To wręcz niewiarygodne, jeśli się nad tym zastanowić, jak historia potrafi się odwrócić i w ciągu zaledwie kilku lat przepisać nawet swoje najbardziej charakterystyczne cechy. Właśnie to dzieje się w Mediolanie, gdzie profile obu klubów zmieniły się radykalnie. Bo przecież kiedyś była "szalony" Inter (być może właśnie dlatego tak wyjątkowo uwielbiany). Klub zdolny rozpalać emocje swoim nieustannym wymykaniem się schematom, trochę jak Beccalossi, trochę jak Recoba, także na poziomie zarządzania. Po drugiej stronie był Milan Berlusconiego i Gallianiego – najbardziej kompetentnego i wizjonerskiego działacza swojej epoki – potrafiący deklasować konkurencję pod względem organizacji i planowania. Dwie historie, dwa style, tak różne, że stały się znakami rozpoznawczymi. Dwie równoległe drogi prowadzące do sukcesów – podsumowuje w analizie dziennikarz Alessandro Vocalelli (La Gazzetta dello Sport).

Równowaga i niepewność

To również dlatego dziś tak bardzo rzuca się w oczy różnica, która bardziej niż wyniki sportowe definiuje obecną sytuację Interu i Milanu. Łatwo byłoby sprowadzić wszystko do boiska. Z jednej strony mistrz Włoch, z bezpieczną przewagą nad konkurencją. Z drugiej drużyna będąca nawet zagadką pod względem technicznym, zdolna w ciągu kilku kolejek przejść od marzeń o scudetto do wypadnięcia ze strefy Ligi Mistrzów. Ale wiadomo: niewiele jest rzeczy bardziej niepewnych niż przyszłość klubu piłkarskiego. I właśnie o to tutaj nie chodzi. Najbardziej widoczna jest droga, którą oba kluby obrały w ostatnich latach, oraz tempo, jakie sobie narzuciły. Inter ma praktycznie ten sam zarząd od niemal dziesięciu lat. Od momentu, gdy Marotta przejął stery klubu, by ostatecznie zostać nawet jego prezesem. Ten sam dyrektor sportowy – Piero Ausilio. Ten sam zastępca dyrektora sportowego – Dario Baccin. Dzięki temu klub może planować przyszłość z wyprzedzeniem. Milan natomiast zmaga się z kolejną rewolucją na szczeblu kierowniczym. Niemal miesiąc temu wyzerowano wszystkie najważniejsze stanowiska: dyrektora generalnego, dyrektora technicznego i dyrektora sportowego. Wakaty te nadal nie zostały obsadzone, mimo nieustannie pojawiających się nowych nazwisk i pomysłów. Faktem jest, że choć początek przygotowań jest już bardzo blisko, sytuacja wciąż pozostaje daleka od rozwiązania.

Ciągłość kontra improwizacja

Jest jeszcze kwestia trenera. Inter przedłużył właśnie kontrakt z Chivu, zapewniając sobie (i jemu) ciągłość pracy na kolejne dwa lata. To wpisuje się w projekt, który od lat charakteryzuje się szybkim podejmowaniem decyzji także w sprawie szkoleniowców. Przykład? Conte niespodziewanie ogłosił chęć odejścia, a już następnej nocy wybrano jego następcę – Inzaghiego. W Milanie, nie wracając nawet do słynnej konferencji Fonseki, który został zwolniony w momencie, gdy mówił o odbudowie i rewanżu, sprawy również tego lata potoczyły się zupełnie inaczej. Ci, którzy sądzili, że rozstanie z Allegrim zostało przygotowane z dużym wyprzedzeniem, szybko się rozczarowali. Po długim i bezowocnym pościgu za Iraolą uwaga przeniosła się na Glasnera, by ostatecznie zatrzymać się na Amorimie. To świetny trener, trzeba to jasno powiedzieć, z referencjami najwyższej klasy. Nie zasługiwał jednak na to, by być traktowany jako opcja rezerwowa wobec tylu innych kandydatów. Dziś zaś nadal nie wie, z kim ma współpracować przy planowaniu transferów. Bo podczas gdy w Interze Marotta, Ausilio i Baccin pracują nad rynkiem transferowym na pełen etat, w Milanie jedynym punktem odniesienia może być Ibrahimović. Problem w tym, że przebywa obecnie w Stanach Zjednoczonych jako telewizyjny ekspert podczas mundialu. To także dlatego po jednej stronie nie wiadomo nawet, którzy piłkarze – począwszy od Leão – pozostaną w klubie, podczas gdy po drugiej wykonano już ogrom pracy przy transferze Palestry, który zapowiada się na jeden z hitów lata. Tak więc wszystko zaczyna się właśnie stąd. A potem, jak zwykle się mówi – ale to już zupełnie inna historia – nigdy nie wiadomo, czego można się spodziewać po derbach Mediolanu.