To sytuacja trudna, wręcz wstydliwa do komentowania. Podczas gdy Inter świętuje swoje 21. scudetto, z możliwością dołożenia do gabloty także Pucharu Włoch, który od wielu, wielu lat jest lekceważony po drugiej stronie Mediolanu, Milan przegrywa z Sassuolo i ryzykuje zaprzepaszczenie wszystkiego w walce o Ligę Mistrzów. Mało ducha, mało chęci, ogromne rozczarowanie. W środowisku profesjonalistów to nie są zdrowe wartości i słuszne jest, by przede wszystkim drużyna zrobiła rachunek sumienia i niemal wstydziła się po tak katastrofalnej rundzie rewanżowej. Problemy jednak nie kończą się tylko na kadrze, wręcz przeciwnie – podsumowuje w artykule MilanNews.

Czy to naprawdę jest klub, który liczy na rozwój i większe przychody? Powiedzmy sobie jasno: aby stać się stabilnym i atrakcyjnym na świecie, w piłce nożnej nie ma innych dróg. Albo sprzedaje się wszystkich najlepszych zawodników naraz, a to ryzyko niestety jest duże, co dobrze widzieliśmy w ciągu ostatnich 4 lat, albo się wygrywa, kropka. Niepokojące wrażenie jest takie, że ten klub/właściciel nie chce wygrywać, nie chce rozwijać się sportowo. Wciąż popełniane są te same, poważne błędy w komunikacji i wizji. Przykład? Brak działań na rynku transferowym w styczniu. Najpierw działa się bez pełnego wysłuchania trenera, a potem nagle organizuje spotkania i zebrania w tygodniu – od niczego do wszystkiego. To nie działa: tę drużynę należało wzmocnić metodycznie i z pomysłem, niezależnie od tego, że niektórzy zawodnicy nie okazali się na poziomie, jak Jashari, Athekame czy nawet dobry Ricci. Jakie ambicje może mieć taki klub?

Inter, pośród burz i kontrowersji, nadal wygrywa, a nawet gdy tego nie robi, zawsze jest blisko. Kiedy kibic Milanu, zwłaszcza młody, znów będzie mógł poczuć emocje gry w finale Ligi Mistrzów? Albo walki o mistrzostwo punkt za punkt? To prawda, w zeszłym roku Nerazzurri przegrali, i to boleśnie, ale potrafili szybko się podnieść. A Milan? Stoi w miejscu. Kibice, pasjonaci na to nie zasługują. Wystarczyłoby niewiele: metoda, pomysł i kompetencje, ale wydaje się, że na tym poziomie stworzenie jakości jest wręcz niemożliwe. Milan żyje dziś w absolutnej przeciętności, uczepiony scudetto zdobytego niemal przypadkiem, dzięki wielkiej pracy zespołowej i jedności Stefano Piolego oraz budowaniu środowiska i poczucia przynależności przez Paolo Maldiniego i Federica Massarę. Superpuchar Włoch z zeszłego roku to jedynie kropla letniego miodu, nawet niezbyt dobrego, w słoiku, który niestety od dłuższego czasu nie ma już barw Rossonerich.