Diego Moreira jest o krok od zostania nowym zawodnikiem Milanu. Urodzony w 2004 roku napastnik/pomocnik przychodzi z RC Strasbourg, a więc z "piłkarskiej galaktyki Chelsea". Przyjrzyjmy się jego charakterystyce oraz temu, jak może zostać wykorzystany w systemie Rúbena Amorima. Diego Moreira urodził się 6 sierpnia 2004 roku w Liège. Jego ojciec, pochodzący z Gwinei Bissau, był zawodowym piłkarzem, natomiast matka jest córką byłego austriackiego zawodnika Helmuta Grafa. Moreira posiada podwójne obywatelstwo – belgijskie i portugalskie, dzięki czemu jest zawodnikiem z UE. Jego kariera reprezentacyjna była dość burzliwa: najpierw występował w reprezentacji Belgii, później wybrał Portugalię, by ostatecznie wrócić do Belgii i zdecydować się na grę w seniorskiej reprezentacji tego kraju. W ciągu dwóch lat spędzonych w klubie ze Strasburga zanotował 76 występów, 7 bramek i 16 asyst.

Moreira jest lewonożnym skrzydłowym, który potrafi bardzo dobrze grać na obu flankach. Ma 179 cm wzrostu. Nie jest jednak zawodnikiem w stylu Leão – nie bazuje na ogromnej szybkości i dynamicznym prowadzeniu piłki na dużych przestrzeniach. Jest za to bardziej racjonalny i techniczny w grze z piłką. Co istotne, bardzo mocno angażuje się również w grę defensywną. Często cofa się tak głęboko, że zdarza mu się bezpośrednio mierzyć z atakującymi rywali w pojedynkach jeden na jednego już jako zawodnik odpowiedzialny za obronę. Ta skłonność do poświęcenia sprawia, że może również występować jako boczny pomocnik w czwórce. Ma częsty kontakt z piłką, szybko operuje nogami w ciasnym dryblingu i dysponuje bardzo dobrym uderzeniem. Potrafi zarówno posłać dokładne podanie otwierające drogę do bramki, jak i samemu mocno uderzyć na bramkę. Jego profil – oczywiście przy zachowaniu odpowiednich proporcji i z mniejszą siłą rażenia w ataku – przypomina Chwiczę Kwaracchelię: techniczny i użyteczny skrzydłowy, potrafiący grać intensywnie, ale jednocześnie inteligentnie. Moreira jest również bardzo aktywny w grze. Ciągle pokazuje się do podań, zmienia pozycję i praktycznie nie można go zobaczyć stojącego w miejscu. Ciekawą, choć wymowną statystyką dotyczącą jego zaangażowania w grę są żółte kartki. W 76 meczach dla Strasburga otrzymał 14 napomnień – to sporo jak na zawodnika ofensywnego.

Rúben Amorim będzie miał do dyspozycji niezwykle cennego uniwersalnego zawodnika. Diego Moreira może występować jako wahadłowy na obu stronach w drugiej linii, zarówno przy ustawieniu z czwórką, jak i jako ofensywny pomocnik – prawy lub lewy – w systemie 3-4-2-1. Wszystko będzie zależało od partnerów oraz tego, czego trener będzie oczekiwał w danym spotkaniu. Jego wszechstronność czyni go bardzo wartościowym elementem w praktycznie każdym wariancie taktycznym, jaki Amorim będzie chciał zastosować. Łatwo wyobrazić go sobie w barwach Rossonerich jako lewego ofensywnego pomocnika z Pulisicem po prawej stronie za Ramosem. Możliwy jest również wariant odwrotny – Amerykanin po lewej, a Moreira po prawej – dzięki czemu obaj mogliby grać na odwróconych pozycjach względem swojej dominującej nogi i schodzić do środka, aby szukać okazji do strzału.