Rafael Leão próbuje odzyskać swoje miejsce w Milanie. Powód jest prosty: jak dotąd letnie okno transferowe nie przyniosło mu możliwości zmiany klubu i ligi, na które liczył. Być może jednak dochodzi też do wniosku, że w tym zespole i w Mediolanie wcale nie jest mu tak źle. Do końca letniego okna transferowego pozostał niespełna miesiąc. W drugiej połowie sierpnia mogą pojawić się nowe okazje, ale na ten moment – mimo że pod koniec maja Portugalczyk praktycznie zapowiedział swoje odejście z Milanu ("Myślę, że dałem już Milanowi wszystko, co miałem do zaoferowania. Chcę nowego wyzwania w nowej lidze i jeśli do tego dojdzie, będę bardzo szczęśliwy") – musi zacząć brać pod uwagę również możliwość pozostania. W takim scenariuszu Leão będzie musiał wspiąć się wyżej w hierarchii trenera Amorima, pokazując, że potrafi dostosować się do jego stylu gry opartego na wysokim pressingu, intensywności i szybkiej grze kombinacyjnej na małej przestrzeni. Nie są to cechy, z których Rafa słynie, ale pierwszy krok do odbudowania swojej historii z Milanem musi wykonać właśnie on.

Pomijając ofertę z Arabii Saudyjskiej – której Leão nigdy poważnie nie rozważał, mimo że spotkałby tam swojego przyjaciela Theo Hernándeza – jedynymi klubami, które obecnie wykazały wobec niego konkretne zainteresowanie, są Galatasaray i Fenerbahçe. Oba kluby zaoferowały jego otoczeniu wynagrodzenie przekraczające 12 milionów euro rocznie wraz z bonusami (obecnie zarabia około 7 milionów). W przeciwieństwie do Saudi Pro League, przenosin do tureckiej Süper Lig Leão całkowicie nie odrzucił, ale nie jest to również jego priorytet. Przynajmniej na razie. Najbardziej chciałby trafić do Premier League lub zostać w Milanie, zwłaszcza jeśli otrzyma szansę walki o miejsce w składzie. Taka możliwość istnieje, ponieważ Amorim nie traktuje go jak zawodnika niechcianego ani wykluczonego z projektu. Jutro Portugalczyk ma rozpocząć derby z Interem w podstawowym składzie. W ustawieniu 3-4-2-1 zagra po lewej stronie dwójki ofensywnych pomocników za napastnikiem, którym będzie Gonçalo Ramos lub Francesco Camarda. Nie jest jeszcze gotowy na pełne 90 minut, ale dobrze trenował, a były szkoleniowiec Manchesteru United chce zobaczyć, jak przyswoił jego wskazówki taktyczne. Leão musi wysłać wyraźny sygnał, jeśli chce skłonić trenera i klub do ponownego rozważenia wspólnej przyszłości.

Wczoraj "dziesiątka" Milanu była w świetnym humorze, również dzięki zachowaniu kolegów z drużyny, którzy sprawiają, że czuje się ważną częścią zespołu. Podczas popularnej zabawy treningowej "dziadek" żartował z kolegami, a gdy znalazł się w środku koła, piłka przeleciała mu między nogami, przez co upadł na murawę. Nie zabrakło śmiechu i żartów z Christopherem Nkunku, Youssoufem Fofaną i Samuelem Chukwueze, którzy naśladowali charakterystyczną dla Rafy "cieszynkę surfera". Całą scenę z uwagą obserwował również sztab Amorima. Dopóki Leão pozostaje do dyspozycji trenera, będzie traktowany jak pełnoprawny członek kadry, a Amorim postara się wydobyć z niego maksimum możliwości. W tym względzie szkoleniowiec jest lojalny wobec klubu – zanim poprosi właściciela Gerry'ego Cardinale o sprowadzenie kolejnego ofensywnego pomocnika do systemu 3-4-2-1, chce dokładnie ocenić zawodników, których już ma. Na tych pozycjach testuje także Rubena Loftusa-Cheeka. Jednocześnie jest jasne, że tylko sprzedaż Leão pozwoli Milanowi zainwestować w nowego piłkarza, który nie tylko będzie obsługiwał Gonçalo Ramosa, ale również sam zagwarantuje gole.

Cardinale nie zamierza sprzedawać Portugalczyka za bezcen – wycenia go na 50–60 milionów euro. Teraz czeka na opinię Amorima, który po trzech najbliższych sparingach z Interem, Chelsea i Manchesterem United ma wyrobić sobie ostateczne zdanie. Dopiero wtedy zapadnie decyzja, również w zależności od ofert, które napłyną z rynku transferowego – przede wszystkim z Turcji, a być może także z Anglii, gdzie Leão jest oferowany największym klubom, choć dotąd bez powodzenia. Mecze z Chelsea i Manchesterem United mogą stać się dla niego doskonałą witryną wystawową. Sam Rafa nie postrzega ich jednak jako okazji do wypromowania się przed dwoma klubami, które mogłyby go interesować, lecz jako szansę na odzyskanie centralnej roli w Milanie. Gdyby mógł cofnąć czas, być może inaczej sformułowałby słowa wypowiedziane pod koniec maja albo przekazałby je działaczom klubu zamiast mediom. Ponieważ jednak nie da się tego zmienić, pozostaje mu tylko jedno – naprawić sytuację dobrą grą i zdobywanymi bramkami. Być może nie jest jeszcze za późno.