Może wydarzyć się wszystko albo nic, po katastrofalnym miesiącu, miesiącu, w którym Massimiliano Allegri wyznaczył swojej drużynie termin rozliczenia. Przez tygodnie powtarzał, że pod koniec marca nadejdzie moment, by otworzyć dłoń i zobaczyć, ile piasku zostało między palcami. W połowie kwietnia tych ziarenek zostało naprawdę niewiele. Robiąc szybkie rachunki: marne trzy punkty przewagi nad Juventusem i pięć nad Como (które jednak dziś gra u siebie z Interem), pozycja, z której trzeba bronić miejsca w Lidze Mistrzów, jeszcze niedawno uznawanego za pewne, a dziś zupełnie nim niebędącego. A to niesie za sobą konsekwencje.

Właśnie – konsekwencje. Wczoraj Rafa Leão zebrał pierwszą, donośną falę gwizdów od własnych kibiców. Można to łagodnie nazwać zachętą do dania z siebie więcej, ale w rzeczywistości to potwierdzenie relacji, która wygasła z powodu zmęczenia (kibiców) i apatii (Leão). Co wydarzy się w najbliższym oknie transferowym? Nie wiadomo, choć łatwo sobie wyobrazić, że Milan wysłucha ewentualnych ofert. Z tą gorzką świadomością, że kwoty, o których mówiono jeszcze trzy lata temu, znacząco spadły. Innymi słowy: na sprzedaży Leão nie da się już zbić fortuny, ani liczyć na znalezienie godnego następcy. Ale Rafa to tylko jeden przypadek, pierwszy w długiej liście. Są Füllkrug i Gimenez, Loftus-Cheek i być może Pulisic, Tomori, Estupiñán i kto wie kto jeszcze – wszyscy oni mogą być zmuszeni opróżnić szafki w Milanello i szukać szczęścia gdzie indziej.

Problem w tym, że na wiosenne rozliczenie przybył także Massimiliano Allegri, jeszcze kilka tygodni temu uważany za granitową pewność nowego Milanu. Mówiono: traci punkty z zespołami z dolnej części tabeli, ale wyniki w bezpośrednich starciach pokazują dobrą pracę. Tyle że punkty z tymi słabszymi drużynami nadal uciekają, a i te z mocniejszymi zaczynają znikać. Poza Interem, z którym bilans jest zaskakująco korzystny, przyszły: porażka w Neapolu (po zwycięstwie u siebie), porażka na Olimpico z Lazio (po wygranej w pierwszym meczu), remis z Romą (wcześniej komplet punktów). Do rozegrania u siebie pozostają mecze z Juventusem i Atalantą, i nie ma już miejsca na błędy. Tam rozstrzygnie się walka o Ligę Mistrzów. Razem z przyszłością Allegriego, który tymczasem zerka w stronę reprezentacji.

Zawodnicy, trener i zarząd. Gerry Cardinale analizuje sytuację, co jest oczywiste, i może dojść do wniosku, że tak dalej być nie może. Igli Tare i Giorgio Furlani pozostają po przeciwnych stronach barykady. Po odejściu funduszu Elliott spodziewano się rozstania z dyrektorem generalnym, teraz jednak bardziej prawdopodobne wydaje się odejście dyrektora sportowego. Choć, podobnie jak w przypadku piłkarzy, należałoby wtedy znaleźć godnego następcę – być może kogoś, kto razem z trenerem, obecnym lub nowym, zbuduje przyszłą drużynę.

W tym kontekście warto uważnie obserwować sytuację także poza Mediolanem. Jak wspomniano, coś dzieje się wokół reprezentacji, coś dzieje się w Rzymie (Gasperini – Ranieri – Massara), coś dzieje się w Neapolu (Conte?). To wszystko są niestabilne układy, które mogą doprowadzić do wszystkiego, albo właśnie do niczego. Koło się kręci, trzeba tylko zobaczyć, gdzie się zatrzyma.