Dla Christophera Nkunku był to miesiąc pełen napięcia. Nie zdążył jeszcze nacieszyć się dubletem przeciwko Hellasowi Werona, dzięki któremu wreszcie przełamał się w Serie A przed Nowym Rokiem, a już ruszyły plotki transferowe. Najpierw pojawiły się pogłoski w stylu "Milan chce go sprzedać" albo "Fenerbahçe umieściło go na szczycie listy życzeń", by w ostatnich dniach zakończyć się hasłem: "Nkunku musi zrobić miejsce dla transferu Matety". Ostatecznie jednak Christopher został, tak jak zapowiedział wcześniej kibicowi przed Milanello, gdy rozdawał autografy. Nkunku nigdy nie chciał niczego innego niż Milan. Tym bardziej że po (sporych) początkowych trudnościach Francuz wyraźnie złapał rytm w ostatnim czasie. Jasne, nie jest jeszcze na złotym poziomie z czasów Lipska, ale...

W 2026 roku nikt w Milanie nie strzelił więcej goli niż Nkunku (trzy trafienia, tyle samo co Rabiot). Same bramki (dwie z rzutów karnych) to jednak tylko wierzchołek góry lodowej. Dzięki również powracającym problemom fizycznym Pulisica i Leão, Chris wreszcie łapie regularność. Słowo, które było mu obce od czasów Lipska. W Bolonii znów zobaczyliśmy zagrania niemal zapomniane z jego repertuaru: znakomite pionowe podanie na początku meczu do Loftusa-Cheeka (zatrzymanego przez Ravaglię); drybling na bramkarzu, który (sprytnie) zakończył się rzutem karnym, później wykorzystanym z zimną krwią; numer godny żonglera – piętka i tunel na Zortei – który wciąż krąży w mediach społecznościowych. Nkunku jest skuteczniejszy i bardziej zaangażowany, ale też odważniejszy i swobodniejszy. Jakby mentalnie coś w nim przeskoczyło. Dublet z Hellasem Werona przyniósł potem decydującego gola z Fiorentiną w końcówce, a tym razem wrażenie jest takie, że to koniec okienka transferowego zmotywował byłego piłkarza Chelsea. Teraz Nkunku wie, że zostanie w Milanie co najmniej do przyszłego sezonu i chce wywalczyć miejsce w reprezentacji Francji na mundial. Musi udowodnić, iż jest topowym zawodnikiem Milanu, na miarę 37 milionów euro plus bonusy zapłacone za niego latem przez Rossonerich.

Pomagają mu również koledzy z drużyny. Wystarczy zobaczyć, co zrobił Rabiot po golu Loftusa-Cheeka na 1:0 z Bolonią, który padł chwilę po stuprocentowej okazji zmarnowanej przez Christophera. Zamiast pobiec uściskać strzelca gola, "Cavallo Pazzo" zobaczyliśmy pędzącego do rodaka, by go pocieszyć po pudle. To znak bardzo zgranego i solidarnego zespołu. I właśnie dlatego rozwój Nkunku, ale też Athekame, Jashariego czy De Wintera, by podać inne przykłady, jest naturalnym efektem drużyny w prawdziwym tego słowa znaczeniu. A być może również dowodem na to, że letnie mercato zaplanowane przy Via Aldo Rossi wcale nie było takie złe... – podsumowuje w artykule Marco Guidi (La Gazzetta dello Sport).