Nazywał się Jesus i piłkarsko był ledwie trochę więcej niż dzieckiem: dopiero co skończone 23 lata. Jesús Joaquín Fernández Sáenz de la Torre, dla wszystkich po prostu Suso, w 2016 roku był najlepszym na boisku w takim jesiennym, zimnym derbowym meczu. Był 20 listopada, jak wczoraj: Milan – Inter 2:2 (dublet Suso, gole Candrevy i Perisicia). Suso nie był topowym piłkarzem, ale na pewno był zawodnikiem silnym, technicznie lepszym od kolegów, bardzo wyrazistym w swoich zaletach i wadach. Grał na prawym skrzydle i robił to, co do niego należało (schodził na lewą nogę, dryblował, dośrodkowywał). Piątkowe wydanie La Gazzetta dello Sport zamieściło wywiad z 32-latkiem, a rozmowę przeprowadził Luca Bianchin. Całość prezentujemy poniżej.

Czy tamte derby sprzed 9 lat pozostają meczem życia?
"Tak, Milan to drużyna, w której byłem najszczęśliwszy. To były moje pierwsze derby w podstawowym składzie i atmosfera była wyjątkowa. A potem złożyłem tę obietnicę..."

"Jeśli strzelę dwa gole, wracam do domu na piechotę". Nigdy niedotrzymana?
"Nie, Inter wyrównał w doliczonym czasie gry, poszedłbym tylko, gdybyśmy wygrali..."

Czy grając derby przy 70 000 ludzi odczuwa się strach?
"Nie, strach nie, to uczucie szczęścia, bo jesteś częścią czegoś, co oglądałeś w telewizji jako dziecko. Jesteś dumny, że tam dotarłeś".

Czy kiedykolwiek miałeś bezpośredni kontakt z Interem w sprawie przejścia do nich?
"Pamiętam to doskonale. Mogłem odejść po wpłacie klauzuli, a Inter chciał ją zapłacić. Spalletti zadzwonił do mnie i rozmawialiśmy przez telefon. To, że Inter mnie chciał, było powodem do dumy, ale ja byłem zawodnikiem Milanu. Powiedziałem nie: to nie byłoby właściwe, biorąc pod uwagę to, co przeżyłem w Mediolanie".

Z Milanem jednak skończyło się tak sobie...
"Był okres, który nie był dobry pod względem wyników. Milan zatrudnił Pioliego, a w grudniu 2019 przegraliśmy 0:5 z Atalantą. Niedługo potem Pioli wyjął mnie ze składu i pomyślałem, że nie chce, żebym czuł się ważny. Nie grałem, a drużyna wygrywała – czasem tak bywa w piłce. Poczułem, że to najlepszy moment, by zakończyć ten etap".

A dzisiejszy Milan?
"Podoba mi się. Gdy oglądam mecz Serie A, oglądam Milan. Będzie walczył o scudetto, podobnie jak Inter. Allegri – niezależnie od tego, czy gra się dobrze czy źle – jest fantastycznym trenerem".

A te derby?
"Niemożliwe jest cokolwiek przewidzieć. Derby różnią się od wszystkich innych meczów, nawet gdyby grał lider z ostatnią drużyną, nie dałoby się przewidzieć wyniku. Rządzi adrenalina".

Czy ktoś wciąż utrzymuje kontakt?
"Leão właśnie wysłał mi wiadomość. W tamtych czasach był bardzo młody, nieśmiały, był bardzo dobrym chłopakiem. Z tymi długimi nogami na treningach nikt nie był w stanie go dogonić. Teraz może robić, co chce – ma wszystko, by być jednym z najlepszych. Problem w tym, że w dzisiejszym futbolu jest wielu zdecydowanie bardziej fizycznych zawodników, szybkich. On ma fizyczność, ale ludzie oczekują od niego bardzo dużo".

Pozostaje jeden wielki temat: Gattuso.
"Uważam, że jest odpowiednim człowiekiem dla reprezentacji Włoch: taktycznie jest dobry, świetnie zarządza zespołem i ma charyzmę. Dla mnie to idealna osoba".

Gdybyś musiał wybrać jednego trenera spośród wszystkich, których miałeś w karierze?
"Montelli zawdzięczam wszystko. Powiedział mi: 'zostań tutaj, a zrobimy wielkie rzeczy'. Potem Gattuso – to było tak, jakby był, nie powiem że przyjacielem, ale osobą, która w szatni rozumie wszystko. Luis Enrique – numer jeden pod względem taktyki i sposobu widzenia meczu. I Lopetegui, bo z nim wygrałem Ligę Europy".

Przypomina mi się jedno zdanie. Wywiad z Suso w LGdS z 2018 roku: "Nigdy nie zostanę trenerem". Nadal aktualne?
"Nie, trochę zmieniłem zdanie. Myślę, że nie byłbym złym trenerem, choć to trudna praca: trenerzy pracują cały dzień. Podobają mi się drużyny, które budują grę od tyłu – to była moja piłkarska kultura. Byłbym trochę jak Fàbregas, który moim zdaniem będzie naprawdę świetny".

Ile więc zostało ci jeszcze gry w piłkę?
"Nie wiem, gram w Cádiz, jestem w domu: chciałem wrócić tutaj, żeby pomóc drużynie wrócić do La Liga. Prędzej czy później porozmawiam o wejściu do pionu sportowego, ale nie wiem, czy będę grał jeszcze rok, dwa, czy trzy".

Do tego jako kapitan. Pozycja na boisku wciąż ta sama?
"Tak, gram jako prawy skrzydłowy albo trequartista".

Zakończmy klasyfikacją prawych skrzydłowych. Weźmy 10 mocnych zawodników tego stulecia: Robben, Suso, Saka, Salah, Figo, Beckham, Messi, Raphinha, Di María, Yamal. Ustawmy ich w kolejności od pierwszego do dziesiątego?
"Ej, ale oni są mocni... ja będę ostatni. Dobrze: 1. Messi, 2. Salah, 3. Robben, 4. Di María, 5. Figo, 6. Saka, 7. Yamal, 8. Raphinha, 9. Beckham, 10. Suso".