Milan przegrał u siebie z Bologną 2:4, co rozpoczyna całą serię dyskusji, czyli rzecz zupełnie typową po każdej porażce. Jednak słuchając wczorajszych słów Rúbena Amorima, można odnieść wrażenie, że tę klęskę należy po prostu sprowadzić do spadku energii i fizycznego wyczerpania piłkarzy po licznych kontuzjach oraz napiętym terminarzu, w którym kolejne mecze rozgrywane są w bardzo krótkich odstępach czasu. W praktyce nie pozwoliło to tej grupie zawodników na prawdziwą regenerację.

To prawda, ale tylko częściowo. To, co oglądaliśmy wczoraj na boisku przez całe spotkanie, powinno stać się dla tej drużyny lekcją i pomóc jej się rozwijać. Z pewnością zespół zanotował spadek formy fizycznej, a przede wszystkim mentalnej. To, co wydarzyło się między bramką samobójczą a trzecim golem Mbanguli, było całkowitym załamaniem, które widzieliśmy już w tym roku w Rzymie i Reggio Emilia. Nie na tym jednak powinna kończyć się analiza.

Alphadjo Cisse, piłkarz z pewnością mający przed sobą wielką przyszłość i obdarzony niesamowitym instynktem strzeleckim, przez całe spotkanie miał wyraźne problemy taktyczne i z odpowiednim poruszaniem się po boisku, zwłaszcza na dużej przestrzeni. Jego charakterystyka nie pozwala mu zastąpić Pulisica. Co więcej, na ten moment obaj nie wydają się w ogóle w stanie funkcjonować razem na boisku, chyba że jeden z nich występowałby na pozycji środkowego napastnika.

Podobnie duet Musah – Jashari pokazuje, że ma trudności ze współpracą. Przede wszystkim jednak drużyna udowadnia, że całkowicie zapomniała już o jedynej dobrej rzeczy, której powinna nauczyć się w poprzednim sezonie: przyjemności płynącej z bronienia. Kiedy brakuje ci energii, by grać swoją piłkę, a mimo to w niewiarygodny sposób wychodzisz na prowadzenie, musisz umieć cofnąć się, zachować czujność i kontrolować zagrożenie, wykazując się maksymalną koncentracją i nie bojąc się straty gola.

Tymczasem ta drużyna, gdy tylko niebezpieczeństwo zaczyna się zbliżać, zaczyna wręcz emanować strachem w obliczu przeciwnika. Tak było w meczu z Atalantą i tak stało się ponownie wczoraj. Problemem nie jest kryzys wydajności, który niewątpliwie stanowi pewne usprawiedliwienie, lecz brak charakteru i mentalnej odporności wśród piłkarzy obecnie znajdujących się w kadrze. Zamiast cofnąć się i spróbować zażegnać niebezpieczeństwo, zawodnicy wyglądają tak, jakby całkowicie zapomnieli, że w razie potrzeby należy bronić nisko ustawionym blokiem defensywnym.

Jeśli nie dysponujesz tak szerokim składem (czy to z powodu braków kadrowych, czy kontuzji), musisz również umieć znaleźć kompromis, kiedy zachodzi taka potrzeba. Trener znalazł już pewne rozwiązania w pierwszej części swojej przygody z zespołem, ale będzie musiał znaleźć kolejne, aby ta maszyna działała sprawnie. Przynajmniej do styczniowego okna transferowego i nowych wzmocnień. Do tego czasu trzeba jednak rozegrać jeszcze 10-12 meczów. To może wydawać się niewielką liczbą, ale właśnie te spotkania mogą zadecydować o losach całego sezonu.