Dzięki bardzo dobrym wynikom Interu w ostatnich latach, który dwukrotnie dotarł do finału (mimo że ostatecznie przegrał), Włochy nie żegnały się z Ligą Mistrzów już pod koniec lutego od bardzo dawna. Trzeba przyznać, że przyzwyczailiśmy się do dobrych wyników, bo europejski wymiar włoskich drużyn jest taki, jaki jest (inwestycje są ograniczone, zwłaszcza w porównaniu z angielską piłką, a możliwości dobrego zaprezentowania się często opierały się bardziej na zdolnościach taktycznych niż technicznych). Jednak przejście od ćwierćfinałów z trzema włoskimi zespołami (wówczas Milan, Napoli i Inter) sprzed trzech sezonów do dzisiejszego katastrofalnego pierwszego meczu barażowego naprawdę nie było do przewidzenia.

Trzy mecze, wszystkie na wyjeździe, trzy porażki, dziesięć straconych goli i tylko trzy zdobyte. Kto mógł sobie wyobrazić taką klęskę Juventusu, Atalanty i Interu przeciwko wylosowanym rywalom? Owszem, Galatasaray potrafi być bardzo groźny, zwłaszcza u siebie. Owszem, Dortmund na swoim stadionie, niesiony przez wspaniałą "żółtą ścianę", budzi strach u wielu. I jasne, gra w Norwegii, na sztucznej murawie, pod koniec lutego to nie jest dokładnie to, czego można by sobie życzyć. Ale poza fatalnymi wynikami również występy były dalekie od przekonujących. A odrobienie strat dziś wydaje się prawdziwym wyzwaniem.

Nie ma sensu patrzeć na rankingi. Włoska piłka jest w fazie swobodnego spadku, wyprzedzona i wyraźnie zdystansowana, oprócz Anglii także przez Niemcy, Portugalię i Hiszpanię. Piąta drużyna w przyszłej Lidze Mistrzów jest niemożliwa albo niemal niemożliwa. Tu i teraz chodzi raczej o ratowanie skóry, zakładając nawet możliwe, ale bardzo trudne odrobienie strat. Juve po meczu w Stambule ma praktycznie zerowe szanse (potrzeba trzech bramek przewagi, by doprowadzić przynajmniej do dogrywki). Trzy gole potrzebne są także Interowi i Atalancie. Dortmund to rywal trudny do pokonania, ale Atalanta w ostatnich latach pokazywała, że ma nieprzewidywalne zasoby. A Inter... cóż, Inter może wszystko, ale musi zdecydowanie "przełączyć włącznik". Przejście między krajową ligą, gdzie jest praktycznie perfekcyjne, a Ligą Mistrzów było traumatyczne, a noc w Bodø przyniosła również kontuzję Lautaro, duszy zespołu, oraz Zielińskiego, sezonowego punktu ciężkości drużyny Chivu. Wszystkie drużyny mogą dać radę, ale będzie to niezwykle trudne zadanie... Z pewnością po losowaniach nadzieje były inne. Myślano, że uda się wprowadzić trzy drużyny do 1/8 finału i już kalkulowano możliwe zestawienia. Dziś trzeba zmierzyć się z inną rzeczywistością. Za tydzień margines błędu będzie zerowy. Być albo nie być. By nie odpaść z Europy tak źle i tak szybko.