Rozczarowanie i frustracja, które przeżywa kibic Milanu, są nie do opisania. Inter świętuje zdobycie mistrzostwa, a jednocześnie Milan rozgrywa jeden z najgorszych meczów w sezonie, przegrywając bez walki z Sassuolo. Również w tym sezonie strata do lidera wynosi 15 punktów, podczas gdy w zeszłym i w dwóch poprzednich, sięgała nawet 20 punktów. To oznacza, że Milan nie jest konkurencyjny, niezależnie od oklepanych frazesów, które się powtarza. Drużyna nie jest na poziomie pozwalającym realnie walczyć o tytuł do samego końca. I tak jest już od czterech lat. Od momentu przejęcia przez fundusz RedBird po zdobyciu mistrzostwa, czyli od czerwca 2022 roku, oraz od kiedy Giorgio Furlani został dyrektorem generalnym klubu, czyli od grudnia 2022 roku, Milan przestał być konkurencyjny i nie wygrał już niczego poza Superpucharem Włoch – podsumowuje Antonio Vitiello na łamach MilanNews.

Milan powinien co roku rozpoczynać sezon z myślą o zwycięstwie, ponieważ tego wymaga historia klubu. Jednak jest już oczywiste, że takie ambicje nie istnieją ani wśród władz klubu, ani u właścicieli. Dla RedBird wygrana lub jej brak niczego nie zmienia – i to jest ogromny problem. Fedele Confalonieri, prezes Mediasetu i dawny bliski doradca Silvio Berlusconiego w wywiadzie, tak wypowiedział się o Cardinale: "Bank, który posiada klub piłkarski – co go obchodzi zdobycie mistrzostwa? O to właśnie chodzi. Jeśli masz szczęście, jak teraz Inter, i masz wielkiego prezesa... Gdybyśmy mieli Gallianiego, moglibyśmy mieć jakieś szanse".

A zatem we Włoszech z Milanem, albo trzeba działać porządnie, albo lepiej odpuścić. Cardinale powinien sprzedać klub komuś, kto naprawdę chce odnosić z nim sukcesy.

Przejdźmy do bilansu Giorgio Furlaniego od czasu, gdy został dyrektorem generalnym. W ciągu trzech i pół roku, czyli od grudnia 2022 do dziś, były tylko rewolucje. Działacze, trenerzy, zawodnicy – wszyscy odchodzili. A zwycięstwa? Zero. Tylko jeden mizerny Superpuchar Włoch. Dobry menedżer powinien łączyć wyniki finansowe ze sportowymi, tymczasem mamy trzy lata sportowych porażek. Również tutaj oczekujemy zmian na najwyższym szczeblu po zakończeniu sezonu. Także dyrektor sportowy Igli Tare popełnił błędy przy dwóch lub trzech transferach: jeśli wydajesz 75 milionów euro na Jashariego i Nkunku, a żaden z nich nie spełnia oczekiwań, to znaczy, że jest poważny problem.

Przejdźmy do trenera i drużyny. Nie do przyjęcia jest wyjście na boisko w taki sposób w Reggio Emilia. Ogromne rozczarowanie, kompromitacja na wielką skalę. Mentalnie drużyna odpuściła już dwa miesiące temu – od meczu z Lazio wszystko się posypało, gdy piłkarze zrozumieli, że nie są w stanie walczyć o mistrzostwo. Tutaj jednak można było oczekiwać czegoś więcej od trenera Allegriego w zarządzaniu szatnią. Taki gwałtowny spadek formy nie jest normalny: zaledwie 25 punktów w 16 meczach rundy rewanżowej. Z kolei piłkarze, którzy co roku w pewnym momencie sezonu zaczynają myśleć tylko o sobie, nie zachowują się jak zawodnicy Milanu. Ale znowu wracamy do tego samego pytania: kto powinien im przypominać, że grają w tak utytułowanym klubie jak Milan? Kto pielęgnuje pamięć o tej drużynie? Amerykanie, którzy nawet nie wiedzą, ile razy klub wygrał Ligę Mistrzów?