Ten chłopak cierpi na wieczną niedojrzałość, jakby lata płynęły dla niego wstecz. Pomyśleliśmy o tym pewnego wieczoru, obserwując Leão jako bohatera kolejnej komicznej sceny, przeciwko Lazio na Stadio Olimpico. W poprzednim sezonie, pod koniec sierpnia 2024 roku, na tym samym stadionie i przeciwko tej samej drużynie, zbuntował się razem z Théo Hernandezem. Obaj zignorowali krótką naradę techniczną zwołaną przez Paulo Fonsecę na boisku podczas przerwy na nawodnienie z powodu upału. W niedzielę schodził z boiska powoli, zirytowany zmianą, odrzucił uścisk Massimiliano Allegriego, a w szatni pokłócił się z Christianem Pulisicem, który (jego zdaniem) zawinił, nie podając mu piłki. Sceny jak z małżeństwa u kresu. Leão, niespełniony, niecierpliwy, taki Piotruś Pan wciąż szukający Nibylandii, czyli futbolu bez trenerów, w którym każdy może grać, jak chce – podsumowuje w swojej opinii Sebastiano Vernazza na łamach La Gazzetta dello Sport.

Leão ma prawie 27 lat (skończy je 9 czerwca) i do tej pory przegapił każdą okazję, by wejść na wyższy poziom. Jeśli w jego siódmym sezonie w Milanie nadal zastanawiamy się, kiedy w końcu dorośnie, rozważając ogromny, lecz nie w pełni wykorzystany potencjał, oznacza to, że wciąż tkwi w szarej strefie "mógłbym, ale nie chcę albo nie potrafię". W tym sezonie, naszym zdaniem, ma jednak pewne usprawiedliwienie. Allegri próbował nagiąć go do swojej taktycznej wizji, systemu 3-5-2, i obsadził go w roli środkowego napastnika. Rafa udawał entuzjazm – gdyby się sprzeciwił, grałby mniej – i się zgodził, ale nowa, centralna pozycja go wyczerpała, odebrała mu przestrzeń i oddech. Leão jest skrzydłowym: jego punktami odniesienia są linie boczne i końcowe, żyje z dryblingów i rajdów, ze strzałów oddawanych po minięciu oszołomionych jego zwodami obrońców. Przesunięcie go do środka oznacza jego zduszenie. Być może właśnie tak można wyjaśnić jego złość w Rzymie: frustracją wynikającą z odejścia od własnej natury.

Problem Milanu polega dziś na tym, co zrobić z Leão. Kryzys siódmego roku każe myśleć o rozstaniu, ale pojawia się pytanie: a jeśli gdzie indziej Leão stanie się fenomenem, którym w Milanie nigdy nie był? Bo talent jest bezdyskusyjny i jeśli zawodnik trafiłby na odpowiedniego trenera oraz drużynę dopasowaną do siebie, mógłby wznieść się na szczyt. Jego kontrakt z Milanem obowiązuje do 2028 roku. Zniecierpliwiona mina dyrektora sportowego Igli Tare po ostatnim "wybryku" sugeruje, że w klubie zaczyna brakować cierpliwości. Sam Leão także czeka na wybawienie – miejsce, w którym mógłby uwolnić futbol uwięziony w jego nogach i głowie. Gdyby Bliski Wschód nie był pogrążony w wojnie, Arabia Saudyjska, ze swoimi górami pieniędzy, mogłaby być rozwiązaniem. Milan zarobiłby fortunę, a Leão zabezpieczyłby przyszłość swojej rodziny na pokolenia. Jeśli jednak Arabia pozostanie zamknięta z powodu konfliktu, trzeba będzie czekać na dobrą ofertę z Europy. Mundial, w którym Leão wystąpi z reprezentacją Portugalii, może pomóc. Klauzula wykupu na poziomie 170 milionów euro stała się fikcją. Nikt tyle nie zapłaci. Gdyby Milan uzyskał 70–80 milionów euro za jego transfer, mógłby lepiej zrealizować wizję Allegriego. Kibicom pozostanie jednak gorzki posmak tego, kim Leão mógł być, a nie był, oraz strach, że gdzie indziej Rafa obudzi drzemiącego w sobie fenomena, skrytego za uśmiechem na wzór Ronaldinho, ale w wersji "wannabe" (czyli: chciałbym być jak on, ale nie potrafię, przynajmniej nie tutaj).