Może to kwestia tego, że Milan od zawsze był przyzwyczajony do zdobywców Złotej Piłki (aż 13 piłkarzy w historii Rossonerich podniosło to prestiżowe trofeum), a może tego, że włoska liga pozwala wyróżniać się piłkarzom będącym nawet w bardzo zaawansowanym wieku, ale to, co robi Luka Modrić w swoich pierwszych występach w Serie A, naprawdę robi ogromne wrażenie. Zawsze jest o krok przed innymi, podejmuje właściwe decyzje, "pieści" piłkę i podaje w tempo zawodnikom wbiegającym w przestrzeń nawet bez patrzenia, a zewnętrzne podbicie traktuje jak naturalne przedłużenie piłkarsko genialnego umysłu. Akcja, która dała mu gola na wagę zwycięstwa z Bologną (podanie w pionie w korytarz, który zobaczył tylko on, zanim sam ruszył w pole karne) czy zagranie do Estupiñána w Udine, to tylko małe próbki jego kunsztu w świetnych występach – podsumowuje na swoich łamach SportMediaset.

Massimiliano Allegri, który szczególnie ceni piłkarzy potrafiących dobrze obchodzić się z piłką, uczynił Modricia centralnym punktem pomocy – formacji, która jest dziś prawdziwą siłą Milanu. Ale nie tylko Chorwat robi różnicę. Wahadła obsadzają Saelemaekers i Estupiñán, odpowiedzialni za całe boczne sektory boiska, a w środku idealnie uzupełniają się różne profile. Jest wizjonerska reżyseria Modricia, kapitalne wejścia w pole karne Adriena Rabiota, który rusza z lewej strony i przedostaje się między linie, oraz fizyczność Youssoufa Fofany, kluczowa w odbiorze, ale i wspierająca atak, gdy Gimenez schodzi po piłkę. Do tego dochodzi Christian Pulisic, teoretycznie druga "dziewiątka", ale w praktyce łącznik między pomocą a ofensywą.

To pomoc na miarę scudetto, zwłaszcza że są jeszcze Ricci i kontuzjowany obecnie Jashari. Jedynym zespołem, który dziś może się równać pod względem jakości i bogactwa opcji w środku pola, jest Napoli. Antonio Conte postawił na system, który pozwala wystawiać jednocześnie Lobotkę, Anguissę, De Bruyne i McTominaya. Lobotka pełni funkcję klasycznego reżysera, reszta pełni zaś ruchliwe, płynne role, łączące kreatywność z zadaniami zespołu. W efekcie De Bruyne często cofa się, by pomagać w rozegraniu, McTominay rusza z lewej strony, by tworzyć przewagę w środku, a Anguissa czyta grę i wybiera odpowiednie momenty na wejścia w pole karne. Trudno jednoznacznie wskazać, który środek pola jest mocniejszy czy bardziej kompletny, ale jedno jest pewne – już za tydzień to właśnie na środku boiska rozstrzygnie się pojedynek w pojedynku, który doda jeszcze więcej smaku niedzielnemu hitowi Milan – Napoli.