W oczach właścicieli Rafa Leão nadal jest zawodnikiem, dla którego zdecydowanie warto wysłuchać ewentualnych ofert transferowych. Także dlatego, że pieniądze z Ligi Europy nie wystarczą, by zagwarantować równowagę finansową bez uciekania się, przynajmniej częściowo, do sprzedaży zawodników. A Leão, z tego punktu widzenia, mimo że wartość jego karty zawodniczej praktycznie zmniejszyła się o połowę w porównaniu z kilkoma sezonami temu, nadal może przynieść znaczący zastrzyk gotówki. Milan myśli w ten sposób, ponieważ sezon Portugalczyka – choć wyraźnie obciążony długotrwałymi problemami fizycznymi – pozostawił wszystkim dość oczywiste wrażenie, że Rafa i Milan doszli do końca pewnego cyklu. Sytuacja, która po siedmiu latach wspólnej drogi może być całkowicie naturalna.

Te rozważania miały jednak sens głównie dopóki wydawało się prawdopodobne, że Allegri zostanie. Po takim sezonie, spędzonym na bezowocnych próbach przesunięcia go z pozycji skrzydłowego do środka, kontynuowanie gry w systemie 3-5-2 Maxa byłoby już tylko taktycznym uporem. Pewne postępy były widoczne, ale Leão był i pozostaje skrzydłowym, który potrzebuje przestrzeni i gry na wolne pole, a nie środkowym napastnikiem mającym pełnić rolę punktu odniesienia dla drużyny. Potem jednak dzień meczu Milan – Cagliari przyniósł coś niewyobrażalnego. Allegri definitywnie utracił to niewielkie poparcie w Milanie, które mu jeszcze zostało, a kilkanaście godzin później (już w poniedziałek) oficjalnie ogłoszono jego zwolnienie. Rafa nigdy nie wymienił jego nazwiska w swoim wpisie, ale rozsądnie można przypuszczać, że bardziej patrzy w przyszłość niż w przeszłość – czyli na to, kto może objąć ławkę trenerską. W tym sensie otwierają się dwa scenariusze. Pierwszy dotyczy samego zawodnika, któremu z pewnością nie przeszkodziły nowe wytyczne przedstawione w tych burzliwych dniach przez właścicieli: agresywny futbol, być może powrót do gry czwórką obrońców i atak oparty także na skrzydłach. Drugi punkt widzenia to perspektywa przyszłego trenera, kimkolwiek on będzie: może przyjść ktoś, kto bardzo go ceni i uważa za kluczowego dla swojego stylu gry. Krótko mówiąc, trener, który mógłby nawet zapukać do drzwi działaczy (kiedy już się ukształtuje nowe kierownictwo...) i poprosić, by nie wystawiać zawodnika na sprzedaż.

Tymczasem sam piłkarz jest w fazie refleksji. Z pewnością bardzo dotknęło go i rozczarowało traktowanie, jakie spotkało go ze strony kibiców Milanu w ostatnich miesiącach: liczył na większe zrozumienie z ich strony. Nie czuje jednak, że jest u kresu pewnego cyklu, jak mogłoby się wydawać zewnętrznemu obserwatorowi. Do tego stopnia, że miał przekazać Ibrahimoviciowi swoją wolę pozostania, by zostawić za sobą najtrudniejszy sezon przeżyty w Milanello i znów stać się jednym z głównych punktów odniesienia drużyny. Prawdopodobnie już wyobraża sobie siebie znowu pędzącego skrzydłem, z uśmiechem, którego brakuje mu od dawna. Teraz pozostają dwa bardzo proste pytania: kto będzie trenerem i co będzie myślał o Rafie.