Temat ten powraca regularnie. Można powiedzieć, że za każdym razem, gdy Milan nie gra na miarę swoich możliwości i nie zdobywa tylu punktów, ile powinien. A więc ostatnio pojawia się wyjątkowo często. Dyskusja koncentruje się wokół dwóch kwestii: ławki rezerwowych oraz głębi kadry, zarówno pod względem liczebności, jak i jakości zawodników. To oczywiście dwa ściśle powiązane ze sobą czynniki. We Włoszech nie ma drużyn, które dysponowałyby jednocześnie wąską kadrą i zawodnikami prezentującymi identyczny poziom. Tymczasem Milan, oceniając pierwszy kwartał sezonu, nie tylko nie posiada wystarczająco licznego zespołu, aby rywalizować w Serie A i Lidze Europy (a wkrótce dojdzie jeszcze Puchar Włoch), ale również ma rezerwowych, którzy w niektórych przypadkach znacząco odstają poziomem od podstawowych zawodników. Wiadomo, że przebudowa, a właściwie wzmocnienie kadry Rossonerich, będzie wymagało kilku okien transferowych. Doskonale zdaje sobie z tego sprawę również Gerry Cardinale. Błędem byłoby jednak skupienie się wyłącznie na sprowadzaniu piłkarzy mających od razu zapewnić sobie miejsce w podstawowym składzie. Konieczne będzie również podniesienie jakości ławki rezerwowych.

Powód jest oczywisty dla każdego, kto śledził występy Milanu, szczególnie w ostatnim miesiącu. Zawodnicy wchodzący z ławki nie prezentowali odpowiedniego poziomu. I trudno zrzucać winę na sposób zarządzania zespołem przez Amorima, który – poza przypadkami Camardy i Comotto – zapewniał wszystkim piłkarzom całkiem przyzwoitą i sprawiedliwie rozdzieloną liczbę minut. Był taki moment, kiedy zmiany w trakcie spotkań przynosiły naprawdę pozytywne i interesujące efekty. Mowa jednak o pierwszym miesiącu sezonu. Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na nazwiska zawodników, którzy wówczas wchodzili z ławki i zdobywali bramki: Rabiot, Cisse i Moreira. Wszyscy oni, z różnych powodów, rozpoczynali wtedy niektóre spotkania jako rezerwowi, ale po wejściu na boisko potwierdzali swoją klasę. Kiedy jednak wraz z rozpoczęciem rywalizacji w Lidze Europy rotacje stały się rzeczywistą koniecznością, zaczęliśmy oglądać dwa zupełnie różne oblicza Milanu. Pierwsze to drużyna oparta na grupie 14–15 kluczowych zawodników. Drugie to zespół, w którym pojawiali się zmiennicy niezdolni do utrzymania nie tyle odpowiedniej organizacji taktycznej, ile intensywności gry i średniego poziomu technicznego.

Wystarczy spojrzeć na noty wystawiane rezerwowym, którzy pojawiali się na boisku w ostatnich spotkaniach. To Milan, który po zmianach zaczyna mieć problemy i nie potrafi wykorzystać świeżości zawodników wchodzących w trakcie meczu. Zamiast nowej energii pojawiają się niepewność, obawy i brak wzajemnego zrozumienia. Tak było w przypadku Estupiñána (średnia ocen w sezonie 5,38), F. Terracciano (5,00), Jashariego (5,59), który nieustannie próbuje wejść na wyższy poziom, oraz Hutchinsona (5,94). Niektórzy z tych zawodników pożegnają się z klubem przyszłego lata, inni pozostaną. Nie zmienia to jednak podstawowego wniosku: zwiększenie głębi kadry oznacza również konieczność podniesienia poziomu jakościowego ławki rezerwowych.