Wściekły. Oczywiście z powodu wyników. Ale jeszcze bardziej na tych, którzy podważają jego chęć, a wręcz pragnienie wygrywania. Rozczarowany. Bo po dobrym sezonie "ryzykujemy, że wszystko zaprzepaścimy". Trzeźwo myślący. Bo analiza tego, co działało, a co nie, już się rozpoczęła (co oczywiste), "ale teraz nie jest na to moment, teraz wszyscy jesteśmy skupieni na wygraniu dwóch ostatnich spotkań". Gerry Cardinale nie wypowiada się często publicznie, a jeśli robi to teraz, to dlatego, że jest delikatny moment. I uważa za przydatne uporządkowanie spraw związanych z Milanem, wokół którego zbyt wiele osób chce dodawać kolejne elementy zamieszania. Lato przyniesie zmiany – to pewne. Nie wyciągając ostatecznych wniosków, trudno uznać za przypadek, że w półgodzinnej rozmowie trzy razy pojawia się imię "Max". I tylko jego.

Cardinale, dlaczego zdecydował się pan zabrać głos?
"Jak wiesz zwykle nie udzielam wywiadów, uważam, że słowa mają niewielką wartość. To czyny powinny mówić same za siebie. Ale rozumiem, że w takim momencie trzeba przekazać jasny komunikat".

Co dzieje się z pana Milanem, który przeżywa tak wyraźny kryzys?
"Max i drużyna wykonali świetną pracę przez niemal cały sezon. Byliśmy na czele tabeli, walczyliśmy o scudetto aż do meczu z Lazio. A potem, w ostatnich pięciu spotkaniach, ryzykujemy wyrzucenie całego sezonu do kosza. Jestem w świecie sportu od trzech dekad, wiem, że takie rzeczy się zdarzają, ale to nie sprawia, że człowiek czuje się lepiej. Teraz skupiamy się na wygraniu dwóch ostatnich meczów. Ale muszę powiedzieć, że działamy w trudnym otoczeniu: mnóstwo polemik i mnóstwo nieprawdziwych informacji. Szczerze mówiąc, jestem trochę rozczarowany".

Czy jest coś, czemu chce pan od razu zaprzeczyć?
"Na przykład temu, że interesują mnie tylko pieniądze, a nie zwycięstwa. To absurd. Jeśli spojrzymy na moje życie i karierę, zawsze wygrywałem. Dlatego pomysł, że robiłbym coś bez celu, jakim jest bycie numerem jeden i regularne zwyciężanie (i podkreślam: regularne, bo ten koncept często umyka), jest śmieszny. Ale to wyniki mają mówić same za siebie, a kiedy osiągi nie odpowiadają potencjałowi, jak teraz, jestem naprawdę wzburzony. Nie trenuję, nie strzelam goli, nie bronię, ale mogę zrobić swoją część: moją rolą jest zapewnienie zasobów finansowych, abyśmy mogli nadal wystawiać zwycięski zespół – nie tylko w Serie A, ale, miejmy nadzieję, także w Europie. To moja praca i jestem w tym całkiem dobry".

Wróćmy do rozczarowujących wyników.
"Oczywiście, że nie jestem zadowolony. Max nie jest zadowolony, piłkarze też nie. Wygrywanie pozostaje priorytetem i mogę zapewnić, że wszyscy chcą zwyciężać. Brak scudetto to rozczarowanie, a jeśli nie znajdziemy się w pierwszej czwórce, będzie to porażka. Mieliśmy wiele kontuzji: teraz na przykład Luka (Modrić) jest poza grą: taki jest sport. Nie da się zawsze wygrywać, choć Milan powinien. Kiedy tego nie robi, jest to porażka. Ale pozwolicie, że dodam jeszcze jedną rzecz".

Proszę bardzo.
"Pochodzę z kultury, w której gdy ktoś się potknie, pomaga mu się wstać, a nie próbuje się go skreślić. Teraz drużyna się potyka, dlatego chciałbym powiedzieć wszystkim, którym leży ona na sercu, żeby ją wspierali, a nie dołowali. Zostały dwa mecze do wygrania. Pozostańmy skupieni".

Kibice jednak protestują przeciw drużynie i działaczom. Jak pan to odbiera?
"Nie mam pretensji do kibiców, że są źli. Ja też jestem zły. Są równie zaangażowani jak ja. Ale spróbujmy wspierać naszych chłopaków zamiast ich dobijać. Czuję ogromną odpowiedzialność. Kiedy nie jesteśmy na odpowiednim poziomie i widzę reakcję kibiców, odbieram to bardzo osobiście – jestem tym wstrząśnięty. To przenika mi pod skórę i czuję ogromny obowiązek naprawienia sytuacji z pilnością, której nikt nie powinien kwestionować. Budzę się każdego ranka z pragnieniem zwyciężania oraz z głębokim poczuciem rozczarowania i frustracji, gdy nam się to nie udaje".

Ambicja jest kluczową kwestią. Wielu kibiców obawia się, że stabilność finansowa albo awans do Ligi Mistrzów stają się celem samym w sobie, zamiast środkiem do rywalizacji na najwyższym poziomie.
"Dziwi mnie, że trzeba to tłumaczyć. Odkąd jestem właścicielem Milanu, osiągnęliśmy wyniki finansowe lepsze od oczekiwań, po raz pierwszy w historii zanotowaliśmy dodatni przepływ gotówki. Dlaczego to ważne? Bo nie zabieram tych pieniędzy do własnej kieszeni – reinwestuję je. Narracja, według której dyscyplina finansowa oznacza brak chęci wygrywania, nie ma żadnego sensu. W ciągu ostatnich trzech sezonów wydaliśmy na transfery więcej niż jakikolwiek inny klub Serie A. Być może jednak nie wydaliśmy tych pieniędzy najlepiej. Wyżej oceniam siebie za środki, które włożyłem, niż za sposób, w jaki je wykorzystaliśmy. Musimy wykonać lepszą pracę, żeby istniał bezpośredni związek między wydatkami a zwycięstwami. Jeszcze nam się to nie udało. Nie wykonaliśmy dobrej pracy i to naprawimy. Musimy przeanalizować strukturę oraz pion sportowy i współpracować ze sztabem szkoleniowym oraz dyrektorem sportowym, aby zrozumieć, jak możemy działać lepiej razem".

A więc co wydarzy się latem? Czy uważa pan, że w Milanie będą potrzebne duże zmiany na wszystkich poziomach? Mówimy o zarządzie i pionie sportowym.
"Zawsze staramy się rozwijać naszą organizację. Więc tak – wszyscy powinni spodziewać się, że po każdym sezonie, a szczególnie po takim, w którym wyniki są poniżej oczekiwań, wszystko zostanie ponownie ocenione. I tego lata dokonam oceny wszystkich i wszystkiego. Poświęcę temu całe lato, możecie być pewni, że już nad tym myślę, bo inaczej nie wykonywałbym swojej pracy. Zobaczymy, jak zakończymy sezon, a potem usiądę do tego... Już rozmawiałem z Maxem, poruszyliśmy wiele tematów. Zaczniemy działać po zakończeniu sezonu; teraz nie jest moment, by o tym mówić".

Czy może nam pan przynajmniej powiedzieć, w jakim kierunku pójdą te zmiany?
"Celem jest ulepszenie organizacji i wyniesienie jej na światowy poziom doskonałości. Naszym celem jest wygrywać jak najwięcej każdego roku, ale także upewnić się, że równocześnie tworzymy fundamenty pod regularne zwyciężanie. Moglibyśmy wydać fortunę, sprowadzając uznanych piłkarzy i próbując wygrać natychmiast. Ale co potem? Trzeba robić jedno i drugie. Tego lata przeanalizujemy organizację i sprawdzimy, co możemy zrobić, aby zlikwidować braki, bo nie spełniliśmy oczekiwań. Nie chodzi tylko o wymianę ludzi, ale o przeanalizowanie całej struktury organizacyjnej i upewnienie się, że mamy wszystko, od sztabu szkoleniowego po scouting, dyrektora sportowego i akademie. Chodzi o całościowy ekosystem, który trzeba ulepszyć. Kiedy przejąłem klub, tego nie było. Sport, jak wiele innych sektorów, opiera się na ludziach. Trzeba mieć najlepszych ludzi i przyciągać najlepszych we wszystkich obszarach. Jeszcze tego nie osiągnęliśmy".

Czego nauczył się pan przez te cztery lata? Czy popełnił pan błędy?
"Tak, oczywiście, że popełniłem błędy. Wiele. To prawdopodobnie najtrudniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek robiłem. Ale jestem wojownikiem i nie zatrzymam się, dopóki nie zacznę wygrywać. Jedną z największych lekcji było zrozumienie, jak bardzo różni się tutaj kontekst. Jeśli się tego nie przeżyje, jako Amerykanin nie rozumie się roli, jaką piłka nożna i Milan odgrywają w społeczności. Chciałbym jednak, żeby większą uwagę poświęcano kluczowym kwestiom: znaczeniu infrastruktury sportowej; temu, jak zmodernizować włoską piłkę; dlaczego Włochy opuściły kolejne mistrzostwa świata – już trzecie z rzędu. Zamiast tego mamy same polemiki. Nie chodzi tylko o Serie A. Chodzi o to, by nie dochodzić do finału Ligi Mistrzów i przegrywać 5:0. Chodzi o konkurencyjną grę w Europie. Chodzi o różnicę 4 do 1 w prawach telewizyjnych między Premier League a wszystkimi innymi ligami. Luka włoskiego futbolu się powiększyła. Problem w tym, że w dzisiejszym świecie nie da się go rozwiązać bez pieniędzy. A ja znam się na pieniądzach, ale mam też 30 lat doświadczenia w sporcie. Nie chcę bezpośrednio przenosić amerykańskiego sposobu działania. Doskonale rozumiem, że we Włoszech wszystko wygląda inaczej i muszę się do tego dostosować, a także otaczać się świetnymi Włochami, którzy mi w tym pomogą; to część procesu nauki".

W pana strategii rozwoju kluczową rolę odgrywa stadion. Po wszystkich opóźnieniach i biurokracji nadal pozostaje pan optymistą?
"Również tutaj ważne jest zrozumienie, dlaczego to robimy. To nie jest operacja deweloperska ani projekt dla zaspokojenia ego. Chodzi o poprawę finansowego profilu Milanu, aby móc rywalizować o najlepszych piłkarzy świata. To także coś, co powinniśmy zrobić dla mieszkańców Mediolanu. Mediolan zasługuje na stadion światowej klasy, na globalne uznanie jako stolica sportu i celebrację swojej kultury. Obecnie tak nie jest".

Na koniec, może nam pan powiedzieć coś o projekcie NBA Europe?
"NBA jest prawdopodobnie jedynym naprawdę globalnym sportem pochodzącym ze Stanów Zjednoczonych. Jak widać, czasy Dream Teamu z Michaelem Jordanem, Magicem i Larrym Birdem już minęły. Widzieliście to na igrzyskach olimpijskich, widać to też po tym, że wielu ostatnich MVP NBA pochodziło z Europy. Europa naprawdę stała się potęgą w koszykówce i istnieje ogromna możliwość współpracy między Ameryką a Europą – a to brzmi dla mnie jak muzyka. Ale również tutaj myślę w kategoriach: 'W jaki sposób to pomaga Milanowi?'. Euroliga istnieje od 26 lat, a większość klubów nie jest rentowna. To nie jest zrównoważony model. Dlatego uważam, że europejskie kluby piłkarskie powinny współpracować z NBA i sprowadzić koszykówkę NBA do Europy. I właśnie to będę próbował zrobić w Mediolanie. Celem jest dalsze wzmacnianie marki Milan, oferowanie nowych możliwości kibicom oraz dalsza poprawa naszego profilu finansowego. To wszystko jest częścią jednego ekosystemu, w którym wszyscy powinni nawzajem czerpać korzyści"

Wywiad przeprowadziła Arianna Ravelli (został opublikowany na łamach piątkowego wydania La Gazzetta dello Sport).