Rywale w mediolańskich derbach, rozdzieleni w reprezentacji, ale nierozłączni w życiu – Beppe i Franco Baresi byli wspaniałym przykładem solidności i pokory, tak charakterystycznych dla Lombardii. Urodzili się w Travagliato, na wiejskich terenach prowincji Brescia – Beppe w 1958 roku, Franco w 1960. Mieli siostrę Lucię oraz starszego brata Angela, któremu nie udało się zrobić kariery piłkarskiej.

Ich dzieciństwo było trudne, ale pełne godności. Chodzili do szkoły i grali w piłkę przy parafialnym oratorium prowadzonym przez księdza Piera Gabellę, którego Franco później nazwał "budowniczym marzeń". Jedyną drużyną, w której obaj bracia występowali razem, było U.S.O. (Unione Sportiva Oratorio), zanim stali się symbolami odpowiednio Interu i Milanu. Wyjątkiem był dopiero pożegnalny mecz Franco w 1997 roku, kiedy Beppe – od trzech lat już emerytowany piłkarz – ponownie wybiegł na boisko, by wspólnie z bratem przeżyć wzruszający ostatni uścisk.

Życie, które nie dawało taryfy ulgowej
Piłkarska sława przyszła do obu braci dopiero po latach pełnych przeciwności. Ich matka Regina (jej imię Beppe później nada swojej córce, również piłkarce) zmarła w 1971 roku po ciężkiej chorobie. Kilka lat później odszedł także ojciec, Terzo. Beppe i Franco zostali sierotami w wieku odpowiednio 16 i 14 lat.

Guido Settembrino, trener prowadzący obu braci w U.S.O., złożył jednak ich matce obietnicę i jej dotrzymał. Gdy chłopcy skończyli 14 lat, zabrał ich na testy do Interu. Beppe, który kibicował Milanowi i dorastał, podziwiając Gianniego Riverę oraz Gigi Rivę, był już dobrze zbudowany fizycznie i w 1972 roku pomyślnie przeszedł selekcję. Franco nie miał tyle szczęścia. Starszy brat od razu trafił do Interu, młodszy musiał jeszcze poczekać, zanim założył czerwono-czarną koszulkę Milanu.

Dwie klubowe legendy
Obaj stali się prawdziwymi symbolami wierności i przywiązania do swoich klubów. Beppe zadebiutował w derbach Mediolanu 6 listopada 1973 roku (Milan wygrał 3:1), natomiast pierwsze derby, w których bracia stanęli naprzeciw siebie jako rywale, odbyły się 12 listopada 1978 roku.

Beppe rozegrał dla Interu niemal 600 meczów. Po zakończeniu kariery pozostał w klubie jako skaut. Zyskał uznanie dzięki profesjonalizmowi, odporności psychicznej i wszechstronności. Zaczynał jako boczny obrońca, ale z powodzeniem występował także jako stoper i defensywny pomocnik. Z Interem zdobył dwa mistrzostwa Włoch (w tym słynne mistrzostwo rekordowej drużyny Giovanniego Trapattoniego), dwa Puchary Włoch oraz Puchar UEFA.

Mniej szczęścia miał w reprezentacji. Zadebiutował w 1979 roku, został powołany przez Enzo Bearzota na Euro 1980 (na którym był również Franco, choć nie zagrał), ale zabrakło go w kadrze na triumfalny mundial w 1982 roku. "To była moja wina. Trochę uderzyła mi woda sodowa do głowy" – przyznał później z rozbrajającą szczerością. Na mistrzostwa świata wrócił w Meksyku w 1986 roku, gdzie miał za zadanie kryć Michela Platiniego, będącego wówczas w znakomitej formie.

Franco natomiast z Milanem wygrał wszystko, co było do wygrania: sześć mistrzostw Włoch, trzy Puchary Europy/Ligi Mistrzów, dwa Puchary Interkontynentalne, dwa Superpuchary UEFA i jeden Superpuchar Włoch. Został także mistrzem świata w Hiszpanii w 1982 roku, choć nie wystąpił w żadnym meczu turnieju.

Poza brązowym medalem na mundialu Italia '90 był wielkim bohaterem mistrzostw świata w USA w 1994 roku. Drużyna prowadzona przez Arrigo Sacchiego poruszyła cały piłkarski świat – najpierw dzięki błyskawicznemu powrotowi Baresiego po operacji łąkotki, który pozwolił mu zagrać w finale z Brazylią, a później z powodu jego łez po niewykorzystanym rzucie karnym w decydującej serii, która przyniosła Włochom bolesną porażkę.

W przeciwieństwie do wszechstronnego Beppe, Franco miał jedno zadanie – dowodzić defensywą. Robił to jednak tak znakomicie, że zapewnił sobie miejsce w historii futbolu. Jego uniesiona ręka sygnalizująca spalonego przeciwników pozostanie równie ikoniczna jak perfekcyjne interwencje w obronie. Trudno sobie wyobrazić, jak tak skromny i małomówny człowiek odnalazłby się dziś w hałaśliwym świecie analiz VAR i telewizyjnych dyskusji.