Liczby mówią wiele, ale nie wszystko. W tym sezonie jak dotąd żaden napastnik Milanu nie osiągnął dwucyfrowej liczby goli i całkiem prawdopodobne, że nawet po niedzielnym meczu wieczorem na San Siro sytuacja się nie zmieni. Ale powiedzmy sobie szczerze: nawet gdyby Leão albo Pulisic, pogrążeni w ogromnym kryzysie strzeleckim, przebili granicę 10 goli, problem nadal by pozostał. I to problem poważny. Bo przez cały sezon, na przemian albo często wszyscy razem, napastnicy Rossonerich robili sobie bardzo długie przerwy od strzelania.

Füllkrug ma na koncie jednego gola, ale przyszedł dopiero w styczniu. Pulisic nie strzelił gola od końca grudnia 2025 roku. Nkunku gra nierówno (choć zdobywał bardzo ważne bramki). Leão wygląda, jakby nieodwracalnie pokłócił się z kibicami: to jego wina nawet wtedy, kiedy to nie jego wina. Sezon naznaczony problemami z pubalgią i grą na pozycji, która nie jest jego. A mimo to i tak jest najlepszym strzelcem drużyny. No i jest jeszcze Gimenez.

Można wrócić do goli Meksykanina w koszulce Feyenoordu (na YouTube albo gdziekolwiek indziej). Nie tylko w Eredivisie, bo zawsze znajdzie się ktoś gotowy powiedzieć, że za granicą łatwo się strzela (ciągle to przekonanie, że Serie A to wciąż liga na najwyższym poziomie, jakże irytujące), ale też w Europie. Warto wrócić jeszcze raz do jego ostatniego gola przeciwko Bayernowi Monachium w Lidze Mistrzów i spróbować wyobrazić sobie, że miałby zrobić coś takiego teraz... Nie potrafiłby nawet opanować piłki w biegu. Jasne, po drodze była kontuzja i operacja, ale Santi nie strzelił gola w Serie A od ponad roku. Napastnik za 30 milionów euro, który w Holandii miał niemal niewiarygodną średnią bramek. Nie trafia w lidze od ponad 365 dni. A najgorsze jest to, że nic nie wskazuje na to, by sytuacja miała się zmienić. I to dotyczy w zasadzie wszystkich napastników Milanu.

I nie tylko w tym sezonie. Spróbujmy policzyć zawodników, którzy w ostatnich latach sprawiali wrażenie, że mogą w każdej chwili zrobić coś konkretnego w polu karnym. Jest Ibrahimović, który po powrocie z Ameryki wyglądał jak opętany. Był w niesamowitej, wręcz zabójczej formie. Potem ciało wystawiło mu rachunek, ale dopóki dawał radę, był poza wszelkimi standardami. Potem Giroud: przez całe życie traktowany jako "aktor drugoplanowy", a przecież strzelał ważne gole, robił to regularnie, jest najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Francji i nosił koszulki największych klubów. Gwarancja jakości. I faktycznie, także on – mimo że fizycznie nie był już tym samym zawodnikiem co kiedyś, ale nadal prezentował wystarczający poziom – robił piękne rzeczy w koszulce Milanu. A potem? Dosłownie nic. A nawet gorzej.

Wygląda na to, że każdy ofensywny piłkarz, który trafia do Milanu, cofa się piłkarsko w rozwoju. Pioli, Fonseca, Conceição, Allegri... De Ketelaere nie potrafił już nawet przyjąć piłki. Origi przestał być piłkarzem. Ktoś jeszcze pamięta Okafora? Jović nie potrafił przekonać samego siebie, że jest profesjonalnym zawodnikiem. Morata kompletnie się pogubił i teraz na szczęście to problem Como. Leão od czasu, gdy praktycznie w pojedynkę wygrał scudetto, poprawił się jako piłkarz? Absolutnie nie, wręcz przeciwnie! Nadal chce piłkę tylko do nogi, nadal nie umie grać głową mimo wzrostu i warunków fizycznych, nadal nie potrafi inteligentnie współpracować z kolegami, nadal nie umie uderzać na bramkę w sposób bezwzględny i konkretny. A mimo to zawsze był jednym z najlepszych – kiedy w ogóle byli jacyś najlepsi.

Bycie napastnikiem Milanu to najtrudniejsza praca na świecie, ale do dziś trudno zrozumieć dlaczego. Albo przychodzi zawodnik kompletny, wielkiego formatu i z ogromną osobowością, albo ta koszulka pożera każdego. Kto ją zakłada, zaczyna bać się strzelać, bać się błędów, staje się miękki, niewidoczny, wręcz szkodliwy. Przewinęło się tylu trenerów, tyle sposobów gry, tylu piłkarzy, a problem jest zawsze ten sam: kto przychodzi do Milanu grać w ofensywie, po pewnym czasie piłkarsko się cofa. To bardzo poważny temat, nad którym po sezonie zarząd i trener będą musieli się głęboko zastanowić.