Zdegenerowana i sfeudalizowana struktura FIFA, działająca jak klasyczna mafia nastawiona wyłącznie na drenaż kieszeni kibiców dla maksymalizacji własnego zysku kosztem dycypliny, po raz kolejny udowodniła, że wielki futbol zginął pod butem bezdusznego monopolu. Te rzekome święta sportu dziwnym zbiegiem okoliczności zawsze splatają się z globalnymi kryzysami. Mundial w Rosji i wojna, Katarze naznaczony pandemią, teraz przychodzi czas na mistrzostwa Trumpa w 2026 roku w cieniu dużego i poważnego zagrożenia konfliktem światowym, co układa się w aż nazbyt czytelny ciąg zdarzeń prowadzący nas prostą drogą do gigantycznego krachu gospodarczego w okolicach 2029 roku, przy którym wielka depresja z lat 1929-1933 będzie jedynie niewinną igraszką. Europa wykazuje się tu niewytłumaczalną biernością, dając się bezkarnie okradać i marginalizować, zamiast solidarnie rzucić papierami i stworzyć własną, niezależną organizację zarządzającą dyscypliną, ucinając patologiczny system, w którym głosy potęg takich jak Anglia, Niemcy czy Francja ważą dokładnie tyle samo, co głosy mikroskopijnych federacji pokroju Samoa Amerykańskiego czy Montserratu. Pięknie brzmiące (One Association, One Vote) to fasada dla systemowej korupcji. Ta utopijna zasada równego głosu została cynicznie przekształcona przez następców Seppa Blattera w idealne narzędzie korupcyjne i budowanie nietykalnych bloków głosujących w Afryce, Azji czy na Karaibach, gdzie za ułamek budżetu europejskiego giganta kupuje się dozgonną lojalność działaczy, co w konsekwencji doprowadziło do absurdalnego rozdmuchania turnieju do 48 drużyn. Lider, który zapewni sobie poparcie szefów tych regionalnych struktur (np. poprzez obietnice dotacji, programów rozwojowych czy inwestycji w infrastrukturę), zyskuje lojalność całego bloku. Dla małej federacji z Karaibów dotacja rzędu kilkuset tysięcy dolarów to budżet, który zmienia wszystko, podczas gdy dla federacji europejskiej jest to kwota marginalna. Na tej sztucznej inkluzywności najbardziej cierpi poziom sportowy, bo podczas gdy w Europie solidne reprezentacje muszą toczyć bratobójcze boje i wyrzynać się nawzajem w morderczych eliminacjach, z peryferii futbolu na turniej jadą ekipy będące po prostu najlepszymi wśród najgorszych, co zamieni fazę grupową w nudny, przewidywalny piknik i kalkulację dla najsilniejszych. Paradoksalnie ta pazerność FIFA uderzy rykoszetem w samych organizatorów i księgowych federacji, ponieważ brak awansu takich nacji jak Włochy czy Polska oznacza odcięcie od turnieju rynku liczącego łącznie około stu milionów ludzi i zastąpienie ich niespełna piętnastomilionową populacją Szwecji i Bośni, co z czysto marketingowego i finansowego punktu widzenia jest dla gospodarzy potężną klapą, nawet jeśli Szwedzi i Bośniacy w pełni zasłużenie wywalczyli te awanse na boisku. W przypadku Włochów nie ma jednak mowy o przypadku czy pechu, a zrzucanie winy na trenera to rażące spłycanie problemu, bo Italia płaci dziś po prostu rachunek za dekady systemowych zaniedbań, ślizgania się na dawnej chwale i bezrefleksyjnego życia przeszłością. Włosi muszą zrozumieć, że nie wystarczy tylko machać rękami, trzeba się wziac do cięzkiej i niewdzięcznej pracy. Reprezentacja Polski z kolei, mimo bolesnego braku awansu, potrafiła zaskoczyć pozytywnie i wreszcie dać kibicom autentyczne widowisko oraz emocje, stojące w jaskrawej opozycji do katarskiego antyfutbolu pod wodzą Czesława Michniewicza aka 711 i jego legendarnej taktyki lagowania na oślep przez bite dziewięćdziesiąt minut. Obwinianie sędziego o porażkę ze Szwecją czy tradycyjne użalanie się, gadanie że byliśmy lepsi ale przegraliśmy, to mentalność przegrywów, której należy się wyzbyć, bo choć Urbanowi czy poszczególnym piłkarzom można wytykać błędy, to ostatecznie przegrała cała drużyna, wykazując się po prostu niską kulturą taktyczną i brakiem umiejętności chłodnego regulowania tempa gry. Polacy narzucili zbyt wysokie tempo i dwukrotnie doprowadzając do remisu sprawiali wrażenie zbyt zadowolonych z samego faktu dogonienia wyniku, przez co Szwedzi bezlitośnie nas wyczekali, zachowali więcej sił na końcówkę i zadali decydujący cios który pozbawił nas złudzeń. Warto chyba zauważyć że to oni trzykrotnie wychodząc w tym meczu na prowadzenie tak naprawdę dyktowali warunki gry choć optycznie Polska wyglądała na zespół o wyższej kulturze gry. Choć bolesne jest to, że wraz z końcem kariery reprezentacyjnej Lewandowskiego kończy się pewna epoka, a drużyna z Euro 2016 pozostanie niedoścignionym szczytem naszych możliwości, to przynajmniej tym razem zachowano odrobinę rozsądku nie dymisjonując trenera po jednej porażce. Koniec końców nie ma jednak czego żałować, bo bojkotowanie tego napędzanego chciwością turnieju w kraju laureata pokojowej nagrody FIFA będzie teraz dla wielu kibiców z Polski i Włoch znacznie łatwiejszą i w pełni naturalną decyzją.

Włosi od conajmniej 10 lat popadli w mentalny dołek i nie potrafią się z tego wydobyć. Dodajmy do tego włoski beton czy to w federacji czy to na ławce trenerskiej i mamy to co mamy. Do tego to ustawienie 352 które od lat u nich nie działa a oni i tak to męczą (znajome?xd) kiedy ostatnio Włosi zagrali jakiś ciekawy mecz z średnim/dobrym rywalem, zawsze jedno wielkie męczenie buły.
Oczywiście można narzekać że Włosi mają trochę przeciętnych zawodników ale kurde jest też trochę naprawdę dobrych graczy, Donnaruma, Bastoni, Buongiorno,Udogie, Di Marco, Palestra, Tonali, Barella, Locatelli, Kean, sporo solidnych doświadczonych ligowcow, kilku młodszych ciekawych graczy jak choćby Leoni, Scalvini, Esposito, Ricci, Bartesaghi i wielu innych (przecież Włosi 2/3 lata temu wygrywali turnieje u17 czy u19), naprawdę nie da się tego logicznie wytłumaczyć.
Włosi to może nie jest teraz kadrowy top, ale zawodników mają na tyle dobrych że spokojnie mogli by zagrać w ćwierćfinale mundialu i tam z pozycji underdoga powalczyć z jakąś Francja czy Argentyną, a nie od lat odpadać i męczyć się z Bośniakami, Macedończykami czy Irlandczykami którzy czystą jakością piłkarską nie mają podjazdu nawet do obecnej nie najmocniejszej generacji Włochów.

Nie rozumiem. Z całym szacunkiem do osoby Gattuso ale jako trener nie miał żadnych kompetencji aby obejmować reprezentację. Finał jest taki jaki widzimi.

Mi pozostaje kibicowanie Holandii. Trzecia repra po Polsce i Italii.

Gravina z oświadczeniem jak w wodociągach kieleckich

Niedługo kończę 18 lat, a nie pamiętam ani jednego meczu Włoch na Mundialu. Przecież to brzmi jak jakaś abstrakcja.

To jest dramat. I niestety, ale Gattuso nie popisał się jako trener reprezentacji. Curacao na mundialu, a Włoch nie będzie xdd

Jeszcze niech Euro 2032 im zabiorą :)

Trzeba będzie kibicować Czechom albo Japonii.