Ufff… Złotousty prezydent i mistrz Excela zostają! To najważniejsze!

Oto opinia i odczucia kibica ligi angielskiej na temat sytuacji w Chelsea, na którą się natknąłem i którą sobie o tak tutaj, mniej więcej przytocze...

Aż 70% kibiców Chelsea deklaruje, że kompletnie nie ufa obecnym właścicielom w kwestiach sportowych. Dla kogoś, kto nie śledzi na bieżąco sytuacji klubu, może się to wydawać dziwne, bo Chelsea wygrała Ligę Konferencji, wróciła do Ligi Mistrzów i zdobyła klubowe Mistrzostwo Świata w nowej formule, co był ich najlepszy sezon od lat. Po przejęciu przez Amerykanów i odejściu Romana Abramowicza Chelsea ma jednak ogromny problem tożsamościowy i przestaje być klubem sportowym, bo liczy się wyłącznie czysty zysk w tabelkach Excela, a nie wygrywanie. Piłkarze są traktowani jak aktywa, które mają rosnąć na wartości, kibic jak klient, a drużyna zmienia się w żywy poligon inwestycyjny. Enzo Maresca był piątym trenerem Chelsea, od kiedy władzę na Stamford Bridge przejęli Amerykanie. Jeszcze za rządów Romana Abramowicza The Blues słynęło z niedawania długiej liczby szans swoim trenerom, ale ci mieli zdecydowanie większą władzę. Dziś wprost przyznają, że trener nie jest współtwórcą projektu, a kimś w rodzaju wykonawcy. Właśnie między innymi za próbę zburzenia tego systemu wyleciał Maresca. Zarząd miał wymagać od trenera nieustannej rotacji najważniejszych piłkarzy. W mediach mówiło się nawet o tym, że większe zdanie w kwestii dobierania składu na mecz miał sztab medyczny, który zamiast wysyłać sugestie, decydował, który piłkarz przez jaki czas może grać na murawie. Na podstawie badań ustalano dla zawodników ich aktualne limity minutowe. Niezależnie od wyniku i sytuacji na boisku, trener musiał kurczowo się tego trzymać. Zdarzyło to iść nawet do tak absurdalnej sytuacji, że jeden z członków sztabu medycznego zasiadł na ławce rezerwowych, by przypominać trenerowi o zmianach. Według Mareski najważniejsze twarze były chronione aż za bardzo. On uważał, że zbytnia zachowawczość sprawiała, że nie mógł wypracować idealnej formy drużyny. Trener za niektóre zmiany musiał później świecić twarzą, jak wtedy, gdy zmieniał Palmiera przy wyniku 2:2, a kibice zaczęli skandować "Nie wiesz, co robisz". Później pojawiły się plotki, że zmiana nie była jego decyzją, tylko góry. Ze sportowego punktu widzenia nadmierna ochrona graczy psuje rytm meczowy i jest to fakt. Tajemnicą pozostaje czy faktycznie była ona nadmierna. Nie wiemy na ile i czy w ogóle sztab medyczny przesadzał. Włoch jest trenerem, nie lekarzem, co warto mieć z tyłu głowy słysząc tego typu doniesienia. Szczególnie, że takie zachowanie klubu to pokłosie poprzednich sezonów, gdy Chelsea miała gigantyczny problem z kontuzjami. W odpowiedzi na to właściciele postanowili wdrożyć system oparty na danych. To nie jest tak, że zarządowi super zależy na zdrowych piłkarzach, aby ci byli gotowi na najważniejsze starcia. Kontuzja czy gorsza forma zawodnika oznaczają, że jego wartość rynkowa spada. Jak już wspomniałem wcześniej, piłkarze w Chelsea to aktywa, a głównym celem menadżera aktywów jest ochrona ich wartości. W czasie, gdy zmieniane są supergwiazdy, to szanse dostają młodzi piłkarze, którzy grając mogą zbudować swoją pozycję na rynku. Problem w tym, że nie są jeszcze gotowi, by rywalizować o wszystkie najważniejsze puchary. Często pojawiały się głosy, że brak doświadczenia jest jednym z największych problemów ekipy Enzo Maresca. Tego nie da się zbudować szybko, zwłaszcza mając najmłodszy skład w lidze i drużynę, w której panuje ogromny przemiał piłkarzy. Amerykańskich właścicieli mało to obchodzi. Tak naprawdę sportowo to najważniejsze, żeby Chelsea meldowała się w Lidze Mistrzów. I to nie z powodu prestiżu, ale znacznie większych pieniędzy oraz wzrostu wartości zawodników. Wiadomo, że sukces sportowy podbija wartość składu, więc nie jest on całkowicie marginalizowany. Nie traktuje się go jednak jako priorytetu, bo w dużej mierze to hazard. Liczba czynników wpływających na sukces lub jego brak jest tak ogromna, że z punktu widzenia kogoś, kto chce jak najwięcej zarobić na interesie, nie warto stawać go na pierwszym miejscu. Obecność w klubie twarzy zarządu Tothabaoliego jest jawnym konfliktem interesów. Chelsea oficjalnie walczy ze sprzedażą biletów na rynku wtórnym, ale jednocześnie w jednej z takich firm handlujących biletami na rynku wtornym udziałowcem jest Bowly. Na platformie powiązanej z właścicielem bilety na mecz Chelsea potrafiły sięgać nawet sześć tysięcy funtów. Premier League wymienia tę stronę jako nieautoryzowaną. Kibice próbowali zgłaszać to do ligi, szukając możliwości konfliktu interesów, ale przynajmniej na razie nie poczyniono żadnych sensownych kroków. Pomimo że wszystko stało się dla klubu sposobem na dorobienie się kilku dolarów, Chelsea i tak nie wygląda najlepiej finansowo i balansuje na krawędzi złamania zasad finansowych. Ciężko się dziwić, skoro w kilka lat władali półtora miliarda euro, a poprawa wyników sportowych nie była znacząca. I zanim ktoś wyjedzie mi tu z przytaczaniem poprzedniego sezonu, przypomnę, że Chelsea do ostatniej kolejki walczyła o to, by w ogóle zagrać w Lidze Mistrzów, w której nie grała od dwóch sezonów. Wygranie Ligi Konferencji było bardziej wymogiem niż sukcesem, a zwycięstwo w KMŚ, choć warto je docenić, bo pokazuje potencjał drużyny i kunszt taktyczny Maretki, było jednak triumfem w miesięcznym turnieju, w którym liczy się forma w danym momencie, a nie na przestrzeni całego sezonu. W kampanii 2022-2023 The Blues zaliczyło zysk, ale tylko dzięki temu, że sprzedali hotele wokół stadionu i kobiecą drużynę piłkarską. Nawet można by było to uznać za pewnego rodzaju sukces. Tylko właścicielem firmy, która to nabyła, był Bowly. Tak, dokładnie, gość przełożył aktywo z jednego koszyka do drugiego i wpisał je sobie w tabelce jako zysk. No po pierze to się zgadza, tu nie ma wątpliwości, ale schylanie się po takie ruchy raczej nie świadczy o dobrym kierunku. Wielu właścicieli klubów w Anglii uznało to za robienie sobie z zasad jaj. Po osiągnięciu zysku pomogła też bezduszna sprzedaż lokalnych piłkarzy. Największym przykładem jest Conor Gallagher. Anglik był wychowankiem i kapitanem, był częścią lokalnej tożsamości. Kimś więcej niż piłkarzem. Dla klubu był jednak wyłącznie liczbą w Excelu, dodatkowo wyjątkową, bo jego sprzedaż w papierach oznaczała czysty zysk, potrzebny, aby uniknąć kar PSR. Premier League nakłada na kluby surowe limity strat wynoszące maksymalnie 105 milionów funtów w ciągu trzech lat. Złamanie tych zasad może srogo kosztować. Kiedy tylko pojawiła się okazja, by sprzedać Gallaghera, klub od razu postanowił to zrobić. I wcale nie za jakieś wielkie pieniądze, jak na ich możliwości, tylko 42 miliony euro. Tak właśnie wypłukuje się tożsamość drużyny. Chelsea zapoczątkowało w Europę także politykę długich kontraktów. To bardzo biznesowe podejście. Budujesz wartość piłkarza w długim terminie, w pełni kontrolujesz jego karierę i liczysz na eksplozję, która pozwoli sprzedać go z zyskiem. Dodatkowo, a pewnie i nawet przede wszystkim, długie kontrakty umożliwiają amortyzację, czyli rozłożenie kwoty wydanej na zawodnika na kolejne lata. Co dzięki temu Chelsea wydając ponad 1,5 miliarda euro w bardzo krótkim czasie nie padła łupem kar. Od pewnego czasu Chelsea prześmiewczo zaczęto nazywać Brighton 2.0. Mewy są modelowym przykładem klubu stawiającego na eksport piłkarzy. Trudno nie odnieść wrażenia, że funkcjonują w wymarzony dla Amerykanów sposób. Kupują zawodnika po to, by sprzedać go drożej i tak w kółko. Zamiłowanie właścicieli Chelsea do Brighton daje się we znaki na każdym kroku. Drektor sportowy The Blues oraz szef działu scoutingu zajmował wcześniej takie stanowisko w Mewach. Pójdźmy dalej. Pierwszym trenerem zatrudnionym przez nową władzę był Graham Potter, były trener Brighton. Ale to nie wszystko. Trzy najdroższe sprzedaże Mew to trzy transfery do Chelsea: Joao Pedro, Marc Cucureya i Moises Caicedo. Chelsea dosłownie próbuje przeszczepić ten projekt do nowego organizmu i zrobić go z większym rozmachem. Pomóc w tym ma powoli powstająca sieć klubów, w której na razie znajduje się jedynie Strasburg. Uznany francuski klub od przejęcia przez Amerykanów znacząco zwiększył wydatki na transfery, a zatem poszła też silniejsza pozycja na lokalnym rynku. Jeszcze w 2021 roku wydali na transfery 4,5 miliona euro. Rok później 7 milionów. Od 2023 roku wydałem kolejno 61 milionów euro, 62 miliony euro i 110 milionów euro. W obecnym sezonie wydali najwięcej spośród całej ligi. O co więc chodzi kibicom? O to, że wszystko to ma miejsce kosztem utraty suwerenności. Strasburg zmienił się w przedszkole Chelsea, to obecnie najmłodsza drużyna w Europie. Właściciele wprost traktują ich jako przedsionek swojej najważniejszej drużyny. Do klubu na potęgę wypożyczani są piłkarze, którzy nie mieszczą się w kadrze The Blues, a kiedy sami stworzą swojego zawodnika, prawie pewnym jest, że niebawem dołączy on do Chelsea. Dotyczy to zresztą całych struktur, bo następcą Enzo Mareskiego został człowiek, który okazał się fenomenem w Strasburgu. Z którego nic by się nie spodziewał. W artykule weszło w październiku czytamy, że na linii Strasburg-Chelsea odnotowano już ponad 10 transferów. Najgłośniejszym przypadkiem jest transfer Emmanuela Emeha. Napastnik był kluczową postacią drużyny i przede wszystkim jej kapitanem. Kiedy Chelsea zgłosiła się po niego, ten w trakcie wycia jeszcze zawodnikiem Strasburga, poleciał do Londynu i zrobił sobie zdjęcie pod obiektem treningowym z koszulką The Blues. Widzieliście kiedyś coś podobnego? No, mocne upokorzenie tak legendarnego klubu. Oczywiście po powrocie do Francji nie został przywitany złotymi laurami. Był wygwizdany, a na trybunach pojawił się transparent nazywający go pionkiem Amerykanów. Szymon Janczyk podaje jeszcze inny podobny przykład. Nawet jeszcze bardziej kuriozalny, który tylko pokazuje szacunek Amerykanów do swojego drugiego dziecka. Wspomina historię Samuela Smitha, który w lipcu trafił do Strasburga, we wrześniu wrócił do Londynu, a dzień później został wypożyczony do Swansea. Na początku każdego spotkania najbardziej zorganizowana grupa kibiców symbolicznie milczy przez pierwsze 15 minut. Niestety cała ta wojna z władzami wygląda jak walka z wiatrakami. Ten właściciel w ciągu kilku najbliższych lat raczej nie powinien się zmienić. Amerykanie zainwestowali w Strasburgu zbyt wiele energii i pieniędzy, by nagle sprzedać klub i pogodzić się z oczywistą stratą. Podobnie niestety ma to miejsce w Chelsea. I kibice również otwarcie protestują, ale zapewne na niewiele się to zda. Fani The Blues protestowali ostatnio między innymi przed meczem z Brentfordem czy Southampton. Setki fanów zebrało się przed Stamford Bridge z transparentami i flagami. Marka, jaką zbudował Roman Abramowicz, jest dziś bezdusznie wykorzystywana, a najbardziej cierpią na tym kibice, którzy dla nowej władzy w klubie stali się klientami. I to żadna moja interpretacja, tylko słowa jednego z byłych dyrektorów naczelnych, który wprost przyznał, że nie jest fanem piłki nożnej. Jedna z oddanych grup kibiców Chelsea zorganizowała ankietę, w której prawie 91% kibiców opowiedziało się negatywnie na pytanie o zaufanie do decyzji sportowych obecnych właścicieli. Aż 82% jest bardzo niepewnych co do przyszłości klubu, a niecały 1% fanów deklaruje pełne zaufanie do Amerykanów. Jak sami widzicie, wśród ankietowanych panuje ogromny pesymizm, z którym, jak wspomniałem sekundę wcześniej, kibice nie są w stanie zbyt wiele zrobić. Lokalna społeczność w klubie umiera, a za tym idzie również upadek tożsamości. Tak jak wspominałem, być może ten model ostatecznie okaże się być rewolucyjnym na polu etku finansowym czy sportowym. Nie wykluczam, że przyniesie nawet później sukcesów, ale nie zmienia to faktu, że z romantycznego punktu widzenia, szczególnie w Anglii, w futbolu zawsze chodziło o coś więcej. I to więcej właśnie zaczyna znikać. Dzięki. (Jerzyk ze Świata Futbolu)

Korpo piłka nie daje radości, nikomu poza tymi którzy się nią nie interesują ale zarabiają na tych co się nią interesują.

Nie za bardzo wiem , na czym miały (mają) polegać te hamulce Elliota. Może kiedyś się dowiem. Wiem tylko, że Singer jest mega pazerny , to prawdziwa excel-lencja salonowa i tym swoim stylem reperował nasz budżet co było paradoksalnie dla na pozytywne.
Natomiast sam Maldini o tym mówił , że w Elliocie było mu czasem ciasno , zarówno w sferze kompetencji ( kto jest od czego), jak i finansów.
Sprawa Bobana jest nam wszystkim znana.
Tymczasem RedBird jest bardziej wylewny finansowo. Czasami (lub wersja "często" - dla miłośników Elliotta) nie trafiają z transferami.
I w tym kontekście stawiam tezę. Czy Paolo Maldini lepiej nie odnalazłby się w zarządzie , który nie musi reparować budżetu i finansów? W tej sytuacji załóżmy, że pracowałby w czasach właścicielskich RB i dla ułatwienia nam wyobrażenia , dyr. generalnym nie byłby ani Gazdis , ani Furlani tylko jakiś Pan Y.
Czy to nie byłoby z korzyścią dla klubu , jak i dla samego Paolo?

Mazel tov!

Cardinale pozbędzie się hamulców. To teraz w końcu nareszcie pokaże Europejcom jak się robi soccer w iście jankeskim stylu.

Nic to nie zmienia facet spłaca kredyt innym kredytem i tyle. byleby do wybudowania stadionu, wtedy szukać jelenia co mu miliardy da za klub by się to wszystkie lata ładnie zwróciły. dlatego nie martwmy cię nasz cel to top4 niezmiennie ten sam pozostanie. żadne tytuły czy bitka o LM nie wchodzą w grę. nikt tu nie będzie przepłacać, nom chyba że Furlani na nowe kuku sobie wyda kilkadziesiąt baniek xd

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony RedBird uwolni się od droższego kredytu, co teoretycznie powinno klubowym finansom wyjść na plus, ale od teraz zarządzać będą właściwie tylko ludzie RedBird, co jak pokazała historia różnie może wyglądać, na czele ze słupem Scaronim pakującym do sprzedaży Leao, czy Furlanim wciskającym się w sprawy sportowe, kompletnie się na tym nie znając.

Trzeba mieć nadzieję, że Furlani i spółka dobitnie przekonali się o tym, że nie znają się na tym sporcie, zostaną w swoich wygodnym gabinetach z włączonym Excelem, a działać w sferze czysto piłkarskiej pozwolą ludziom, którzy się na tym znają jak Tare.

"Z pewnością projekt Cardinale, w tym także NBA Europe, będzie mógł wreszcie w pełni ruszyć, bez konieczności mierzenia się z hamulcami, które w ostatnich latach pochodziły właśnie od Elliotta."

To skoro tu były hamulce, to jak ta jazda bez hamulców będzie wyglądać? Bo ja się boję xD

Czekam, aż Furlani po spłacie Elliotta da wywiad w gazecie:

"Reijnders? Singerowie kazali sprzedawać. Royal? Dla Singera to był priorytet. Tonali? Singer wiedział o uzależnieniu, sam mu pomagał obstawiać. Maldini - Singer już w 2020 chciał się go pozbyć."

xD

"Na ten moment nikt nie myśli o radykalnych zmianach, również ze względu na dobre wyniki finansowe osiągnięte przez obecne kierownictwo."

w klub władowano 1,2 mld jurków, to jest wielka fura siana... przez pierwsze 2 lata Milan zarobił jakieś 10 mln, to jest zysk rzędu +/- 0,4% rocznie. czy ci wielcy hamerykańscy wyjadacze, zebrani we wszelkiego rodzaju fundusze, konsorcja, naprawdę zadowalają się zarabianiem takich ochłapów? w pierwszym lepszym polskim banku dostaliby na lokacie pewnie co najmniej ze 3%