10 lutego 1986 – czterdzieści lat temu – Silvio Berlusconi (1936–2023) kupił AC Milan. Został prezydentem klubu 24 marca tego samego roku. Tak zaczęła się legenda – najbardziej zwycięska era w historii Rossonerich. Jakie innowacje, które zmieniły oblicze Milanu i włoskiego futbolu wprowadził Berlusconi?

Prezentacja w stylu Hollywood
Prezentacja Milanu na Arena Civica w Mediolanie, gdy piłkarze (od Franco Baresiego po Dario Bonettiego, od Nanu Galderisiego po Roberto Donadoniego) wysiadali z helikopterów, witani przez szalejącą tłum i przedstawiani jak gwiazdy przez człowieka-ikonę Canale 5, Cesare Cadeo, podczas gdy w powietrzu rozbrzmiewały nuty "Cwału Walkirii" Richarda Wagnera. Moment, który pozostanie przełomowy w historii włoskiego futbolu. Hollywoodzka przesada, ta sama ekspresja. Od tego czasu nic już nie było takie samo.

Silvio Berlusconi przybywa helikopterem na Arena Civica w Mediolanie. RCS

Rewolucja na rynku transferowym
Jest dokładny moment, gdy Berlusconi wchodzi na rynek transferowy i zmienia zasady gry. To późna wiosna 1986, przypadek Donadoniego. Roberto był gwiazdą Atalanty. Klub z Bergamo od zawsze oddawał najlepszych zawodników Juventusowi. Relacje między Avvocato a rodziną Bortolotti były długotrwałe. Berlusconi de facto odebrał Donadoniego Juventusowi. Był to afront, ale również sposób, by pokazać, że od teraz liczą się nie kontakty, lecz pieniądze. Szacuje się, że Berlusconi wydał ponad 900 milionów lirów w trakcie swojej przygody z Milanem.

Berlusconi z Sacchim, Gullitem i Donadonim

Wynalezienie Sacchiego i Capello
Uwaga: prawda jest taka, że Arrigo Sacchi – za to, czym był i jak zrewolucjonizował współczesny futbol – stworzyłby się sam. Ale należy oddać Berlusconiemu zasługę, że uwierzył w debiutującego trenera w Serie A, z marginalnym doświadczeniem w młodzieżówkach i na prowincji. Bronił go bez wahania nawet w tygodniach pierwszego sezonu, gdy po odpadnięciu z Espanyolem w Pucharze UEFA rosło niezadowolenie, w szatni i poza nią. To samo dotyczy Fabio Capello, który zanim stał się wielką nazwą w trenerskim świecie, był działaczem klubu sportowego Fininvest.

Silvio z Arrigo Sacchim i Pucharem Interkontynentalnym 1990

Wizja przedstawiona kibicom
Berlusconi, bardziej niż inni prezydenci, bardziej niż właściciele lat 80., przywiązani do swojego małego (futbolowego) świata, przyniósł Milanowi wizję. Dał kibicom Rossonerich możliwość wyobrażenia sobie horyzontu. Wskazał cel i ruszył naprzód, przekonując trenerów, piłkarzy i fanów, by podążali za nim, nawet jeśli początkowo nie byli w pełni przekonani. Pytajcie zawodników Milanu 1986/1987 – gdy przemawiał, uważali go za szaleńca.

Z drużyną w Milanello

Kolekcja Złotych Piłek
Pewnego momentu dla mistrza tamtych lat dołączenie do Milanu było obowiązkiem. Do Rossoneri trafiali najlepsi. Z Berlusconim piłkarze Milanu zdobywający Złotą Piłkę to: Gullit 1987; Van Basten 1988, 1989, 1992; Weah 1995; Szewczenko 2004; Kakà 2007. Inni także dołączyli: Paolo Rossi (1982), Papin (1991), Roberto Baggio (1993), Rivaldo (1999), Ronaldo (1997 i 2002), Ronaldinho (2006).

George Weah ze Złotą Piłką

Połączenie futbolu i polityki
Słynne "wejście do polityki" Silvio Berlusconiego miał miejsce w styczniu 1994, gdy przedsiębiorca ogłosił powstanie Forza Italia i swoją kandydaturę polityczną w słynnym przemówieniu: "Włochy to kraj, który kocham". W marcu objął rząd. Decydujące było jego zwycięskie doświadczenie w Milanie. Tak Berlusconi stworzył epicką historię między golami a poparciem wyborców, sondażami i presją, senatorami i mistrzami, między Palazzo Chigi a San Siro.

Tożsamość przywrócona kibicom
W 1986, gdy Berlusconi stał się właścicielem Milanu, klub był na skraju bankructwa, po dwóch spadkach do Serie B, jednym wymuszonym w wyniku skandalu korupcyjnego (1980), drugim na boisku (1982) – nie zdobywał tytułu od sezonu 1978/1979, kiedy drużyna Liedholma zdobyła "Scudetto della Stella", i nie podnosiła trofeum w Europie od 1973, kiedy wygrała Puchar Zdobywców Pucharów. Berlusconi otworzył kurtynę ery złotej.

Berlusconi z Liedholmem, swoim pierwszym trenerem, i Gallianim

Made in Italy w Europie
Zasługa wprowadzenia ofensywnego futbolu, w przeciwieństwie do tradycyjnych włoskich drużyn, które w Europie grały defensywnie i kontratakowały, należy do trenera (Sacchi) i drużyny. Ale należy oddać Berlusconiemu zasługę, że położył fundamenty pod tę realizację. Kultowy mecz: półfinał Pucharu Mistrzów na Santiago Bernabeu, 1:1 z Realem Madryt (5 kwietnia 1989, rewanż 5:0 w San Siro). Epicki moment: finał 24 maja 1989 – 4:0 ze Steauą Bukareszt, największy exodus kibiców (80 000) w historii futbolu.

Świętowanie Pucharu Mistrzów 1989

Gablotka pełna dumy
Z Berlusconim Milan zdobył 29 trofeów: osiem mistrzostw Włoch – pierwsze w 1998 z Sacchim, ostatnie w 2011 z Allegri. Pięć Pucharów Europy/Champions League, zawsze dominując rozgrywki trzema kultowymi trenerami: Sacchi, Capello i Ancelotti. Inne puchary w kraju i za granicą (7 Superpucharów Włoch, 1 Puchar Włoch, 5 Superpucharów Europy i 3 Klubowe Mistrzostwa Świata). Wystarczająco, by podnieść jego dumę i pozwolić mu powtarzać, że "Milan to najbardziej utytułowany klub w historii piłki nożnej". Nie do końca prawda, ale w porządku.

Allegri i Galliani świętują mistrzostwo 2011, ostatnie ery Berlusconiego

Trzeci zagraniczny zawodnik
To była wygrana Berlusconiego (i Gallianiego). Milan, gdy chodziło o zwiększenie liczby zagranicznych zawodników w drużynie z dwóch do trzech, był na pierwszej linii. Lato 1988, Milan Sacchiego jako mistrz. Obcokrajowcy pojawili się w 1980 (po jednym na drużynę), potem dwóch. W 1988 przybycie Franka Rijkaarda z Sportingu Lizbona za 5,8 mld lirów, który dołączył do Ruuda Gullita i Marco Van Bastena, uzupełniło trio "Tulipanów". Tak powstał "Milan Holendrów".