Gdzie należy szukać odpowiedzi, by właściwie ocenić Gonçalo Ramosa? Ponad 110 kilometrów przebiegniętych w jedenastu kolejkach Serie A. Gonçalo Ramos biega, i to naprawdę dużo. Stosuje pressing i ciężko pracuje dla drużyny, gdy ta nie ma piłki. Poświęca się, naciska na rywali i nigdy się nie oszczędza. Portugalczyk często wychodzi naprzeciw piłce, cofa się głębiej, uczestniczy w rozegraniu i pomaga łączyć poszczególne formacje. Również wtedy, gdy Milan jest w posiadaniu piłki, jego wpływ na budowanie akcji jest wyraźnie widoczny. Zarówno w środku pola, jak i na wysokości linii ofensywnej, dzięki swojej technice potrafi wielokrotnie w trakcie meczu opanować trudne piłki i utrzymać je w posiadaniu zespołu. Pierwsza istotna statystyka: spośród wszystkich napastników Serie A Ramos zajmuje pierwsze miejsce pod względem liczby kontaktów z piłką w środkowej tercji boiska oraz na własnej połowie!
Czy Ramos biega zbyt dużo w Milanie Rúbena Amorima? To pytanie zadaje sobie wielu kibiców. Odpowiedź brzmi jednak: biega dokładnie tyle, ile powinien. Wykonuje pracę, której współczesny futbol wymaga od napastników. Właśnie dlatego trudno dziś uznać go za zawodnika niedopasowanego do zespołu. Mecz w Genui dostarczył pod tym względem interesujących wskazówek. Oczywiście zasoby energii nie są nieograniczone, a wysiłek fizyczny może odbierać zawodnikowi świeżość i spokój w sytuacjach bramkowych. Ale czy rzeczywiście w tym tkwi problem? Trzeba przyjrzeć się sprawie znacznie dokładniej.

Ramos pomaga drużynie, ale kto tak naprawdę pomaga jemu? Czy to Milanowi brakuje Gonçalo Ramosa, czy może Gonçalo Ramosowi brakuje wsparcia ze strony Milanu? Portugalczyk nie jest klasycznym egzekutorem, który żyje wyłącznie ze zdobywania bramek. aby skutecznie finalizować akcje, potrzebuje wsparcia, odpowiednich podań, bliskości partnerów oraz ruchu kolegów tworzących mu przestrzeń. To fundament gry ofensywnej, szczególnie w przypadku napastnika, który nie ma naturalnej zdolności do samodzielnego kreowania sobie sytuacji bramkowych. W przypadku takich dziewiątek otoczenie i sposób funkcjonowania całego zespołu mają ogromny wpływ na skuteczność.

74 miliony euro wydane na transfer – kwota, którą wszyscy są gotowi mu wypominać. Przejście z Paris Saint-Germain, czyli zespołu funkcjonującego niczym doskonale zorganizowana maszyna, do Milanu znajdującego się w fazie przebudowy, ma ogromne znaczenie. Trzeba to uwzględnić w ocenie zawodnika. Nie jest to usprawiedliwienie, ale jedna z przyczyn jego obecnych trudności. Dla napastnika niezwykle ważne jest zachowanie czystej głowy, spokoju i chłodnej oceny sytuacji. Wpadnięcie w błędne koło niepokoju może przynieść wyłącznie negatywne skutki. Bramka zaczyna wydawać się coraz mniejsza, a liczba błędów i egoistycznych decyzji gwałtownie rośnie.

Serie A to liga, w której przestrzeń jest mocno ograniczona, a pole karne często wypełnione obrońcami. Poruszanie się w takim tłoku i prowadzenie fizycznych pojedynków jest niezwykle trudne, jeśli zawodnik nie jest do tego odpowiednio przygotowany. Dodatkowo posyłanie do Ramosa wysokich piłek, przy których musi walczyć z jednym lub dwoma środkowymi obrońcami, jeszcze bardziej komplikuje mu zadanie. Portugalczyk dysponuje przeciętnymi jak na środkowego napastnika warunkami fizycznymi. Czasami brakuje mu również agresywności, albo szybkości podejmowania decyzji, podczas poruszania się w polu karnym. Podobnie bywa z dynamicznymi ruchami w kierunku bliższego słupka. To jednak niezbędne wprowadzenie do kolejnych kwestii.

Skąd oddawane są strzały całej drużyny? Spośród 121 wszystkich uderzeń Milanu aż 72%, czyli 87, pochodzi z pola karnego. Z samej centralnej części szesnastki oddawanych jest 45% strzałów, natomiast 17% z okolic linii pola karnego. Z tych wszystkich prób zaledwie 26 należy do Ramosa. Portugalczyk strzela niewiele, a często robi to w wymuszonych, trudnych sytuacjach. Dogodnych okazji nie ma zbyt wiele. Paradoks ofensywy Rossonerich doskonale obrazują liczby. Obecnie celem zespołu jest po prostu zdobywanie bramek, a niekoniecznie tworzenie sytuacji dla środkowego napastnika.

Statystyki są pod tym względem bardzo interesujące. Cały Milan oddaje stosunkowo niewiele strzałów: 18. miejsce w Serie A pod względem średniej liczby strzałów na mecz – 10,7. Gorzej wypadają jedynie Cagliari i Parma. 14. miejsce pod względem celnych strzałów – średnio 4,5 na spotkanie. 4. miejsce pod względem oczekiwanych goli (xG) – 1,68 na mecz. Wyżej znajdują się jedynie Inter, Roma i Frosinone prowadzone przez Alviniego. 5. miejsce pod względem średniej liczby zdobywanych bramek – 2,1 na spotkanie. Przed Milanem są Inter, Roma, Lazio i Frosinone, natomiast za nim znajduje się Como.

Jest jeszcze jedna statystyka, która daje do myślenia. Spośród 113 zawodników Serie A, którzy oddali przynajmniej 10 strzałów, cztery najwyższe współczynniki skuteczności należą do piłkarzy Milanu: Adrien Rabiot – 41,7%, Diego Moreira – 40,0%, Alphadjo Cisse – 38,5%, Christian Pulisic – 36,6%

Czy tak wysoka skuteczność jest możliwa do utrzymania w dłuższej perspektywie? Prawdopodobnie nie. Można spodziewać się, że z czasem te wartości spadną. Upraszczając: Milan nie buduje swojej ofensywy na dużej liczbie sytuacji, jak robią to inne drużyny, lecz na ich jakości. Niektóre indywidualne zagrania znacząco poprawiają statystyki zespołu. Dochodzą do tego odbiory piłki, które błyskawicznie zamieniają się w groźne akcje. Nie istnieje jednak tak stabilna równowaga ofensywna, jak w przypadku innych drużyn z czołówki tabeli. To bardzo kruchy mechanizm. Wystarczy słabszy dzień poszczególnych zawodników, aby cała ofensywa przestała funkcjonować. Wynika to z faktu, że Milan opiera się bardziej na pojedynczych przebłyskach piłkarzy niż na zorganizowanej grze zespołowej w posiadaniu piłki. Czy z czasem stanie się to problemem? A może problem istnieje już teraz, tylko nie poświęcamy mu wystarczającej uwagi, ponieważ nie jest jeszcze wyraźnie widoczny?

Gdzie leży źródło tych problemów? Milan ujawnia znacznie poważniejszą słabość, która bezpośrednio odbija się na grze środkowego napastnika. Rossoneri mają ogromne trudności z przenoszeniem gry do ofensywnej tercji boiska i wchodzeniem w pole karne przeciwnika. Przejście od rozegrania piłki w środkowej strefie do stworzenia sytuacji bramkowej jest procesem powolnym i skomplikowanym. Wynika to z niewłaściwego poruszania się zawodników, statyczności, nieodpowiedniego ustawienia na różnych wysokościach boiska oraz zbyt dużych odległości między piłkarzami. Pojawia się kolejny paradoks, który doskonale pokazuje, gdzie zacina się mechanizm gry Milanu. Milan zajmuje trzecie miejsce w Serie A pod względem posiadania piłki (59%).

Jednocześnie Rossoneri są dopiero na 12. miejscu pod względem liczby kontaktów z piłką w polu karnym przeciwnika. Gdy przeanalizujemy statystyki poszczególnych zawodników, sytuacja wygląda jeszcze gorzej. Ramos zanotował 45 kontaktów z piłką w polu karnym rywali, co daje mu 16. miejsce w lidze. Jest najlepszym zawodnikiem Milanu pod tym względem, ale wyraźnie odstaje od takich napastników jak Malen czy Thuram, którzy niemal dwukrotnie przewyższają jego wynik. Aby znaleźć kolejnego zawodnika Milanu, trzeba zejść aż do 70. miejsca. Znajdują się tam Samuel Chukwueze i Christian Pulisic, którzy zanotowali po 23 kontakty z piłką w polu karnym rywali. Tuż za nimi jest Adrien Rabiot z 22 kontaktami.

Kolejne liczby są jeszcze bardziej wymowne. W przeliczeniu na 30 minut posiadania piłki Milan Amorima zajmuje: 20. miejsce w Serie A pod względem liczby wejść w ostatnią tercję boiska. 19. miejsce pod względem udziału kontaktów z piłką w ofensywnej tercji.

Czy Ramos powinien częściej przebywać w polu karnym? Tak, jak ma to miejsce w reprezentacji Portugalii oraz jak wyglądało to podczas jego występów w PSG i Benfice. Wystarczy spojrzeć na mapy kontaktów z piłką, aby zauważyć różnicę w jego ustawieniu. Obecnie środek ciężkości jego gry znajduje się znacznie głębiej, a liczba kontaktów z piłką na własnej połowie jest większa. Im wyżej na boisku gra drużyna, tym bliżej naturalnego środowiska znajduje się jej napastnik. Widać jednak również, że Ramos ma naturalną skłonność do pracy na dużej przestrzeni.

Czy cofa się po piłkę, aby pozostać zaangażowanym w grę? Czy robi to, żeby nie zostać odizolowanym od reszty zespołu? W pewnym sensie wynika to również z jego charakterystyki. Portugalczyk rzadziej atakuje przestrzeń za plecami obrońców, ale bardzo często swoim ruchem otwiera ją dla trzeciego zawodnika. Problem polega na tym, że Milan rzadko potrafi to wykorzystać. Czy Ramosowi brakuje kogoś, kto grałby bliżej niego? Milan skupia bardzo wielu zawodników wokół pierwszej fazy rozegrania. Właśnie dlatego często nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego wsparcia piłkarzom ustawionym wyżej. Kiedy udaje się znaleźć możliwość pionowego podania, zawodnik otrzymujący piłkę zazwyczaj nie ma w pobliżu partnerów, którzy mogliby natychmiast pomóc mu w kontynuowaniu akcji. Z kolei kiedy pole karne jest wypełnione zawodnikami, a Milan przeprowadza akcję skrzydłem, adresatami podań bardzo często stają się piłkarze wbiegający z głębi pola.

Pozostaje jeszcze jedno pytanie. Czy gdyby Ramos przestał wykonywać tak dużo pracy w ofensywnej tercji, gra Milanu nie stałaby się jeszcze wolniejsza i mniej produktywna? To kolejny aspekt bardzo złożonego problemu, w którym zdobywane bramki są jedynie końcowym efektem znacznie bardziej skomplikowanej pracy całego zespołu. Milan wciąż nie znalazł odpowiedniej równowagi ani wszystkich elementów potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania swojej układanki. Zmiany w systemie gry oraz ewentualne wzmocnienia na rynku transferowym mogą poprawić sytuację. Nie można jednak tracić z oczu najważniejszego celu: to drużyna jako całość musi funkcjonować prawidłowo. Czy zatem tak wielka niecierpliwość w wyciąganiu ostatecznych wniosków na temat Ramosa jest uzasadniona? A może próbujemy oceniać go zdecydowanie za wcześnie, podczas gdy cały projekt znajduje się dopiero na początku swojej drogi?