Kolejna katastrofa stała się faktem, kolejna porażka spada na włoską piłkę nożną. Niemal w to nie wierzymy, nie chcemy w to wierzyć, choć powinniśmy być już przygotowani: zdarzyło się to już dwa razy, ostatnie dwa razy, a mimo to wydaje się niemożliwe, by pomyśleć, że nie zagramy na mundialu także tego lata. Po Szwecji, po Macedonii Północnej, to Bośnia eliminuje nas z rozgrywek, które zawsze czuliśmy jako nasze, do tego stopnia, że wygraliśmy je cztery razy (więcej triumfów na koncie ma tylko Brazylia). Najwyraźniej nie są już nasze. Już nie! – podsumowuje dziennikarz Stefano Agresti na łamach La Gazzetta dello Sport.

Czy mamy jakieś okoliczności łagodzące? Nie, choć w Zenicy było kilka powodów do protestów: nie za czerwoną kartkę dla Bastoniego, bo ta była ewidentna, lecz za brak czerwonej kartki dla Muharemovicia. Ale dajmy spokój – jesteśmy Włochami, czy możemy się czepiać takich drobiazgów, mając naprzeciwko 71. drużynę świata? Ten mecz przegraliśmy sami, błąd Bastoniego go naznaczył, być może nawet przesądził, jednak nawet grając w dziesięciu mieliśmy okazje do zdobycia gola. Zmarnowane. A potem rzuty karne, odwaga i fatalny strzał Esposito, poprzeczka Cristante. I klęska stała się faktem.

Przyjmijmy to do wiadomości: nie jesteśmy już w elicie światowego futbolu. To nie jest przypadek ani jednorazowe zdarzenie. Jedna wpadka może się zdarzyć, drugą zaakceptowaliśmy tylko dlatego, że przyszła po wyjątkowym wyniku – triumfie na Euro 2021. Ale dziś, po tej porażce, rzeczywistość, którą mamy przed oczami, wygląda inaczej: to jednoznaczne obniżenie poziomu. Ostatnia historia mówi nam jasno, od czego trzeba zacząć każdą analizę: wyjątkiem (niestety) nie jest brak awansu na mundial, który zdarzył się trzy razy z rzędu, lecz zwycięstwo sprzed pięciu lat na Wembley. Tam przekroczyliśmy własne możliwości, podczas gdy normalność wygląda zupełnie inaczej – wręcz przeciwnie. Normalność to niestety to, co zobaczyliśmy na małym stadionie w Zenicy. Gattuso zawiódł w najważniejszym meczu. Byłoby niesprawiedliwe obwiniać tylko Rino, skoro przed nim nie dali rady Ventura, Mancini i Spalletti, problem nie leży na ławce trenerskiej. Ale trudno sobie wyobrazić, by reprezentacja mogła ruszyć dalej z selekcjonerem, który doprowadził ją do tak dotkliwej porażki. Jeśli Gravina zdoła utrzymać się na stanowisku także tym razem, mimo rozczarowania milionów kibiców, ustanowi podwójny rekord: nieudanych nundiali i odporności na krytykę.

Od 1934 roku przez siedemdziesiąt lat zawsze kwalifikowaliśmy się na mundial, niezależnie czy grało w nim 16, 24 czy 32 drużyny, z wyjątkiem pechowej eliminacji w 1958 roku. Teraz potrafimy odpaść nawet wtedy, gdy turniej został rozszerzony do 48 reprezentacji. To niemal wyczyn! Gravina, prezes podczas dwóch ostatnich niepowodzeń, w Zenicy oddał swój mandat do dyspozycji rady. Próbuje utrzymać się za wszelką cenę. Pamiętamy działaczy, którzy rezygnowali kilka minut po odpadnięciu Włoch, nie w eliminacjach, lecz w fazie grupowej. Przynajmniej na mundial pojechali. Jeśli Gravina utrzyma się także teraz, mimo rozczarowania milionów kibiców, ustanowi podwójny rekord: porażek i wytrzymałości.

Mówiliśmy to już wiele razy z mieszanką rozczarowania, gniewu i oburzenia: musimy przebudować system. Nie możemy już odkładać tego na później. Sytuacja jest absolutnie kryzysowa, a w takich przypadkach istnieje tylko jedno rozwiązanie: podjąć nadzwyczajne działania. Trzeba pracować nad szkoleniem młodzieży, nad przepisami chroniącymi włoskich piłkarzy. To będzie wymagało czasu, a przede wszystkim – odpowiednich ludzi i właściwych pomysłów. Ale nie można już czekać. W przeciwnym razie będzie przybywać pokoleń młodych ludzi, którzy nigdy nie widzieli Włoch na mistrzostwach świata.

Włoski Sky Sport z kolei podał bardzo interesującą informację: Istnieje całe pokolenie włoskich piłkarzy, które poważnie ryzykuje, że nigdy w swojej karierze nie zagra na mistrzostwach świata. Patrząc na rok 2030, wielu obecnych reprezentantów Azzurrich będzie miało już ponad 30 lat, wchodząc tym samym w bardziej zaawansowaną fazę swojej kariery zawodowej. Poniżej znajduje się zestawienie porównujące wiek, jaki zawodnicy reprezentacji będą mieli w 2030 roku, z tym, jaki mieli w momencie ostatniego meczu mistrzostw świata rozegranego przez Włochy.