W niedzielę wieczorem, przed San Siro, w deszczu, w scenerii przypominającej wręcz apokalipsę, redaktorzy MilanNews spotkali dwóch przesympatycznych kibiców FC Toulouse. Przyjechali do Mediolanu, aby przeżyć spektakl Meazzy, poczuć atmosferę tworzoną przez kibiców Rossonerich, płacąc 85 euro za bilet. Oczywiście wszystkie ich oczekiwania zostały całkowicie zniweczone, również dlatego, że zamiast świętującego San Siro trafili na stadion pogrążony w proteście.

W tym momencie nasuwa się oczywiste pytanie: po co właściwie przyjechali, biorąc pod uwagę napiętą sytuację i podziały panujące wokół Milanu? Odpowiedź jest prosta – są turystami, a nie kibicami. Rozmawiając z nimi można się dowiedzieć, że nie mieli pojęcia o problemach drużyny Massimiliano Allegriego, a przede wszystkim byli zaskoczeni silnymi protestami wymierzonymi w Giorgio Furlaniego. Rozmawiano też o RedBir, właścicielu klubu z Tuluzy, który mimo osiągnięcia ważnych wyników we Francji ma sposób działania, który nie podoba się również tamtejszym kibicom: handel zawodnikami, sprzedaż najlepszych graczy, skupienie wyłącznie na bilansie finansowym i ambicje utrzymywane zawsze na minimalnym poziomie, nigdy wyżej. Jeden z nich podsumował to wręcz brutalnym zdaniem: "Doskonale wiem, jak się czujecie: nam też zabierają dobrych zawodników, żeby sprowadzać gównianych".

Ta rozmowa, bardziej niż wiele analiz, pokazuje, czym stał się dziś Milan. Klubem, który wydaje się przykładać coraz większą wagę do okazjonalnego kibica, do turysty kupującego bilet, by zobaczyć San Siro jak zabytek do odhaczenia, a coraz mniejszą do tych, którzy śledzą Milan wszędzie, bronią go, cierpią przez niego i kochają nawet wtedy, gdy boli. Wystarczy pomyśleć, że kibice Toulouse nie docenili wyjścia Curva Sud około 60. minuty, ponieważ przyjechali dla widowiska. To zrozumiałe. Ale trzeba ich też zrozumieć, nie mówimy przecież o zagorzałych fanach. Właśnie dlatego Milan nie może być budowany wyłącznie pod tych, którzy przychodzą raz w życiu zrobić sobie zdjęcie.

Ci, którzy są z tą drużyną zawsze, którzy płacą, podróżują, protestują i nigdy nie przestają być obecni, zasługują na wysłuchanie i szacunek. Nie dlatego, że zawsze mają rację, ale dlatego, że są jedyną częścią, która pozostaje, gdy mody przemijają, turyści wybierają inne kierunki, a właściciele zmieniają strategie. Milan może nawet wypełnić San Siro turystami, ale bez swoich prawdziwych ludzi ryzykuje, że pozostanie jedynie ładną pocztówką.

Poniższa fotografia z meczu Milan – Atalanta (przy stanie 0:3) jest tylko przykładem, obrazującym problem.