We Włoszech trenerzy nie zagrzewają długo miejsca na ławce. Z pewnością pracują krócej niż gdziekolwiek indziej. Serie A to liga, która pożera trenerów jak żadna inna. Tak jest dzisiaj i tak było od zawsze. Stare, dobre tradycje... Nikt nie ma takiej obsesji na punkcie zmian. Nikt nie może pochwalić się tak rekordowymi statystykami. Po zaledwie siedmiu kolejkach Serie A doszło już do czterech zwolnień trenerów. Grosso we Florencji wytrzymał tyle, co jedno mrugnięcie oka – zaledwie trzy kolejki. Na jego miejsce ponownie sprowadzono Vanolego. Tedesco w Bolonii przetrwał cztery spotkania. A co ze słynnym projektem? Cuesta w Parmie robił wszystko, by utrzymać się na stanowisku, ale po pięciu meczach i dla niego nadszedł koniec. Do widzenia, tam są drzwi! Ostatnim zwolnionym – choć nie łudźmy się, że rzeczywiście ostatnim – został specjalista od przejmowania drużyn w trakcie sezonu, Nicola, który po sześciu kolejkach zasiadł na ławce trenerskiej Venezii. Tempo mamy naprawdę imponujące. W poprzednim sezonie 2025/2026 doszło łącznie do ośmiu zwolnień trenerów. Jeśli obecna tendencja się utrzyma, osiągniemy ten wynik bez najmniejszego problemu. Można nawet pokusić się o pobicie rekordu ostatniej dekady, ustanowionego w sezonie 2023/2024. Wówczas zwolniono aż 14 trenerów, a zmiany na ławkach dotknęły dziewięciu klubów – czyli praktycznie połowy całej ligi.

Według badań przeprowadzonych przez Standard Football, które od 2021 roku analizuje pięć najsilniejszych lig europejskich, trener w Premier League utrzymuje się na stanowisku średnio przez 43 mecze, podczas gdy jego odpowiednik w Serie A zaledwie przez 29,9 spotkania. To różnica aż 13 meczów. I wcale nie jest ona niewielka. W Anglii szkoleniowcy pracują najdłużej, natomiast we Włoszech najkrócej. W Serie A ich przygoda przypomina błyskawiczną wizytę – przychodzą i niemal natychmiast odchodzą. Statystyczny trener nie jest nawet w stanie przepracować pełnego sezonu ligowego. Pomiędzy tymi skrajnościami znajdują się Bundesliga (średnio 33,6 meczu), Ligue 1 (32,5) oraz La Liga (30,9). O ile różnica między Serie A a Bundesligą, z uwzględnieniem Ligue 1 i La Liga, wynosi zaledwie około czterech spotkań, o tyle między Bundesligą, zajmującą drugie miejsce pod względem długości pracy trenerów, a prowadzącą w zestawieniu Premier League różnica wzrasta do niemal 10 meczów.

We Włoszech w ostatnich latach na szczególne wyróżnienie zasługuje dziewięcioletnia przygoda Gian Piero Gasperiniego z Atalantą (2016–2025). Efekty tej długofalowej pracy były doskonale widoczne. Oczywiście trudno sobie dziś wyobrazić historię podobną do tej, którą napisał Guy Roux w Auxerre. 44 lata (1961–2005) spędzone na ławce trenerskiej jednego klubu to niemal wieczność. Taki wyczyn wydaje się już nie do powtórzenia. We Włoszech, jak doskonale wiemy, słowo "planowanie" od zawsze oznacza jedynie krótką, piękną chwilę pomiędzy jednym zwolnieniem trenera a kolejnym. Włosi są prawdziwymi specjalistami w zwalnianiu szkoleniowców. Wyróżniają się nawet sposobami, w jaki to robią – i to na wszystkich szczeblach rozgrywkowych. W styczniu 2025 roku, w Serie C, prezes Ascoli Massimo Pulcinelli zwolnił Domenico Di Carlo za pośrednictwem wpisu na Instagramie. Co więcej, decyzja została oficjalnie ogłoszona, zanim sam zainteresowany dowiedział się o swoim losie. Ale to jeszcze nic. W latach 90. Gigi Radice, prowadzący wówczas Fiorentinę, został zwolniony bezpośrednio w szatni po gwałtownej kłótni z Vittorio Cecchim Gorim. Jeszcze bardziej absurdalna sytuacja spotkała Gianfranco Bellotto, który pracował w drugoligowej Vicenzie. O zwolnieniu poinformowano go w przerwie meczu! Jeden z działaczy podszedł do niego i z całkowitą powagą oznajmił: "Trenerze, niezależnie od tego, jak zakończy się ten mecz, może pan uznać, że został już zwolniony ze stanowiska".