Rok temu Max Allegri był o krok od zostania trenerem Milanu. Oficjalne ogłoszenie miało nastąpić 30 maja, ale już w kwietniu kładziono podwaliny pod tę operację. Kontrakt przewidywał umowę do 2028 roku z opcją na kolejny sezon, jednak dziś wszystko stoi pod dużym znakiem zapytania. Między Allegrim a Milanem jest dystans. Duży, zbyt duży. I nie chodzi o tabelę – kluczowe są raczej relacje. Drużyna przez cały czas utrzymywała się w czołówce i nadal jest trzecia z dorobkiem 63 punktów: Juventus, czwarty, ma 60; Como, piąte, 58. To na Fàbregasie skupia się uwaga: jeśli Milan zakończy sezon w pierwszej czwórce, a więc awansuje do Ligi Mistrzów, Allegri osiągnie cel sezonu, który od początku był jasny, choć nigdy oficjalnie nie ogłoszony przez władze. Jeśli jednak zabraknie miejsca w czołowej czwórce, nie przepadną tylko pieniądze z pucharów, ale może runąć cały projekt.

Bardzo trudno sobie wyobrazić, by Milan kontynuował współpracę zarówno z nim, jak i z Igli Tare. Panuje chaos: podczas gdy Allegri trzyma drużynę razem, Furlani, Moncada i Ibrahimović analizują sytuację i podejmują działania. Niejasna jest także rola dyrektora sportowego: Allegri był (i nadal jest) pierwszym wyborem, ale jeśli trener odejdzie, los działacza może być taki sam. W środowisku agentów mówi się o tym już od dawna i pojawia się wiele nazwisk – od Benatii po Giuntoliego – jako potencjalnych następców. Niektóre realne, inne bardziej fantazyjne. Jeśli natomiast Milan zakończy sezon w pierwszej czwórce, albo nawet utrzyma obecne miejsce na podium, to sam Allegri może zdecydować się odejść i wybrać inną opcję. Zbyt wiele razy w tym sezonie nie czuł wsparcia ze strony zarządu, mimo że Milan nigdy nie wypadł z czołówki i przez długi czas był uznawany za kandydata do mistrzostwa.

Rozdział dotyczący reprezentacji. Po wyborze prezesa federacji Max może zostać powołany na selekcjonera, a jego CV jasno pokazuje dlaczego. Allegri ma wszystkie cechy, jakie powinien mieć trener kadry, i oczywiście byłby z tego dumny. Również Napoli ma go na liście: jeśli Conte trafiłby do reprezentacji, to po Antonio (i Spallettim) powierzenie drużyny doświadczonemu, zwycięskiemu trenerowi, a nie ryzykownej opcji. Czy więc wszystko jest już przesądzone? Nie. Milanowi bardzo podobałaby się para: Italiano na ławce trenerskiej i D'Amico jako dyrektor sportowy, ale musieliby oni odejść odpowiednio z Bologny i Atalanty. Obaj byli rozważani już zeszłego lata. Bardzo mało prawdopodobne jest jednak, by udało się naprawić relacje. Obecny chłód jest niezaprzeczalny: jeśli Allegri zapewni awans do Ligi Mistrzów, a Milan da mu szeroką i jakościową kadrę zdolną rywalizować na wielu frontach, dystans mógłby się zmniejszyć, ale trudno powiedzieć, na ile. Cel trenera (i klubu) był od początku jasny: powrót do najbardziej prestiżowych i dochodowych rozgrywek już w pierwszym sezonie, a potem walka o trofea. W trakcie sezonu wiele się jednak zmieniło, ujawniając wyraźną niezgodność między stronami. Najpoważniejszy problem polega jednak na ustaleniu, kto w Milanie rzeczywiście ma kompetencje i autorytet do podejmowania decyzji.