, Luisie Figo, o piłkarzach, których nazwiska mogłabym wymieniać godzinami, mających niebywały wpływ na to, jak dziś możemy postrzegać piłkę nożną. Niestety, co raz to młodsza generacja staje się kibicami powierzchownymi, miłującymi tylko i wyłącznie tych, którzy odnoszą największe sukcesy. Stało się faktem, że Barcelona przechodzi swój ogromny rozkwit, a ostatnie lata są czasem danym jedynie im. Ja jednak oczekuję od środowiska sportowego pewnych rozgraniczeń, posiadania umiejętności prowadzenia wyważonych opinii, obiektywizmu, czego ewidentnie mi brakuje. Nazbyt widoczna pewność siebie czy to piłkarzy, czy kibiców może być zgubna, co udowodnił Pato, uciszając Camp Nou już w pierwszej minucie i zamykając usta wszystkim niedowiarkom. Miejmy nadzieję, że to samo uczyni także w meczu rewanżowym.