Zvonimir Boban nie stracił miłości do piłki i czasami z jej powodu zakłada korki, a innym razem prowadzi samochód przez wiele godzin. W najbliższych miesiącach znów będzie pokonywał trasę Zagrzeb – Mediolan – Zagrzeb, aby komentować europejskie puchary dla Sky Sport. Zresztą Zvone zawsze powtarza, że nikt na świecie nie przejechał autostradą A4 tyle razy co on. Kiedyś przemierzał tę trasę, słuchając Manzoniego, dziś natomiast więcej czasu spędza przy telefonie: negocjuje transfery piłkarzy albo rozmawia o Lidze Mistrzów, Serie A i życiu. 57-latek udzielił wywiadu na łamach La Gazzetta dello Sport, w którym poruszono wiele tematów i sięgnięto również do Milanu, który reprezentował 1992 – 2001.

Kto zawinił w tym federacyjnym chaosie?
"To zależy od tego, jakie były ustalenia i kto ich nie dotrzymał. Na pewno nie Paolo...".

Faktycznie, wybór na selekcjonera reprezentacji trenera takiego jak Pirlo, który wcześniej pracował w Karagümrük, Sampdorii i United FC...
"Pirlo jako trener nie odnosił sukcesów, ale wie, co oznacza reprezentacja. Nie jest głupcem, a zawodnicy widzą w nim geniusza futbolu i tego nie zrozumiano. Działacz podejmuje decyzję i bierze odpowiedzialność za swoje wybory".

Czy to problem mentalności włoskiego futbolu?
"Jeśli chodzi o pomysły i sposób myślenia, jesteśmy daleko za Europą i jej podejściem do szybkości gry. Włoski futbol jest mało ofensywny, coraz bardziej fizyczny i coraz mniej nastawiony na kreowanie gry. W epoce po Sacchim 90% zwycięskich drużyn grało z czwórką obrońców i dwoma zawodnikami na skrzydłach. We Włoszech natomiast gra się uwspółcześnioną wersję catenaccio, z trzema obrońcami. To kluby muszą zmienić kierunek, federacja nie może im tego narzucić".

Nikogo nie da się uratować?
"Como. Jestem kibicem tego projektu i tego, jak Fabregas prowadzi drużynę. A poza tym jest jeszcze Baturina, chłopak z Dinama Zagrzeb, tak jak ja".

A jeśli zdobyliby mistrzostwo? To możliwe?
"Kiedy patrzę na to, jak gra Como i ile razy przegrywało mecze, które zdominowało, mówię: tak. Mogą skomplikować życie wszystkim. Oczywiście Inter jest dużo dalej, a historia ma znaczenie: będą momenty, w których siła koszulki i tradycji będzie ważyć".

Kto po Interze?
"Juventus, Roma".

A Milan?
"Milan od lat nie robi rzeczy na miarę Milanu, pod żadnym względem. Nie widzę postępów, poza odwagą i chęcią grania ofensywnego futbolu. W zeszłym roku przegrał z Cagliari, ponieważ przez cały sezon grał defensywnie – a kiedy nadszedł odpowiedni moment, nie potrafił zdominować meczu. Ramos został kupiony za nieproporcjonalnie wysoką cenę, za to dobrze porusza się w poszukiwaniu gola i widzi bramkę, ale wciąż jesteśmy daleko od jakości, która zmienia poziom drużyny. Za to wzruszyła mnie historia Cisse, dzieciaka, który pojawił się znikąd dzięki swojemu talentowi".

Czy 41-letni "dzieciak" słusznie zrobił, że postanowił grać dalej?
"Luka Modrić ma w sobie geniusz, a geniusz nie znika wraz z wiekiem: dzięki swojej inteligencji przewiduje sytuacje. Oczywiście są to życiowe wybory. Myślę, że dla niego ciężkie będzie granie w systemie Amorima. U Allegriego był zabezpieczany przez dwóch środkowych pomocników i grał głęboko, teraz będzie musiał pokrywać 60 metrów razem z innym zawodnikiem. Będzie trudno".

Skoro mowa o Chorwacji – jak wygląda życie w Dinamie?
"Jestem z tego dumny. Jestem pierwszym demokratycznie wybranym prezesem, ale w głębi duszy wciąż pozostaję piłkarzem. Zajmowane stanowisko oczywiście nie zmieni mojej prawdziwej pasji do piłki. Przebywanie na trybunach podczas meczów wywołuje jednak u mnie zbyt duże napięcie. Mecze są moim krzyżem i zazwyczaj ich nie oglądam, ale w poprzednim sezonie, kiedy zdobyliśmy mistrzostwo i puchar, przeżyłem najpiękniejszy moment mojego piłkarskiego życia".

Aż tak? Lepszy niż Liga Mistrzów z Milanem, lepszy niż wszystko?
"Tak, Dinamo od zawsze jest w moim sercu. Mój ojciec był przedstawicielem Dinama, razem z bratem chodziłem na mecze na stadion, a w wieku 18 lat byłem kapitanem drużyny. Dinamo jest dla mnie najważniejsze, poza rodziną”.

Trudniej być prezesem czy ojcem?
"Co za pytanie... Prezes ma więcej rzeczy do zrobienia, samo w sobie jest to prawdopodobnie trudniejsza praca, ale błędy, które popełniasz jako ojciec, płacisz za nie przez całe życie. Mam nadzieję, że nie popełniłem aż tak poważnych".

Miłość w futbolu natomiast przychodzi i odchodzi. Jak wyglądają twoje relacje z Čeferinem po kontrowersyjnym rozstaniu z UEFA? Zaczęliście znowu ze sobą rozmawiać?
"Nie, już się ze sobą nie kontaktujemy. Każdy żyje ze swoimi decyzjami i ich konsekwencjami".

A co można sensownego powiedzieć o sposobie, w jaki Infantino zarządza mundialem, począwszy od sprawy Baloguna?
"Że futbol zgubił swoją drogę, a wraz z nią stracił się szacunek do instytucji. W pierwszych latach Gianni wykonywał dobrą pracę i dzięki niemu FIFA zyskała większą przejrzystość. Teraz jednak polityka, władza i biznes zajęły zbyt dużo miejsca, wypierając nawet miłość do futbolu, którą ten chłopak z Briga miał w sobie. Szkoda mi jego, FIFA i futbolu, ale nie przekreślam wszystkiego, co zrobił Infantino".

Na koniec szybkie pytanie i odpowiedź bez zastanawiania się. Jaki mecz trzeba pokazać młodemu chłopakowi, żeby wyjaśnić mu, jak wyglądał futbol w najlepszych czasach Serie A?
"Milan – Barcelona 4:0, finał Ligi Mistrzów w 1994 roku".