Oczekując na kolejne wywiady, w których ponownie potwierdzi zamiar rozwodu z Milanem – siedmioletnia klątwa dotyczy również piłki nożnej – Rafa Leão ma obowiązek nadać swojemu mundialowi możliwie najgłębszy sens. Jego odejście z Milanello zależy przede wszystkim od tego, ponieważ po sezonie, który zaczął się bardzo dobrze, a zakończył w najgorszy możliwy sposób, bez błysku w USA Portugalczykowi trudno będzie zobaczyć, jak puka do jego drzwi jeden z klubów, w których ma nadzieję wylądować. Dla porządku: chce wysokiego poziomu, jak sam podkreślił. Anglia albo Hiszpania, ale w razie wątpliwości lepsza Premier League. Milan żąda za niego około pięćdziesięciu milionów, co w świetle zakończonego sezonu wcale nie jest kwotą oczywistą do wyłożenia. Jeśli jednak zaliczy mundial jako główna postać, wszystko by się zmieniło – podsumowuje La Gazzetta dello Sport.

Tymczasem Rafa z drugiej strony Atlantyku obserwuje trzeciego portugalskiego trenera, który przejmuje stery w Milanello. Sama w sobie niekoniecznie jest to dobra wiadomość. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak wyglądało to z dwoma poprzednimi rodakami, Fonsecą i Conceição. Paulo dwa lata temu nawet odwiedził go na zgrupowaniu reprezentacji Portugalii podczas Euro. Wydawało się to początkiem bardzo obiecującego porozumienia, ale skończyło się katastrofą, która – jeśli to w ogóle możliwe – jeszcze się pogorszyła za Conceição. Teraz pierwszą rzeczą do ustalenia będzie więc, co o nim myśli Amorim. Czy uważa go za zawodnika pasującego do jego koncepcji i czy miałby "ochotę" się nim zajmować, jak musi każdy trener mający go w składzie. To praca w pracy. Można powiedzieć, że patrząc na to, jak trener z Portugalii zachowywał się w Manchesterze, łatwiej sobie wyobrazić, że pozwoli mu odejść bez większych wahań: kiedy przyszedł do United, Amorim nie miał wielu skrupułów, próbując pozbywać się profili problematycznych pod względem zarządzania i charakteru. Oczywiście potrzebne będzie potwierdzenie, najlepiej od samego trenera.

W międzyczasie można spróbować zastanowić się nad możliwymi scenariuszami. Również nad wariantem pozostania, który mógłby się wydarzyć w przypadku braku odpowiednich ofert. Byłby to oczywiście ogromny problem wizerunkowy (San Siro by go "zniszczyło") ale jak wyglądałaby taka sytuacja na boisku? Niezbyt dobrze – delikatnie mówiąc – dla Leão. Amorim preferuje i wymaga od swoich zawodników bardzo intensywnej gry opartej na pressingu i dużym wysiłku skrzydłowych. Dotyczy to oczywiście ustawienia 3-4-3. W takim systemie Rafa w teorii odzyskałby przestrzenie, które odebrał mu Allegri. Ale 3-4-3 Amorima nie jest klasycznym wariantem: od skrzydłowych napastników Portugalczyk wymaga schodzenia do środka, aby otwierać przestrzeń dla skrzydeł. Innymi słowy, i tak trzeba by się dostosować, choć byłoby to znacznie mniej skomplikowane niż wymagania Allegriego. W przypadku 3-4-2-1 natomiast Leão nie miałby żadnych szans. W tym ustawieniu w wizji Amorima głębię ma dawać środkowy napastnik, a dwaj ofensywni pomocnicy mają poruszać się między liniami, szukając ostatniego podania. Grają też dość wąsko, aby zostawić przestrzeń zawodnikom na skrzydłach. Pozostaje więc czekać kilka dni: co odpowie Amorim, gdy zostanie zapytany o Leão?