Świadomość i równowaga. Rúben Amorim ma tej pierwszej pod dostatkiem. Tyle samo chciałby mieć również tego drugiego. Z drugiej strony futbol i równowaga to pojęcia, które zazwyczaj nie idą ze sobą w parze. Szczególnie w ostatnich latach w Milanie, jeśli spojrzeć na karuzelę trenerów, działaczy i piłkarzy, której kulminacją był całkowity reset przeprowadzony przez właścicieli pod koniec maja. Owszem, Amorim trafił do Milanello w wieku, który przynajmniej pod względem metryki nie pozwala jeszcze mówić o ogromnym doświadczeniu. Przyjechał jednak z pełną świadomością realiów, w których przyszło mu pracować. "Wiem, że sytuacja wokół klubu jest trudna" – powiedział kilka dni temu, po tym, jak jego drużyna rozbiła Salzburg na wyjeździe aż 4:0. "Wybrałem dwa najtrudniejsze kluby, jakie mogłem wybrać w ciągu ostatnich dwóch etapów mojej kariery". Świadomość sytuacji, a do tego niewątpliwie pokusa, jaką stanowi możliwość stania się architektem odrodzenia zespołu. Jeśli chodzi o równowagę, prosimy zgłosić się ponownie w późniejszym terminie. Kolejka górska, na której do tej pory poruszał się Milan Amorima, idealnie odzwierciedla wątpliwości, jakie pojawiają się poza Milanello. Wątpliwości te narastają i słabną w doskonałej synchronizacji z nierówną formą drużyny. Bo ostatecznie kibice Rossonerich zadają sobie przede wszystkim jedno pytanie: czy Amorim jest dobrym trenerem, czy nie? – pisze Marco Pasotto na łamach La Gazzetta dello Sport.

Wsparcie od Gerry'ego
Nastroje wokół klubu i oceny jego pracy zmieniają się jak na wietrze. W przypadku Amorima widać jednak szczególny brak cierpliwości, który ma swoje konkretne źródła. Chodzi o to, że Milan z sezonu na sezon prezentuje się coraz gorzej, a przynajmniej tak wygląda to od rozgrywek następujących po zdobyciu mistrzostwa Włoch. Nie była to linia wykresu, która nieustannie opadała. Zdarzały się jaśniejsze momenty, ale zasadniczo przeciętny kibic Milanu stracił już cierpliwość. Ponad sześć dekad historii klubu sprawia, że trudno uznać cierpliwość za jedną z cnót kibiców Rossonerich. Zwłaszcza gdy w ostatnich latach druga strona miasta wielokrotnie miała powody do świętowania. Tym razem Gerry Cardinale rozpoczął jednak projekt skrojony specjalnie pod Amorima. Projekt, który ma pomóc wyjść poza sinusoidę wyników – nieuniknioną, gdy całkowicie zmienia się filozofię podejścia do gry. Amorim jest trenerem, któremu RedBird zaproponował najdłuższy kontrakt od czasu przejęcia klubu przez amerykańskich właścicieli. Choć i głównemu udziałowcowi zdarzało się tracić równowagę. Tak było po remisie 1:1 z Sassuolo. Cardinale nie wydał żadnego publicznego oświadczenia, ale nad jego głową (można było to wyczuć, zrozumieć, wiedzieć) kłębiły się czarne nici niczym w komiksie. Tym razem, po zwycięstwie w Udine, Amorim doczekał się pochwał i gestów wsparcia. Stało się to po kilku dniach naznaczonych kompromitującym występem przeciwko Bournemouth. "Drużyna stale się rozwija i staje się coraz bardziej zgrana. Ruben bardzo dobrze zarządzał rotacją składu i zmianami" – powiedział szef klubu. Prawdopodobnie chciał w ten sposób również uciszyć pogłoski, jakoby właściciele byli niezadowoleni z całokształtu pracy szkoleniowca.

Wiele nowych bodźców i mnóstwo wyjazdów
Rzecz w tym, że gdy weźmiemy pod uwagę wszystkie okoliczności – przebudowany zespół, kadrę z kilkoma istotnymi brakami, całkowite odwrócenie filozofii taktycznej, a także rozwiązanie struktur kierowniczych i ich jedynie częściowe odbudowanie – trudno, nawet gdyby się chciało, wskazać trenera jako winnego. A przede wszystkim: na jakiej podstawie? Dlaczego w ogóle mielibyśmy to robić? Pod tym względem jedynym argumentem przeciwko Amorimowi może być Liga Europy. Po meczu w Salzburgu nastroje były znakomite, ale spotkania z Benficą i Bournemouth przyniosły poważne rozczarowania. A przecież w tych rozgrywkach można było zasadnie oczekiwać, że Rossoneri będą walczyć aż do samego końca. Nadal pozostało jednak pięć kolejek, by naprostować kurs. W Serie A, z uwagi na wymienione wcześniej okoliczności, również trudno mieć do trenera poważne pretensje. Jego Milan wciąż pozostaje niepokonany, zajmuje miejsce premiowane awansem do Ligi Mistrzów i traci cztery punkty do lidera. Ma tyle samo punktów co Roma i o jeden więcej niż Como – dwa zespoły, które słusznie zbierają pochwały za prezentowany poziom. Uczciwie trzeba też dodać, że w pierwszych jedenastu meczach sezonu Rossoneri aż siedem razy grali na wyjeździe. Amorim może ponadto pochwalić się tym, że został trzecim trenerem w historii Milanu, który pozostał niepokonany w swoich pierwszych ośmiu występach w roli szkoleniowca zespołu w Serie A. To są liczby. Ale są też kwestie związane z samą koncepcją gry: agresywny zespół, całkowicie zmienione podejście do meczów, różnorodne ustawienia taktyczne, szeroka rotacja składu oraz bezpośredni i szczery sposób komunikacji trenera. Oczywiście Amorim nie był bezbłędny. W niektórych spotkaniach nie wybrał odpowiednich zawodników albo nie zastosował najlepiej dopasowanej taktyki. W innych nie potrafił przekazać drużynie właściwych wskazówek, również tych dotyczących nastawienia mentalnego. Niektórzy młodzi piłkarze grają znacznie mniej, niż powinni. Pomysły jednak istnieją i są widoczne, niezależnie od tego, czy udaje się je zrealizować na boisku, czy nie. Pracy jest jeszcze mnóstwo. Amorim doskonale o tym wie i powtarza to za każdym razem, gdy pojawia się na konferencji prasowej. Gdyby jednak temu wszystkiemu towarzyszyło odrobinę więcej równowagi, wszystkim w Milanello i Casa Milan żyłoby się łatwiej.