Massimiliano Allegri to trener, który może zapoczątkować domino zmian na ławkach trenerskich we Włoszech w przyszłym sezonie. Zwycięstwo w niedzielę w Genui przeciwko ekipie Rossoblù i powrót na trzecie miejsce w tabeli sprawiły, że zapomniano o trudnych ostatnich tygodniach, w których Milan wypadł z walki o scudetto, spadł w tabeli i ryzykował nawet wypadnięcie poza pierwszą czwórkę. To oznaczałoby pożegnanie z oknem transferowym wartym "100 milionów euro". Niedzielne zwycięstwo z Cagliari pozwoliłoby trenerowi osiągnąć cel sezonu, czyli powrót do europejskich rozgrywek z najwyższej półki, a wtedy rozpocznie się najtrudniejsza część – rozmowy o jego przyszłości. Raczej nie rozstrzygną się w 90 minut, ale też nie w 90 dni. Milan musi planować i to szybko. Z Allegrim, jak liczy RedBird Capital Partners, albo bez niego – podsumowuje Andrea Ramazzotti (La Gazzetta dello Sport).

W przypadku awansu do Ligi Mistrzów, umowa Allegriego z Milanem, wygasająca 30 czerwca 2027 roku, automatycznie zostanie przedłużona o 12 miesięcy. Dodatkowo jego pensja wzrośnie z 5 do 6 milionów euro rocznie. To formalny zapis umowy podpisanej w maju ubiegłego roku. Max jednak, aby zostać, chce trzech rzeczy: 1) transferów wzmacniających zespół pod względem jakości i przywództwa; 2) szerszej kadry – co najmniej jednego zawodnika więcej na każdą formację, bo dojdą mecze w Lidze Mistrzów (lub Lidze Europy); 3) zarządu, który będzie go wspierał tak jak Igli Tare, a nie jak Zlatan Ibrahimović. Właśnie kwestia obecności Szweda w strukturach klubu w Casa Milan i przy drużynie może zadecydować o przyszłości trenera. Friedkinowie którzy w innym klubie postawili na Gian Piero Gasperiniego zamiast Claudio Ranieriego próbują znaleźć równowagę między różnymi wizjami. Gerry Cardinale spróbuje pogodzić Allegriego i Ibrahimovicia, być może wprowadzając silnego dyrektora jak Adriano Galliani. Alternatywnie może ograniczyć operacyjną rolę Szweda w klubie. Istnieje też scenariusz, w którym Zlatan nie zrobi kroku w tył – wtedy Allegri musiałby poważnie rozważyć odejście z Milanello, choć nadal pozostałby na ważnej ławce trenerskiej. Najpierw jednak trzeba byłoby uzgodnić odprawę z Milanem, co może być trudne, jeśli kierunkiem byłoby Napoli.

Aurelio De Laurentiis wchodzi do gry, ponieważ era Antonio Conte w Neapolu wydaje się dobiegać końca. Jeśli nie wydarzy się nic niespodziewanego na najbliższym spotkaniu z trenerem, prezydent Napoli zacznie szukać nowego szkoleniowca. Allegri, z którym już wcześniej kontaktowano się, jest jednym z głównych kandydatów. Być może nawet numerem jeden. Nie ma problemu z pensją, bo Conte zarabia obecnie więcej niż Max w Milanie. Jeśli chodzi o skład, Napoli wcale nie jest słabsze od Milanu (a może nawet silniejsze). Allegri mógłby tam znaleźć m.in. Rasmusa Højlunda – napastnika, którego chciał również Milan, ale który nie trafił tam przez błąd w negocjacjach. Czas stracony przy rozmowach pozwolił Napoli wejść do gry. De Laurentiis przyzwyczaił się do wielkich trenerów: od Beníteza i Ancelottiego, przez Spallettiego i Conte, po Sarriego i Gattuso. Allegri pasowałby do tej linii – jako trener-menedżer dla zespołu osłabionego kontuzjami i niestabilnym zaufaniem do szkoleniowca.

Jeśli Allegri odejdzie z Milanu, pojawiają się też inne możliwości. Arabia Saudyjska go nie kusi – już wcześniej odrzucił ofertę, gdy był wolny. Bardziej interesująca jest reprezentacja Włoch. Objęcie kadry narodowej, a szerzej udział w odbudowie włoskiej piłki (od akademii młodzieżowych po Club Italia) to projekt, który go przyciąga. Kandydatem jest także Antonio Conte, a decyzja nowego prezesa federacji zapadnie po 22 czerwca. To scenariusz, który warto brać pod uwagę. Być może mniej prawdopodobny niż Napoli, ale zdecydowanie nie do wykluczenia.