Milan nie strzelił gola na stadionie Juventusu od 28 maja 2023 roku, kiedy trafił Olivier Giroud. Tym razem przyszła kolej na Alphadjo Cisse – zawodnika, który wrócił z wypożyczenia do Catanzaro z perspektywą kolejnego wypożyczenia, tym razem gdzie indziej. Rúbenowi Amorimowi wystarczyło kilka treningów, by zrozumieć, że ten chłopak powinien zostać. Z meczu na mecz okazuje się, że teoria portugalskiego trenera była idealna.

A jednak drużyna Rossonerich wciąż ma spore pole do poprawy. Nie jest jeszcze zespołem, jakiego chciałby Amorim: ma zalety, które należy rozwijać, oraz kilka mankamentów do skorygowania. Ale pewne niedociągnięcia muszą się pojawić w drużynie, która całkowicie zmieniła swój sposób gry i funkcjonowania. Remis na Allianz Stadium należy uznać za dobry wynik, choć przede wszystkim z psychologicznego punktu widzenia ważne byłoby utrzymanie kroku Interowi i Romie.

Kilka atutów, które bardzo przydadzą się w przyszłości. Na przykład drużyna przyzwyczaja się do natychmiastowego odbioru piłki po jej stracie, co stało się obecnie jednym z najważniejszych elementów współczesnego futbolu. Przeciwko Juventusowi działało to wielokrotnie, choć nie zawsze kolejny krok prowadził do stworzenia zagrożenia.

Kolejnym krokiem naprzód w porównaniu z przeszłością jest tendencja do jak najszybszego grania wertykalnego – natychmiastowego szukania wysuniętego napastnika Gonçalo Ramosa albo dwóch zawodników grających za jego plecami. To znaki rozpoznawcze Rúbena Amorima, który zaczyna naprawdę nadawać drużynie własny charakter.

Są też mankamenty, nad którymi w tygodniu będzie się dużo pracować. Od razu rzuca się w oczy tendencja do popełniania wielu błędów w podejmowaniu decyzji na ostatnich trzydziestu metrach boiska. Do tego momentu trudno mieć jakiekolwiek zastrzeżenia – nie ma konkretnych powodów do krytykowania drużyny. Później jednak Milan coś traci, dlatego Gonçalo Ramos ma problemy ze stwarzaniem zagrożenia. Jednym z powodów może być wystawienie od początku Rabiota i Saelemaekersa jako ofensywnych pomocników. W poprzednich meczach przekonywali na tej pozycji, ale wówczas pojawiali się na ostatnie pół godziny, po tym jak najcięższą pracę wykonali Loftus-Cheek i Cisse.

Nie sprawdził się eksperyment z Diego Moreirą ustawionym po prawej stronie na całej długości boiska. Gołym okiem widać, że nie jest to jego pozycja – w takim ustawieniu nie może pokazać swoich możliwości, które z pewnością są bardzo duże. Dobrze byłoby zobaczyć go ponownie ustawionego wyżej, na pozycji, którą przeciwko Juventusowi zajmował Rabiot. Nie jest przypadkiem, że Milan strzelił gola na 1:0 właśnie po wejściu dwóch ofensywnych pomocników, którzy w poprzednich meczach wychodzili w podstawowym składzie. Loftus-Cheek i Cisse potrafią wykonywać tę pracę dokładnie w sposób, jakiego oczekuje Amorim. Jeśli chodzi o straconego gola, to jest to sytuacja, która może się zdarzyć, gdy końcowa faza meczu wymyka się logice. Kto wie, może gdyby Gila pozostał na boisku, wszystko potoczyłoby się inaczej. Ale nie ma na to żadnego dowodu.