W ciągu dwóch miesięcy Milan przeszedł drogę od wielkiego marzenia o scudetto, które na początku sezonu wydawało się obiektywnie nie do przewidzenia, do koszmaru ponownego znalezienia się (dwanaście miesięcy później) poza Ligą Mistrzów, z konsekwencjami, które mogą okazać się druzgocące dla stabilności klubu mającego trudności z odnalezieniem właściwego kierunku. Ostatnie wyniki całkowicie bowiem zmieniły sytuację. Od kwalifikacji do najważniejszych europejskich rozgrywek, która po zwycięstwie w derbach 8 marca wydawała się pewna, do realnego ryzyka zaprzepaszczenia pracy całego sezonu, przy Romie zajmującej piąte miejsce i tracącej zaledwie trzy punkty – informuje piątkowe wydanie Tuttosport.

Przed Milanem bardzo trudny terminarz, a szczególnie w dwóch najbliższych kolejkach. W niedzielę u siebie z Atalantą, potem wyjazd na Marassi przeciwko Genoi (ostatni mecz znów na San Siro z Cagliari) rozegra się duża część walki o Ligę Mistrzów i przyszłość klubu. Jak często powtarzał Massimiliano Allegri, dla klubu takiego jak Milan gra lub brak gry w Lidze Mistrzów to kwestia życiowa i robi ogromną różnicę zarówno pod względem ekonomicznym, jak i projektowym. Rossoneri zawiedli już w poprzednim sezonie, kończąc ligę na ósmym miejscu i nie kwalifikując się do Europy, ale ponowne utracenie co najmniej 60 milionów euro, jakie przyniósłby udział w Lidze Mistrzów 2026/2027, mogłoby wywołać prawdziwe tsunami. Kolejne zresztą.

Jasne i oczywiste jest, że z Ligą Mistrzów Milan mógłby kontynuować to, co rozpoczął zeszłego lata, od zatrudnienia przede wszystkim Allegriego. W ostatnim miesiącu trener był łączony z reprezentacją narodową, ale zawsze stawiał Milan ponad wszystko. Oczywiście oczekuje ambitnego mercato, które pozwoli drużynie się rozwinąć, zmniejszyć dystans do Interu w Serie A i być konkurencyjnym w Europie. Z Ligą Mistrzów i potwierdzeniem Allegriego – jego kontrakt automatycznie zostałby przedłużony do 2028 roku po awansie – Milan wreszcie znalazłby ciągłość po zmianach trenerów między Piolim, Fonsecą i Conceição. W klubie zostaliby kluczowi piłkarze kadry (przede wszystkim Modrić, który niemal na pewno zostałby, by zagrać w Lidze Mistrzów z drużyną swojego serca), a klub mógłby ruszyć po głośne transfery, takie jak Goretzka, Gila czy kilku napastników najwyższej klasy.

Pozostanie poza pierwszą czwórką oznaczałoby jednak, że wszyscy znaleźliby się pod presją, nie tylko Allegri, którego pozostanie stałoby się wtedy bardzo niepewne, i to nie tylko z jego własnej decyzji. Cały projekt mógłby się rozsypać, a Gerry Cardinale mógłby zacząć rozważać szersze zmiany. Bez Allegriego niemal pewne byłoby odejście dyrektora sportowego Igli Tare, silnie związanego z trenerem i już teraz nie w pełni pewnego swojej przyszłości. Właściciel mógłby również podważyć pozycję dyrektora generalnego Giorgio Furlaniego, od dawna znajdującego się na celowniku kibiców. Także najlepsi zawodnicy kadry, niezależnie od dyskusji prowadzonych w ostatnich tygodniach o napastnikach, których forma pozostawia wiele do życzenia, mogliby zacząć rozważać inne ścieżki kariery. Oczywiście Modrić pożegnałby się z klubem, ale także inni piłkarze mogliby zacząć szukać drużyn gwarantujących grę w Lidze Mistrzów: Pavlović, Rabiot, a być może nawet Maignan mimo świeżo podpisanego przedłużenia kontraktu.

Liga Mistrzów, oddalona o sześć punktów, jest dziś rozdrożem, a bez niej wszyscy w Milanie znaleźliby się w poważnym niebezpieczeństwie. Bez wyjątku.