Franco Baresi był gwiazdą kina niemego. Mówił niewiele, cichym głosem, niemal bez zmiany intonacji, a wszystko, co chciał przekazać, wyrażał swoim ciałem. Przypominał słynną rzeźbę Umberta Boccioniego "Unikalne formy ciągłości w przestrzeni", uwiecznioną na włoskiej monecie o nominale 20 centów – wiecznie wychylony do przodu, w nieustannym pędzie. Bronił w pełnym sprincie, przyspieszał z piłką przy nodze, ruszał w kierunku środka pola, a w tej samej chwili trzej pozostali członkowie linii defensywnej podążali za nim niczym przyciągani magnesem. To najbardziej wymowny obraz tego, czym naprawdę jest przywództwo. Nieprzypadkowo, choć Franco Baresiego nie ma już na boisku, pozostała po nim niezwykle wyrazista ikonografia – bardziej niż po wielu innych legendach futbolu. Baresi zapamiętany poprzez obrazy, gesty i ruchy, którego historię będzie można opowiadać kolejnym pokoleniom młodych kibiców Milanu, jeśli tylko zechcą słuchać.

Koszulka wypuszczona ze spodenek
Dzieci lat 90., jeśli chciały naśladować Franco Baresiego, wypuszczały koszulkę ze spodenek. Wtedy każdy od razu wiedział, o kogo chodzi. Owszem, inni piłkarze także ignorowali modę czy zalecenia niektórych sędziów, ale u nikogo nie dawało to takiego efektu jak u Baresiego. Franco nosił długą koszulkę i bardzo krótkie spodenki – do tego stopnia, że jedno niemal nachodziło na drugie. Najczęściej można było to zobaczyć w Milanie. Co ciekawe, podczas mundialu w USA w 1994 roku trzymał koszulkę schludnie wsuniętą w spodenki. Dlaczego? Trudno powiedzieć. Ten drobny szczegół dodawał mu jednak niepowtarzalnego charakteru. Kto widział go na boisku, ten pamięta: gdy poruszał się z typową dla siebie gracją i dynamiką, koszulka powiewała na wietrze, stając się niczym sztandar.

Uniesione ramię
Kibice rywali żartowali, że ramię Baresiego było jak pilot do telewizora: on je unosił, a sędzia liniowy – niczym odruchowo – natychmiast podnosił swoją chorągiewkę. Spalony. To legenda, ale jak każda legenda zawiera ziarno prawdy. Milan Arrigo Sacchiego nie wynalazł pułapki ofsajdowej, lecz doprowadził ją do perfekcji i uczynił z niej śmiercionośną broń. Najlepszym przykładem był mecz z Realem Madryt, którego piłkarze aż 23 razy zostali złapani na spalonym. Dwadzieścia trzy razy w ciągu 90 minut. Baresi zawsze był o sekundę przed resztą świata. To właśnie on, dowodząc linią obrony, jako pierwszy dostrzegał moment, w którym napastnik za chwilę znajdzie się na spalonym. Wtedy unosił prawe ramię, jakby zgłaszał się do odpowiedzi.

– Kto to zrobił temu biednemu napastnikowi?
– Ja, panie sędzio.

Biała opaska kapitańska
W futbolu widzieliśmy opaski kapitańskie najróżniejszych rodzajów i stylów. Javier Zanetti nosił żółtą, czasem bardzo szeroką, pełną napisów. Na opasce Francesco Totti można było znaleźć herb Romy, logo sponsora, a niekiedy nawet imiona jego dzieci – Cristiana i Chanel. U Franco Baresiego było zupełnie inaczej. Jego opaska kapitańska była kwintesencją minimalizmu: cienki, jednokolorowy pasek założony w połowie ramienia. Najczęściej biała, a podczas wielkich europejskich finałów, gdy Milan grał na wyjeździe, czerwona. Wyglądała jak kawałek taśmy przyklejony w pośpiechu przez masażystę tuż przed wyjściem na boisko. Bo kiedy jest się kapitanem z natury, nie trzeba niczego ostentacyjnie podkreślać.

Włosy
Włosy Franco Baresiego nie były ani długie, ani krótkie. Najlepiej określić je jako swobodnie opadające – czasem potargane, często w nieładzie, ale zawsze charakterystyczne. Trudno przypomnieć sobie innego piłkarza z podobną fryzurą. Nosił ją niezmiennie przez całą karierę i zawsze sprawiała wrażenie lwiego grzywy. Z biegiem lat włosy oczywiście się przerzedziły – nie opadały już na oczy, odsłaniając czoło przy skroniach. Przypominał starszego lwa. Ale wciąż pozostawał królem dżungli.

Numer 6
Transparent z napisem "BARESI 6" na Curva Sud zawsze prezentował się znakomicie: czerwono-czarne pasy oraz, na białym tle, nazwisko i numer – dokładnie takie, jak na jego koszulce. Przypominał wszystkim, że właśnie tędy przeszedł kapitan. Serie A wprowadziła stałe numery i nazwiska na koszulkach w 1995 roku. Franco Baresi zdążył rozegrać jeszcze dwa sezony według tych zasad, które jedynie potwierdzały coś oczywistego. Każdy i tak wiedział, kim jest Baresi, nawet bez nazwiska nadrukowanego na plecach. Każdy rozpoznałby go również bez numeru 6, który nosił od młodości, ponieważ był to tradycyjny numer stopera grającego na pozycji libero. Jedynie w reprezentacji Włoch Franco przez długi czas występował z numerem 2 – kiedyś numery przydzielano alfabetycznie według pozycji. Dopiero w 1994 roku Arrigo Sacchi postanowił zrobić dwa wyjątki od tej reguły, przyznając z urzędu numer 6 kapitanowi oraz 10 Roberto Baggio. Franchino z pewnością to docenił. Kiedy Silvio Berlusconi zdecydował o zastrzeżeniu jego koszulki – na wzór amerykańskich lig sportowych – Baresi był głęboko wzruszony. Wspominał o tym również w ostatnich latach: "To było coś, czego wcześniej nikt nie widział". Tego numeru w barwach Milanu nie założy już nigdy żaden inny piłkarz.