Na dwanaście meczów przed końcem sezonu, pierwotny projekt pozostaje niczym więcej niż intrygującym, kuszącym i niewątpliwie obiecującym pomysłem. Ale, właśnie, tylko pomysłem. Bo jedno to oczekiwania i założenia, a co innego to, co dzieje się potem na boisku. Rafa Leão i Christian Pulisic będą potrzebowali jeszcze więcej ogrania, lepszego zgrania i żywszej współpracy, aby stworzyć prawdziwie ofensywny duet godny swojego potencjału. To oni byli pierwszym duetem wyznaczonym latem, aby zapewnić Rossonerim atak najwyższej klasy. Zawodnicy, którzy razem byli – i słusznie – uważani za zdolnych przełamać każdą obronę, wspierać wchodzących w pole partnerów, strzelać gole, a jednocześnie tworzyć okazje dla innych. Rzeczywistość pokazuje jednak, że praktycznie działali sami. Pomijając rok 2026, w którym nie mogą się jeszcze rozkręcić, Leão zatrzymał się na dwóch golach przeciwko Cagliari i Genoi na początku stycznia, podczas gdy Pulisic wciąż nie zdobył bramki, ich sezonowe liczby bramkowe nie są z pewnością złe. Ale śladów współpracy jest niewiele – podsumowuje Marco Pasotto w artykule opublikowanym w poniedziałkowym wydaniu La Gazzetta dello Sport.

Wiele zależy niewątpliwie od różnych problemów fizycznych. Często gdy jednemu brakowało zdrowia, drugiemu też, i odwrotnie. W ostatnich tygodniach obaj odczuwali dolegliwości. Rafa zmaga się z pubalgią, która zaczęła się cicho i nigdy nie wybuchła w pełni, ale była wystarczająco uciążliwa, aby zmuszać go do gry z przyhamowaniem. Dla Pulisica sezon pełen jest problemów jeden po drugim. Nigdy nic nadmiernie poważnego, ale też nigdy prawdziwego okresu spokoju zdrowotnego. Od lata zmagał się z bólem kostki, a następnie z kontuzją ścięgna podkolanowego i zapaleniem kaletki maziowej, ostatnim problemem na liście. I tak przewidziany duet mógł dzielić boisko tylko w kilku meczach. Wystarczy wspomnieć, że mecz z Parmą był dopiero czwartym w lidze, w którym obaj rozpoczęli razem od pierwszej minuty. Wrażenie pozostało niezmienione: skłonni są szukać przede wszystkim indywidualnych akcji, a nie wzajemnego dialogu.

Wystarczy przypomnieć ich najgroźniejsze zagrania: Pulisic, początkowo blokowany zaledwie kilka kroków od Corviego, a potem bohater fatalnego błędu z dobrej pozycji, został uruchomiony przez Saelemaekersa i Rabiota. Słupek Leão zaliczył po podaniu także od Rabiota. Ogólne liczby wciąż przemawiają na ich korzyść – w lidze obaj mają po 8 goli: Christian zdobywa bramkę średnio co 112 minut, Rafa wyrównał już wynik całego zeszłego sezonu – jednak duety są po to, by działały razem. Szczególnie w meczach jak ten z Parmą, przeciwko bardzo zamkniętym drużynom, kto jeśli nie oni miałby zapewnić dodatkową technikę, aby minąć rywala i stworzyć przewagę liczebną? Smutna lekcja dla Milanu, który przegrał po 24 meczach bez porażki i definitywnie żegna się z Interem, to świadomość, że nie udało się nadać ofensywnemu duetowi sensu realizacyjnego przy przytłaczającej przewadze.