Kibice zastanawiają się z zaskoczeniem: w dwóch pierwszych meczach pojawili się zawodnicy wybrani niespodziewanie, a inni niespodziewanie wylądowali na ławce. Ci, którzy szukają drogowskazu, mają już pewne wskazówki, które pozwalają się zorientować w sytuacji. Dziennikarz Luca Bianchin przyjrzał się temu w analizie «formacja po formacji» opublikowanej na łamach La Gazzetta dello Sport.

OBRONA
Milan gra i będzie grał w ustawieniu 3-4-2-1 – co do tego nie ma wątpliwości. W obronie mamy trzech podstawowych zawodników: Gilę, De Wintera i Pavlovicia. Gila już jest dowódcą tej formacji – na papierze powinien rozegrać najlepszy sezon z całej trójki. Tymczasem Gabbia zamierza rywalizować z De Winterem o miejsce w środku. Czy mu się uda? To zależy. Może mu brakować szybkości, aby być liderem zespołu, który (kiedy tylko może) wysoko atakuje rywala i zostawia za plecami obrońców nawet 40 metrów wolnej przestrzeni. Jeśli chodzi o transfery: w ciągu tych trzech dni raczej nie powinien pojawić się nowy zawodnik wzmacniający tę formację. Co najmniej jeden z dwójki Diawara – Vladimirov będzie miał natomiast okazję na grę.

WAHADŁOWI
Amorim ma w głowie dwie pary zawodników na wahadła: Chukwueze i Moreira jako bardziej kreatywnych graczy na prawej stronie oraz Bartesaghiego i Estupiñána jako zawodników zapewniających równowagę na lewej. Na ten moment po prawej stronie numerem jeden jest Chuk, natomiast po lewej hierarchia jest wyrównana 50–50. Największą niewiadomą jest tutaj Chukwueze, który musi jeszcze udowodnić, że przez cały sezon Serie A może występować na pozycji prawego wahadłowego. Grać tam w sierpniu przeciwko Venezii to jedno, a wystąpić na tej pozycji w grudniu czy styczniu przeciwko Napoli, Como, Fiorentinie i Romie – to zupełnie inna sprawa. Alternatyw nie brakuje. Moreira wkrótce powinien dostawać więcej minut, a Saelemaekers, który nie wydaje się ulubieńcem Amorima, jest gotowy podnieść rękę i powiedzieć: "Mogę być przydatny". Już grał – i to dobrze – na tej pozycji, zarówno po prawej, jak i po lewej stronie.

POMOCNICY
Tutaj kryje się największa niespodzianka. Latem sytuacja wydawała się jasna: grają Modrić i Rabiot, a Jashari jest częstą alternatywą. Nic z tego. Obecnie podstawowym zawodnikiem jest Musah, którego Amorim chciał zatrzymać i któremu daje grać. Zarówno przeciwko Torino, jak i Venezii Musah ani razu nie został zmieniony. Dlaczego? Musah pokrywa ogromną część boiska, potrafi ruszyć z piłką przy nodze, pozwala odbierać piłkę i błyskawicznie przenosić grę pod bramkę rywala. Poza tym jest w dobrej dyspozycji fizycznej i ma pewność siebie. Dalszy rozwój sytuacji zapowiada się interesująco, ponieważ Jashari dobrze rozpoczął sezon, a przede wszystkim Rabiot jest gotowy, by wrócić do podstawowego składu. W meczu z Juventusem logiczne jest oczekiwanie, że pojawi się na boisku. Czy będzie grał jako ofensywny pomocnik? Tak, ale... nie tylko. W niektórych meczach zajmie jedno z dwóch miejsc w środku pola, a kilka minut dostanie również Comotto.

ATAK
Pozycja numer 9 nie podlega dyskusji: to Gonçalo Ramos. Kiedy nie będzie w pełni zdrowy albo będzie potrzebował odpoczynku, zagra Camarda. Największą zagadką jest ustalenie, kto będzie grał za napastnikiem. Hierarchia jest obecnie jasna: podstawowymi ofensywnymi pomocnikami są Rabiot i Pulisic. Żaden z nich nie jest jeszcze w 100% gotowy – Kapitan America wciąż nie zagrał – ale to oni mają być pierwszym wyborem Amorima na tych pozycjach. Loftus-Cheek, który w pierwszych dwóch meczach wypadł słabo, nie może długo utrzymać tego miejsca w składzie (już w meczu z Juventusem może mieć problemy), natomiast Cisse jest bardzo miłą niespodzianką i realną alternatywą, choć nie należy do podstawowej jedenastki. Lepiej poczekać na zmiany, zarówno z meczu na mecz, jak i w trakcie samych 90 minut. Dla Amorima jest to miejsce pracy Hutchinsona. To również pozycja, na której Saelemaekers powinien rozegrać większość swoich minut. Prędzej czy później swoją szansę dostanie tutaj także Moreira. Jest tłok.