Ardon Jashari był gościem programu „Morning Footy” w CBS Sports, gdzie opowiedział o swoich pierwszych miesiącach w barwach rossonerich, nowym otoczeniu i kolegach z drużyny. Oto jego wypowiedzi:

Jak przeżyłeś okres kontuzji tuż po przyjściu do Milanu?
„Po zaledwie trzech tygodniach doznałem kontuzji i wtedy kluczowe było to, że miałem wokół siebie serdecznych, wspierających ludzi. Najważniejsze było zachować koncentrację i pamiętać, dla jakiego klubu się gra. Dla mnie Milan był marzeniem. Kiedy leczyłem uraz, skupiłem się wyłącznie na powrocie do formy, co wcale nie jest łatwe, bo samo wyleczenie to dopiero pierwszy etap, a drugi to odzyskanie takiej samej dyspozycji fizycznej jak wcześniej. Myślę jednak, że w tym aspekcie wszystko poszło bardzo dobrze. Ogromna w tym zasługa sztabu i oczywiście kolegów z drużyny. Ciężko było patrzeć, jak codziennie trenują, kiedy ja nie mogłem pracować razem z nimi. Ale z perspektywy czasu nauczyłem się doceniać także ten czas, bo w piłkarskiej karierze niemal niemożliwe jest, by czegoś takiego nie przeżyć. Dlatego naprawdę bardzo się cieszę, że znów jestem z zespołem”.

Okres przygotowawczy jest kluczowy. Jak trudno było wracać do formy bez udziału w sparingach?
„To zawsze jest bardzo, bardzo trudne, kiedy nie możesz brać udziału w okresie przygotowawczym, bo wtedy rozgrywa się wiele meczów i są inne, bardziej intensywne treningi. Moim zdaniem intensywność przygotowań jest wyższa niż w trakcie sezonu. W trakcie rekonwalescencji trenowałem głównie indywidualnie. Kiedy w trakcie sezonu treningi wydają się — nazwijmy to — lżejsze i tempo nie jest aż tak wysokie, musisz sam się zmuszać do maksymalnego wysiłku, żeby odzyskać rytm. To bardzo trudne. Tak samo jest w meczach — gdy dostajesz szansę, musisz zawsze iść na maksimum, przekraczać własne granice, żeby wrócić do najlepszej formy. Starałem się to robić. Dostałem kilka okazji w Superpucharze i w Pucharze Włoch, a potem w ostatnim meczu z Lecce, gdzie zagrałem więcej. Każdy występ jest ważny — po pierwsze, żeby odzyskać wiarę w siebie, a po drugie, żeby pokazać kolegom i trenerowi postęp po kontuzji”.

Milan to spełnienie twoich marzeń. Jak przeżyłeś tę drogę ze Szwajcarii do wymarzonego klubu?
„Dorastałem w szwajcarskich akademiach piłkarskich, całą drogę przeszedłem właśnie tam. Kiedy dziś patrzę wstecz i widzę, gdzie jestem i w jakim klubie gram, w porównaniu do 2-2,5 roku temu, trudno opisać, jak wymagająca była ta droga. Jedno jest jednak pewne — kluczowe było to, żeby nigdy się nie poddawać, ciężko pracować i mieć obok odpowiednich ludzi, rodzinę. Krąg osób, gdy chcesz osiągnąć coś wielkiego, zawsze jest bardzo mały. Ale myślę, że wszyscy od najmłodszych lat widzieli mnie z piłką przy nodze i z celem, by zostać profesjonalistą. To zawsze było moje marzenie. Ta droga — od pierwszego dnia jako zawodowiec do dziś — to niesamowite doświadczenie. Mam nadzieję, że w przyszłości będzie trwała i wyglądała tak dalej”.

W Milanie możesz grać u boku najlepszych piłkarzy świata. Jak wygląda nauka od Modricia?
„Luka Modrić jest po prostu niesamowity do oglądania. Jego spokój, doświadczenie i to, co potrafi przekazać drużynie… naprawdę trudno ubrać w słowa, jaką jest osobą”.

Kilka słów o Pulisiciu?
„Pulisic to naprawdę wyjątkowa osoba. W szatni siedzi obok mnie, więc codziennie zamieniamy kilka słów. Jest bardzo inteligentny i niezwykle ważny dla naszej drużyny. Potrafi zrobić różnicę w każdym momencie meczu — jedną akcją może rozstrzygnąć spotkanie. Jako osoba jest świetny wobec każdego. Bardzo podziwiam też to, że zawsze stara się pomagać młodszym zawodnikom i nowym graczom, takim jak ja, szybciej odnaleźć się w grupie”.

Co Allegri podpowiada wam, by pomagać w rozwoju piłkarskim?
„Allegri to trener z ogromnym doświadczeniem w piłce włoskiej, zdobył wiele trofeów. To ktoś, kogo trzeba słuchać. Niezależnie od pozycji, na której widzi zawodnika, niemal zawsze ma właściwe wyczucie. I nie dotyczy to tylko Rafy, ale całej drużyny. Bardzo ważne jest zrozumienie, czego trener oczekuje — na boisku i poza nim — i próba wdrożenia tego w życie. Cały zespół musi wiedzieć, czego chce szkoleniowiec i podążać w tym kierunku. Co było widać chociażby w derbach”.