Gdyby ktoś, kto nie zna się na piłce nożnej ani na najnowszej historii Milanu, miał dowiedzieć się, co dzieje się obecnie wokół klubu Rossonerich, pomyślałby, że znalazł się w środku fabuły napisanej wspólnie przez Samuela Becketta i Harolda Pintera, dwóch najwybitniejszych przedstawicieli teatru absurdu... A jednak scenariusz, który pisze tutaj Gerry Cardinale, wcale nie zmierza w pozytywnym kierunku. Wręcz przeciwnie. Można powiedzieć, że wydarzenia z ostatnich godzin stanowią kolejną bardzo smutną kartę planowania prowadzonego w sposób odwrotny do złotych zasad świata futbolu (warto to podkreślić). Planowania opartego na powierzchowności, na którą nie można sobie pozwolić w tym środowisku, i które naraża Milan na kolejny bezlitosny cios ze strony zarządzania przez RedBird Capital Partners.

Fiasko negocjacji mających sprowadzić do Mediolanu niemieckiego działacza Markusa Kröschego jest tego symptomatycznym przykładem. Zakładanie, że dyrektor w Eintrachcie Frankfurt będzie mógł tak łatwo odejść i zabrać ze sobą swojego zaufanego współpracownika Hardunga jako prawej ręki, oznacza, że wciąż nie zrozumiano, jak funkcjonuje świat piłki nożnej. Serwis MilanNews ujawnił pewien szczegół: Eintracht dowiedział się z włoskich mediów, że Krösche sfinalizował już porozumienie z Milanem, choć klub nie otrzymał jeszcze żadnej oficjalnej informacji od swojego pracownika. W tym momencie sytuacja się komplikuje, ponieważ Eintracht usztywnia swoje stanowisko i komunikuje, że za odejście Kröschego i Hardunga oczekuje wysokiego odszkodowania, gdyż wszystko miałoby się odbyć w trakcie przygotowań do sezonu 2026/2027. To nieugięte "nie" sprawiło, że Krösche i Hardung pozostali we Frankfurcie, a Milan został wystawiony na pośmiewisko, będąc przekonanym, że obaj działacze staną się filarami nowej, smukłej struktury organizacyjnej, którą chciał stworzyć Cardinale.

Przyjście Rubena Amorima do Milanu, ogłoszone wczoraj, jest efektem decyzji podjętej przez Kröschego, który czuł się już gotowy do przejścia do klubu Rossonerich. W praktyce oznacza to, że nowego trenera Milanu wybrał działacz, który ostatecznie pozostał w innym klubie.

Teraz trzeba będzie zbudować nową strukturę zarządczą (uwaga na możliwy powrót Özeka oraz pojawienie się jeszcze jednego analizowanego kandydata), przy czym pojawia się wielki paradoks: przyszły dyrektor ds. futbolu Milanu zastanie już gotowego trenera i nie będzie mógł sam go wybrać. Ten element jeszcze wyraźniej pokazuje nieefektywność strategicznej decyzji, by rozpocząć budowę od szczytu, czyli od trenera, a dopiero później schodzić do podstaw piramidy, nie biorąc pod uwagę możliwych konsekwencji.

Ten ostatni aspekt jest zresztą jasny już od niemal miesiąca, odkąd Cardinale zdecydował się wyzerować najwyższe stanowiska kierownicze, nie mając przygotowanych alternatyw.