Nie gol Nkunku. Nie błędy Pulisica. Nie Modrić pozostawiony na ławce. Tematem numer jeden w pomeczowych dyskusjach kibiców Milanu był występ Pervisa Estupiñána, a przeciętny komentarz brzmiał: "to katastrofa", tylko ujęte w mniej elegancki sposób. Za ostro? Z jednej strony kibice nie znają półśrodków, z drugiej – boczny obrońca Milanu sprawia wrażenie człowieka przeżywającego kryzys tożsamości. Myli się w prostych zagraniach: w pierwszej połowie, przy wyprowadzaniu piłki, wystawił do strzału... Gudmundssona, i sprawia wrażenie kompletnego zagubienia. Błędy techniczne, złe decyzje, przecenianie zagrożenia, jak w akcji, w której otrzymał żółtą kartkę, by zatrzymać Keana, który co prawda ruszał z kontrą, ale znajdował się na wysokości linii środkowej.

Po meczu Allegri odpowiedział jak dobry ojciec rodziny: "Mecz Estupiñána? To normalne, że przy braku regularnej gry pojawiają się problemy. Dziś zrobił niektóre rzeczy dobrze, inne gorzej. Jak wszyscy". Czyli: bez ciągłości jest ciężko. I dalej: "Pomoc dzisiaj była całkiem nowa i jako na to, że pierwszy raz grali razem, to spisali się całkiem dobrze". Numer 2 był jednak najsłabszym piłkarzem Milanu i potwierdził swój status rezerwowego. Bartesaghi nie rozegrał najlepszego spotkania, ale mimo to umocnił swoją pozycję w wyjściowym składzie. W czwartek wieczorem w Como, przeciwko Kühnowi lub Vojvodzie, zagra 20-letni Włoch.

W tej historii jest kilka precedensów, które krążą nad Milanello, bo w ostatnich latach Milan przeżywał z bocznymi obrońcami napięte relacje. Spokoju – niewiele. Theo Hernández w poprzednim sezonie przeszedł drogę od wicekapitana i gwiazdy Milanu do niepożądanego "wichrzyciela" w szatni. Al-Hilal pogodził wszystkich, ale dziś ktoś tęskni za starym Theo... gdzie "stary" nie oznacza wieku, lecz okres: kibice tęsknią za Theo z lat 2019–2022, na pewno nie za tym ostatnim. Największym precedensem jest jednak Emerson Royal, który rok temu przeżył parabolę podobną do tej Estupiñána i popadł w konflikt z kibicami: dla nich nie był piłkarzem na Milan. Dla niego – oni byli wobec niego zbyt surowi. Prawdopodobnie rację miały obie strony. Jeszcze wcześniej, w okresie po mistrzostwie, rozczarował Sergiño Dest, sprowadzony z Barcelony, ale nigdy niezdolny realnie pomóc drużynie. Ostatecznie najlepsi okazali się dwaj młodzi: Jiménez i Bartesaghi.

Co teraz czeka Estupiñána? Ryzyko jest takie, że numer 2 spędzi miesiące jako rezerwowy w oczekiwaniu na transfer. Allegri ma rację, mówiąc, że ta drużyna potrzebuje wszystkich, ale Milan nie może sobie pozwolić na tak trudne chwile z bocznym obrońcą. Estupiñán ma jednak czas. Grał w Premier League i La Liga, rozgrywał ważne mecze z reprezentacją Ekwadoru: jego przeszłość kryje odpowiedzi. Problem w tym, by je odnaleźć – podsumował Luca Bianchin w artykule na łamach La Gazzetta dello Sport.