Długo wyczekiwany i często "rozsypujący się" duet Pulisic – Leão nie jest już pewnikiem. Kontuzje mięśniowe rozdzieliły to, co Max chciał połączyć zeszłego lata: razem zagrali zaledwie 455 minut i strzelili dwa gole. Tak podzieleni: Rafa w domowym meczu z Genoą, wyrównując wynik (drugie trafienie Leão w Cremonie padło już wtedy, gdy jego kolega siedział na ławce rezerwowych, z opuszczoną głową i zamkniętymi oczami), a Pulisic w pierwszym derbach.

I znowu to samo: Allegri analizuje strategię przeciwko Interowi, a mecz z końca listopada (skromne zwycięstwo Rossonerich) musi być punktem wyjścia. Wtedy Chris zdobył bramkę po krótkim wybiciu Sommera po strzale z dystansu Saelemaekersa. Cofając się jeszcze w powtórce, widać Fofanę odzyskującego piłkę w środku pola, wymieniającego podanie z Leão, a następnie kończącego kontratak Milanu podaniem do Saelemaekersa. Oto pomysł: szybkie kontry przecinające linię pomocy i obronę rywala. Dlatego potrzebni są szybcy zawodnicy i wydaje się, że Pulisic znów wysunął się na prowadzenie w walce o miejsce w pierwszym składzie. W treningach Chris wyraźnie porusza się szybciej niż w meczach, gdzie nie strzelił gola od końcówki 2025 roku: w nowym roku nie ma jeszcze żadnej osobistej satysfakcji. Także ogólne występy nie są zbyt dobre: w Cremonie tylko raz sprawdził refleks Audero i niewiele więcej. Nie rozegrał pełnego meczu od prawie dwóch miesięcy (ostatni raz 11 stycznia we Florencji). Potem zawsze był zmieniany, wchodził z ławki albo nawet nie grał: dziewięćdziesiąt minut na ławce w wyjazdowym meczu z Como, poza kadrą w Bolonii z powodu kontuzji. Pomysł sztabu szkoleniowego jest jednak taki, by go zmotywować poprzez ponowne okazanie zaufania: podobnie jak forma fizyczna, tylko dzięki kolejnym minutom na wysokiej intensywności będzie mógł wrócić do optymalnej dyspozycji.

W bezpośredniej rywalizacji faworytem jest Pulisic, choć nic nie jest jeszcze przesądzone i proporcje mogą się zmienić. Nkunku jest autorem asysty przy drugim golu Rafy w Cremonie – podania, które zamknęło mecz i przywróciło uśmiech Leão, dziś jedynemu zawodnikowi z pewnym miejscem w składzie. Rafa jest w rosnącej formie: przeciwko Parmie zatrzymał go słupek, zanim w ostatnim występie zdobył dziewiątą bramkę w lidze. Tym samym przekroczył już łączną liczbę goli (8) z całych 34 meczów poprzedniego sezonu ligowego. Podobnie jak Pulisic, osiem goli w pierwszej części sezonu, także Nkunku miał swój moment chwały, choć krótszy: pięć bramek między końcem grudnia a początkiem lutego. Od tego czasu cztery mecze bez gola, jeśli nie liczyć asysty do Rafy. To jednak i tak bardziej widoczny wkład niż bezbarwność Pulisica. Statystyki: Nkunku rozegrał w lidze 963 minuty i zdobył 5 goli tj. średnio jednego co 192 minuty. Czas gry podstawowego Chrisa jest tylko trochę większy: 1041 minut i osiem bramek, czyli średnio jeden gol co 130 minut.

Trudno, by w rywalizację włączył się outsider Füllkrug i wywalczył miejsce w wyjściowym składzie: to typowy napastnik pola karnego, którego obecność oznaczałaby zupełnie inny sposób prowadzenia gry, bez gwałtownych kontrataków. Coś jednak w porównaniu z pierwszym meczem się zmieni. To kontuzje dyktują wybory: uraz Gabbii doprowadzi do potwierdzenia miejsca w składzie dla De Wintera, który zaczynał od pierwszej minuty w trzech ostatnich spotkaniach. Po lewej stronie znakiem zapytania pozostaje Bartesaghi, który jeszcze dziś powinien poznać odpowiedź. Jego ewentualna dostępność zależy od wyników testów zaplanowanych na dziś i jutro po problemie z mięśniem zginaczem prawego uda. Na ten moment na prowadzeniu jest Estupiñán.

Przewidywana jedenastka (na trzy dni przed derbami Mediolanu):
AC MILAN (3-5-2): Maignan – Tomori, De Winter, Pavlović; Saelemaekers, Fofana, Modrić, Rabiot, Estupiñan; Pulisic, Leão.