Nazywali go skończonym i uważali za skończonego. Jeszcze niecały rok temu Paulo Fonseca nosił na twarzy oznaki porażki: pożegnał się z Milanem po bezbarwnym remisie z Romą, a w Lyonie doświadczył nawet hańby degradacji przy zielonym stoliku, pogrążony w chaosie organizacyjnym i wymykającymi się spod kontroli finansami. Od memów w mediach społecznościowych do człowieka spisanego na straty – wydawało się, że los już napisał ostatni rozdział jego kariery na najwyższym poziomie. A jednak, oto jest: pierwszy w Ligue 1 (ex aequo z gwiazdorskim PSG), z drużyną okrojoną do minimum, ale potrafiącą bronić dostępu do bramki lepiej niż ktokolwiek inny w Europie. Sportowe zmartwychwstanie, które zaskoczy niejednego kibica Milanu, bo pożegnanie z klubem u schyłku 2024 roku, ogłoszone przez samego Fonsecę przed kamerami, wychodząc z San Siro, wydawało się naprawdę ostatnim aktem tej historii – podsumowuje Nancy Gonzalez w artykule na łamach La Gazzetta dello Sport.

W styczniu Paulo postanowił zacząć od nowa w Lyonie, skok w nieznane po katastrofie z Milanem, zakończonej rozczarowaniem i niedosytem. Nowa francuska przygoda zaczęła się najgorzej, jak mogła: degradacja ogłoszona przez DNCG, organ nadzorujący finanse klubów, wykluczenie z europejskich pucharów, wyniszczająca etykieta przypięta do niego na stałe. Wyrok wydawał się nieodwołalny: ostateczny cios dla klubu w rozsypce i dla trenera, którego uznano za "skończonego". Ale nagle wszystko się zmieniło: John Textor, kontrowersyjny i już pozbawiony legitymacji właściciel, odsunął się w cień, a jego miejsce zajęła Michele Kang – amerykańska bizneswoman, dotąd kierująca sekcją kobiecą klubu. Przedstawiła wiarygodny plan naprawczy, zaakceptowała ograniczenia dotyczące płac i transferów, i doprowadziła do cofnięcia degradacji. Ale druga szansa OL miała swoją cenę: lato pozbawiło klub wszystkich cennych zawodników. Cherki, Mikautadze, Perri, Benrahma, a nawet Lacazette zostali poświęceni, by ograniczyć koszty. Klub zarobił 106 milionów euro, ale zaledwie 36 z nich zainwestowano ponownie. Kadra, okrojona i porozbijana, wydawała się skazana na zupełnie anonimowy sezon.

W tak kruchym kontekście Fonseca się nie wycofał. Mimo poważnej dyskwalifikacji nałożonej w marcu – po gwałtownej kłótni z sędzią Millotem, przez którą nie będzie mógł zasiąść na ławce do końca listopada – portugalski szkoleniowiec zbudował zespół bezlitosny, zdyscyplinowany w obronie i skuteczny w ataku: zupełne przeciwieństwo tego, co prezentował rok wcześniej. Liczby mówią same za siebie: pięć zwycięstw w sześciu meczach Ligue 1, jedyny potknięcie w Rennes, grając w osłabieniu. Z osiemnastu możliwych punktów zdobyli piętnaście. Tyle samo co PSG, które jednak wydało trzykrotnie więcej na transfery. Obrona stała się murem nie do przejścia: tylko trzy stracone gole (wszystkie w jednym meczu) i pięć czystych kont w sześciu kolejkach, sześć jeśli doliczyć Ligę Europy. Z trzema bramkami straconymi Lyon plasuje się wśród najszczelniejszych defensyw w Europie, obok Arsenalu, Crystal Palace, Milanu, Bayernu Monachium i Borussii Dortmund.

Ostatni dowód siły przyszedł w Lille, właśnie przeciwko byłej drużynie Fonseki: strzał głową Mortona dał wynik 0:1 i przerwał serię 60 kolejnych meczów z co najmniej jednym golem strzelonym przez francuski klub, swoisty paradoks, bo ta seria zaczęła się, gdy on sam zasiadał jeszcze na ich ławce. Sześć miesięcy temu zdegradowany, dziś pierwszy i z obroną szczelniejszą niż jakakolwiek inna. Średnia punktowa (1,96) to najlepszy wynik w jego karierze od złotych lat w Szachtarze Donieck i obraz trenera, który potrafił z ruin zbudować wiarygodny projekt. Lyon, skreślany przez wszystkich, odzyskał spójność, entuzjazm i tożsamość. Fonseca, uznany za skończonego po epizodzie w Milanie, pisze swoją zemstę. Potrzebował zmiany otoczenia? Być może tak. Ale jedno jest pewne: Ligue 1 wydaje się skrojona dla niego idealnie.