Francesco Camarda, napastnik Milanu z rocznika 2008, obecnie wypożyczony do Lecce, spotkał się z najmłodszymi uczniami Instytutu Marcelline w ramach projektu "Rysuj z piłkarzami" organizowanego przez Panini. Oto jego najciekawsze wypowiedzi z wywiadu przeprowadzonego przez obecne na wydarzeniu dzieci:

Jak to jest wrócić do szkoły?
"To miłe uczucie. Teraz uczę się online, bo wcześniej mieszkałem w Mediolanie... Brakuje mi siedzenia w ławkach razem z moimi przyjaciółmi".

Zadebiutowałeś w Serie A w wieku 15 lat. Co czułeś?
"To było wspaniałe przeżycie. Byłem naprawdę mały w porównaniu z innymi, dorosłymi zawodnikami. To było jak jazda kolejką górską. Niesamowite emocje, których życzę wszystkim chłopakom i dziewczynom grającym w piłkę. Życzę wam spełnienia wszystkich marzeń, bo to wspomnienia, których nigdy nie zapomnicie".

Jaki jest najpiękniejszy gol, którego strzeliłeś?
"Dobre pytanie. Jeśli chodzi o znaczenie, to ten z Lecce przeciwko Bolonii – mój pierwszy gol w Serie A. To wspomnienie, które zostanie ze mną na całe życie. Najładniejszy był w meczu Primavery Milan–Cagliari około dwa lata temu. Ale najważniejszy aktualnie to ten przeciwko Bolonii".

Poszedłbyś kiedyś grać do Interu?
"[Śmiech]. Teraz jestem w Lecce i skupiam się na Lecce. Co będzie później, tego nigdy nie wiadomo, ale teraz myślimy tylko o tym sezonie [dziennikarzom, którzy próbowali instrumentalizować tę wypowiedź, Camarda odpisał na Instagramie, że chciał zachować szacunek do uczestników spotkania i klubów, a jego przywiązanie do Milanu nie podlega dyskusji - przyp. red]".

Czy z boiska zawsze słyszycie to, co trener krzyczy z ławki?
"Zdarza się, ale bardzo rzadko. Kibice robią dużo hałasu, mocno dopingują, dużo krzyczą. Z boiska słychać prawie tylko doping. Dlatego w piłce nożnej zawsze mówi się, że bardzo ważna jest komunikacja – bo zawodnicy muszą sobie nawzajem pomagać".

Kto był twoim ulubionym piłkarzem w dzieciństwie?
"Nie miałem jednego konkretnego, ale zawsze podziwiałem wielu piłkarzy. Na przykład Suáreza. On, Ibrahimović, Ronaldo. Jest ich kilku. To najlepsza rzecz, jaką możecie zrobić - brać przykład z różnych zawodników, żeby cały czas się rozwijać".

Co myślicie, kiedy tracicie gola?
"Jest trochę rozczarowania. To nie jest przykre tylko dla bramkarza, ale dla całej drużyny. Kiedy tracimy gola i widzę, że cała drużyna jest trochę przygaszona, to jest to przykre. To nieprzyjemne uczucie. Ale daje motywację, żeby strzelić jednego gola więcej".

Co jest potrzebne, żeby stworzyć silną drużynę?
"Na pewno potrzebne jest zaufanie między zawodnikami, potrzebna jest dobra atmosfera w grupie. Oczywiście potrzebni są też dobrzy piłkarze. Ale najważniejsze jest, moim zdaniem, być zgraną drużyną. Wszyscy zjednoczeni - jak rodzina".

Kiedy zacząłeś grać w piłkę?
"Zacząłem w wieku czterech i pół roku. A w wieku pięciu lat trafiłem do Milanu. Od 5. do 16–17. roku życia byłem w Milanie, teraz jestem tutaj w Lecce".

Najsilniejszy rywal, z którym się mierzyłeś?
"Myślę, że Bremer z Juventusu – jest bardzo mocny. Ale grałem przeciwko wielu silnym zawodnikom, jak Gabbia w Milanie, także Pavlović. Grałem przeciwko de Vrijowi z Interu. Jest wielu mocnych piłkarzy, ale chyba tym najtrudniejszym do pokonania jak dotąd był Bremer z Juventusu".