Antoine de Saint-Exupéry pisał w Małym Księciu, że pustynia jest piękna, ponieważ gdzieś ukryta jest w niej studnia. Theo Hernández spakował do torby brzydkie wspomnienia ostatnich sześciu miesięcy spędzonych w Milanie i wrzucił je właśnie tam, głęboko, obserwując, jak znikają w ciemności, zanim zaczął nowe życie. Dziś jest jedną z gwiazd A-Hilal prowadzonego przez Simone Inzaghiego, który od czasu do czasu przypomina mu derby: "On i sztab nabijają się ze mnie z powodu sześciu kolejnych zwycięstw z Interem, ale w zeszłym roku to my wygraliśmy...". Kiedy mówi o Milanie, używa liczby mnogiej. Na wywiad z La Gazzetta dello Sport (przeprowadził go Francesco Pietrella) przychodzi z kolegą po godzinie treningu, potem siada na kanapie w jednej z sal centrum sportowego. I zaczyna się otwierać.

Theo, jak się żyje w Rijadzie?
"Wspaniale. To był najlepszy wybór. Jedyny minus to ruch uliczny: straszny".

Jak Inzaghi Cię przekonał?
"Powiedział mi: »Idziemy razem wygrywać?«. Wiem, że w Interze nazywali go »demonem«. Na boisku to jedna osoba, poza nim zupełnie inna: prawdziwy dżentelmen. Czasem żartował, że w zeszłym roku sprawiłem, iż przegrał Superpuchar tutaj, w Rijadzie, ale także sztab przypomina mi derby albo pojedynki z Dumfriesem".

Spotkałeś się z Milanem?
"Tak, przed meczem z Napoli. Gdy odchodziłem, nie udało mi się uściskać wszystkich tak, jak bym chciał. Przykro mi, że przegrali. Pogratulowałem Bartesaghiemu, zasługuje na wszystko, i uściskałem Modricia, z którym grałem w Madrycie. Geniusz, zupełnie inny poziom".

Widziałeś się także z menedżerami?
"Z Allegrim, Tare i Ibrą. Furlani się nie pojawił".

Nigdy nie chciałeś odchodzić?
"Nigdy. Moim priorytetem było zostać".

W styczniu zeszłego roku odrzuciłeś ofertę Como?
"Mój agent nigdy mi o tym nie mówił. Twierdzono, że żądałem absurdalnych kwot przy przedłużeniu kontraktu, że naciskałem na transfer... wszystko nieprawda".

Twój pożegnalny wpis był bardzo polemiczny: "Kierunek, który obrał klub, i niektóre decyzje nie odzwierciedlają wartości i ambicji, które mnie tu sprowadziły".
"To prawda. Kiedy przyszedłem, byli Massara, Boban i Maldini – mój idol. Ibra jest topowy, ale po odejściu Paolo wszystko zmieniło się na gorsze".

Krytyka kibiców bolała?
"Bardzo. Wiem, że popełniłem błędy, jak czerwone kartki z Fiorentiną czy Feyenoordem, ale jesteśmy ludźmi. Mentalnie nie byłem spokojny i mogłem zagrać lepiej, ale kibice wiedzą, kim był Theo w Milanie".

Mówiono też o rzekomych napaściach.
"W końcu mam okazję o tym powiedzieć: są ludzie, którzy chcą zniszczyć ci życie i karierę. Źle się czułem, czytając pewne rzeczy, ale moja rodzina wie, że to nieprawda".

Wróćmy do boiska: zignorowanie słynnego cooling-break u Fonseki było błędem?
"To zostało rozdmuchane. Ja i Leão weszliśmy chwilę wcześniej i zostaliśmy tam, gdzie byliśmy. Mówiono, że nie mieliśmy dobrych relacji z trenerami, ale to nie była prawda. Dobrze dogadywałem się także z Conceição. Był autorytarny, ale ludzie gadali bzdury".

Czułeś się porzucony przez Milan?
"Zasługiwałem na lepsze traktowanie. Nie spodziewałem się tego. Niektórzy koledzy namawiali mnie, żebym został, ale kiedy działacz dzwoni i mówi: »jeśli zostaniesz, odsuniemy cię od drużyny«, to co mam zrobić? Szukam czegoś innego".

Ile razy byłeś bliski odejścia z Milanu?
"Szczerze? Nie wiem. Zawsze mówiłem agentowi, żeby mi nic nie mówił – we Włoszech grałbym tylko w Milanie".

Zostałeś wybrany dzięki Maldiniemu.
"Dzień, w którym zadzwonił, by się spotkać, był najpiękniejszym w moim sportowym życiu. Przyjechał do mnie na Ibizę i rozmawialiśmy przy oranżadzie. Nie mogłem w to uwierzyć. Jeśli stałem się tym, kim jestem – i także obrońcą Milanu z największą liczbą goli – to dzięki niemu. Do dziś jesteśmy w stałym kontakcie. Jego koszulka z dedykacją wzrusza mnie: »Theo, mój godny następca»".

Jego odejście było dla Ciebie szokiem?
"Czułem się zagubiony. W zeszłym roku ja i Calabria przyszliśmy do Milanello w koszulkach Paolo i niektórym się to nie spodobało. Zerwano flagę bez powodu. Poza Ibrą brakuje poczucia milanizmu".

Jaki był Zlatan jako kolega z drużyny?
"Na treningach nas zajeżdżał. Dla naszego dobra".

A sekret Pioliego?
"Po porażce 0:5 w Bergamo postawił nas na głowie. Pamiętam jego przemowy i spokój. Scudetto z 2022 roku narodziło się tam, z tej porażki. Byliśmy rodziną – to były magiczne, niepowtarzalne lata, pełne emocji. A pomyśleć, że na początku u Giampaolo prawie w ogóle nie grałem... no cóż, dopiero co przyszedłem".

Najpiękniejszy gol?
"Ten w meczu Milan – Atalanta 2:0 w roku mistrzowskim. Rajd 90 metrów. Kibice do dziś mi o nim mówią: czysty instynkt".

Leão to mistrz?
"Jest niesamowity, ale czasem ma głowę nie wiadomo gdzie. W tamtych latach ja i on, po lewej stronie, krzywdziliśmy wszystkich – dlatego nie widzę go dobrze jako napastnika".

Maignan przedłuży kontrakt?
"Ma sytuację podobną do mojej i nie skończyło się to dobrze".

Byłeś najlepszym lewym obrońcą Serie A?
"Tak. A w Europie podoba mi się Nuno Mendes".

A propos PSG: Twój brat wygrał Ligę Mistrzów... z Interem.
"Cieszyłem się tak samo jak on. Inzaghi też mi to wypomina, ale co mogę zrobić? Mam serce milanisty...".

Komuś chciałbyś podziękować?
"Mojej mamie, Laurence. Sama wychowała mnie i mojego brata po tym, jak ojciec nas porzucił. Z nim nie mam żadnego kontaktu, nigdy więcej go nie słyszałem, a ona pracowała dziesięć godzin dziennie, żeby nas wykarmić, zapewnić nam spokój, wozić nas na treningi i robić wszystko sama. Wszystko. Jest naszą bohaterką".

Celem jest wspólne mistrzostwo świata?
"Tak. Czasem wciąż widzę tę sytuację Kolo Muaniego z 2022 roku... Mam nadzieję, że będzie tam też Italia".

A jeśli Milan wygrałby scudetto?
"Świętowałbym wśród kibiców".

A co jeśli poproszą, żebyś wrócił?
"Teraz chcę wygrywać tutaj. Ale dopóki będą tam pewni ludzie, nie wrócę".