W tym ligowym sezonie są dwa różne oblicza Milanu. To pewien mały paradoks, ale dobrze oddaje istotę rzeczy. Jest wielki Milan, zdolny podarować swoim kibicom epickie wieczory przeciwko wymagającym rywalom: Interowi, Napoli, Juventusowi. Jest jednak także mały Milan, który traci orientację i cierpliwość, gdy musi zmierzyć się z beniaminkami albo, jak w przypadku Genoi, z zespołami, które od początku wiedzą, że będą cierpieć aż do ostatniej kolejki, by się utrzymać. To mógł być idealny dzień, by wywrzeć presję na Interze, tymczasem po Napoli również Rossoneri zremisowali u siebie, dając liderowi chwilę oddechu. Zimny, nieprzyjazny wieczór przeżył Milan na San Siro. Wieczór, w którym defensywne ustawienie De Rossiego oraz niesamowite interwencje Lealiego wydawały się niemożliwe do sforsowania. Ostatecznie Milan zdołał wyrównać dzięki jednemu ze swoich najmniej przekonujących zawodników (Leão), by następnie w doliczonym czasie gry zostać oszczędzonym przez los, gdy rywal nie wykorzystał rzutu karnego.

Refren w domu Milanu jest zawsze ten sam: przeciwko drużynom drugiego czy trzeciego szeregu wszystko staje się znacznie trudniejsze. To wada widoczna już od pierwszej kolejki po domowej porażce z Cremonese, luka, której nigdy do końca nie udało się zapełnić. Przed dwoma punktami straconymi z Genoą Rossoneri zgubili już sześć cennych punktów w meczach z Parmą (na wyjeździe), Pisą i Sassuolo (na San Siro). Liczby te wyraźnie zgrzytają w zestawieniu z wynikami bezpośrednich starć, w których Milan zawsze pokazywał, że jest drużyną w pełni godną walki o scudetto.

Trudno naprawdę zrozumieć, gdzie leży sedno tej sytuacji, nawet dla tak doświadczonego trenera jak Max Allegri. Najprostsze wyjaśnienie mogłoby dotyczyć nastawienia zawodników i odmiennej natury bodźców, jakie niosą ze sobą derby czy mecz Napoli – Milan w porównaniu z tymi, które towarzyszą spotkaniom z Sassuolo czy Cremonese. To jednak nie może wystarczyć jako pełne usprawiedliwienie. Gol, po którym Genoa wyszła na prowadzenie na San Siro, był efektem dość oczywistego błędu indywidualnego: Gabbia spóźniony przy Colombo. Jednocześnie nie można twierdzić, że Gabbia wszedł w mecz bez odpowiedniej koncentracji, skoro przez pierwsze pół godziny gry był w praktyce najgroźniejszym "napastnikiem" swojej drużyny, dwukrotnie będąc blisko zdobycia bramki (a anulowany w drugiej połowie gol Pulisica również padł po uderzeniu głową obrońcy).

Zazwyczaj trenerzy wielkich drużyn, analizując takie (pół)potknięcia, podkreślają zasługi rywala. Nie zawsze jest to prawda. Genoa rozegrała bez wątpienia bardzo dobrą pierwszą połowę pod względem koncentracji i intensywności, lecz po przerwie oddała pole i piłkę przeciwnikom. Wtedy potrzebny był techniczny przełom, decydujące zagranie. Najbardziej próbował Pulisic – prawdziwy lider techniczny ostatniego kwadransa. Udało się natomiast Leão, i to w elemencie, który nie jest jego specjalnością – uderzeniem głową. Nie wystarczyło to jednak do zdobycia trzech punktów, ale przynajmniej Milan uniknął końcowej klęski dzięki niewykorzystanemu rzutowi karnemu przez Stanciu.