Zacznijmy od końca. A właściwie od coraz silniejszego przekonania, że przygoda Leão w Milanie dobiega końca. Klub ma ku temu dobre, a wręcz bardzo dobre powody. Zbyt wiele zmarnowanych okazji, zbyt wiele kaprysów, zbyt częste wahania między obietnicami odrodzenia a kolejnymi rozczarowaniami. Piłka nożna zresztą tylko częściowo pozostaje tajemnicą. Zaangażowanie, siła woli i charakter należą do podstawowych cech niezbędnych, by zostać prawdziwym liderem. Messi jest Messim nie tylko dlatego, że dysponuje talentem wyraźnie przewyższającym innych, ale także dzięki bezwzględnej dyscyplinie i codziennej pracy. Cristiano Ronaldo, mając 41 lat, wciąż potrafi być w centrum uwagi nie tylko z powodu swoich naturalnych predyspozycji, lecz dlatego, że przez ponad 20 lat kariery zamieniał każdy trening w osobisty sprawdzian. Najpierw po to, by udowodnić samemu sobie, a dopiero później innym, że nadal może rywalizować na najwyższym poziomie. Innymi słowy, sam talent piłkarski nie wystarczy. Leão momentami gra wręcz zjawiskowo, ale aby stać się piłkarzem bezdyskusyjnej klasy, trzeba walczyć o każdą piłkę tak, jakby była najważniejszą w całej karierze – podsumowuje Alessandro Vocalelli na łamach La Gazzetta dello Sport.

Nadzwyczajna inwestycja
Między Rafą a Allegrim nic nie zadziałało. W przypadku skrzydłowego Milanu zdarzało się to jednak tak rzadko, że nawet jego najwierniejsi i najbardziej zagorzali zwolennicy zaczynają godzić się z myślą, iż nowy Milan może rozpocząć kolejny rozdział bez niego. Do tego stopnia, że medialne doniesienia transferowe nieustannie podsycają scenariusz jego odejścia – oczywiście pod warunkiem znalezienia klubu gotowego zapłacić odpowiednią kwotę za jego kartę zawodniczą i przejąć bardzo wysokie wynagrodzenie. Milan przez lata wierzył w niego do tego stopnia, że podpisał z nim kontrakt wart (wraz z bonusami) 7 milionów euro netto za sezon. Była to wyjątkowa inwestycja, można powiedzieć, oparta również na zaufaniu. Tego zaufania dziś już brakuje i coraz więcej osób uważa, że najlepiej będzie zamknąć ten rozdział. To zrozumiała decyzja, pozostaje jednak jedno, czysto piłkarskie pytanie: czy na pewno jest to właściwy moment, aby się z nim rozstać? A może, by rozwiać ostatnie wątpliwości, warto dać mu jeszcze jedną szansę? Powód jest natury taktycznej. Leão prezentował swój najlepszy futbol i w ogromnym stopniu przyczynił się do zdobycia mistrzostwa Włoch, mając przed sobą klasycznego środkowego napastnika, jakim był Giroud – wyraźny punkt odniesienia dla jego charakterystycznych rajdów. Niszcząca praca na skrzydle, często zakończona zejściem do środka po pierwszych kilku dynamicznych krokach, a następnie dograniem piłki do konkretnego adresata w polu karnym – właśnie taką rolę pełnił Francuz.

Między odpowiedzialnością a poczuciem straty
Ten schemat w ciągu ostatnich dwóch sezonów całkowicie się zmienił. Dwa lata temu, w burzliwym sezonie prowadzonym najpierw przez Fonsecę, a potem Conceição, Milan sprowadził latem Moratę – zawodnika będącego wszystkim, tylko nie klasyczną "dziewiątką". To raczej napastnik uczestniczący w rozegraniu, cofający się po piłkę, łączący formacje, często ustawiony nawet głębiej niż Leão. Portugalczyk podnosił głowę i nie znajdował nikogo w polu karnym. W ubiegłym sezonie było dla niego jeszcze gorzej. Bez prawdziwego środkowego napastnika Allegri często wykorzystywał Leão jako główny punkt odniesienia w polu karnym. Dla piłkarza, którego największymi atutami są szybkość i drybling, stanie z przodu i czekanie na podanie było prawdziwą udręką. Jak wspomnieliśmy na początku, nie ma wątpliwości, że Leão ponosi dużą część odpowiedzialności za tę sytuację – przede wszystkim z powodu momentami powierzchownego i irytującego podejścia, z jakim na nią reagował. Ale skoro Milan znów będzie miał klasowego środkowego napastnika w osobie Ramosa, sprowadzonego za ogromne pieniądze, czy naprawdę to jest odpowiedni moment, by zrezygnować z Leão? Czy nie istnieje ryzyko, że żal z powodu jego niewyraźnych występów, zwłaszcza w ostatnich dwóch latach, z czasem przerodzi się w prawdziwe poczucie straty?